Belevenissen vanaf de Anne-Margaretha

27 februari 2018

Bericht van Tamara, een van onze gasten:

Lieve landrotten!

Another day out of the ordinary…

Vannacht tussen 2 en 3 uur had ik ankerwacht; na twee weken aan boord van de Anne-Margaretha heb ik dit uur benut om als een soort hedendaagse Shackleton mijn belevenissen in het Antarctische droomlandschap neer te pennen en om in woorden alvast met jullie te delen wat straks thuis volgt met ontelbare foto’s en filmpjes vol ijsbergen, pinguïns, walvissen, robben en ander schoon dat zich aan het eind van de wereld bevindt. Voor zover deze pracht en praal in beeld te vangen is en dan vooral dat gevoel van verwondering: overweldigend en met kriebels in de buik.

Gisteren lagen we voor anker in Paradise Harbour, naast de Chileense basis ‘Gabriel González Videla’. Daar hebben we een zinderende zondag afgesloten met een voor ons allen tot zover meest zuidelijke feestje ooit. Inclusief pisco, asado (barbecue in de open haard), rode wijn en Polen. Huh? Ja, dit waren onze buren op het water, dezelfde als die naast ons aan het Governoren-wrak lagen waar we die ochtend in alle vroegte waren vertrokken.
Dit was de kers op de taart na een dag volgepakt met ervaringen die onze Antarctische dromen opeenstapelend overtroffen.

Walvissen- en pinguïnsdag…

Rond 5 uur, net na het ochtendgloren, voeren we uit in een mistige wereld, verder naar het zuiden. Met de belofte van walvis spotten was iedereen vroeg uit de veren en zaten we vol verwachting en in vol thermo-ornaat met camera’s aan de borst klaar voor het spektakel van de groten der onderwaterwereld. Het duurde tot na de eerste koffiepauze, toen begon het meest bijzondere zondagochtendconcert, met het diepe gebrom en geblaas van drie bultruggen. Met een vocabulaire dat zich tijdelijk beperkte tot ‘oh’, ‘ah’ en ‘wouw’ en camera’s de klikten alsof ze op hol waren geslagen. Dit was een opwarmer, die al gauw werd gevolgd door vier bultruggen die zo dichtbij zwommen dat we de bulten op hun koppen konden tellen. Wat een dinosaurussen, machtig mooi. Eén dook vlak voor onze boeg onder en ze bleven duiken met die kenmerkende staartvinnen in de lucht en ze zwaaiden zelfs met hun flippers leek het. Totaal hebben we die dag zeker 25-30 walvissen gezien, ook een paar kleinere Minke-walvissen.
Toen toen toen was het grote moment daar! De geur bereikte ons eerst – een echte, hele grote, kwetter-kwakende Gentoo pinguïnkolonie! Op Cuverville Island. Het was wonderbaarlijk, gezellig, grappig, vertederend en hilarisch. Van die nog half donzige, weldoorvoede kuikens in hun puberteit, enerzijds nog afhankelijk van hun ouders voor eten en anderzijds hun eigen identiteit die vanonder het dons tevoorschijn piepte. Dit geeft hilarische vederdracht, zoals een donsketting of een donsmat achter op de kop. De jongen piepen om meer eten en in Tom & Jerry stijl achtervolgen ze hun ouders al struikelend tot in het water. Om dan beteuterd en zonder succes terug te waggelen en op hun buik liggend rustig het volgende maal af te wachten.

Nieuwsflits! Orka-intermezzo!
Tijdens het typen klonk opeens ‘orka’s orka’s’ en was de hele boot in rep en roer. Tien minuten lang zijn we van voor- naar achtersteven en van bak- naar stuurboord gerend, we voeren middenin een groep van pakweg 15 orka’s! Ze kwamen vlak naast ons uit het water, zwommen onder de boot door, en dan het mannetje met de mega-vin met een S-bocht erin. Spectaculair, allemaal in jubelstemming. We zitten zo middenin de magie van dit witte continent van extremen, allemachtig prachtig. –

Terug naar de zondag, de volgende episode bracht ons in een soort alternatieve grachtentoer vol met ijssculpturen in schitterende tinten ijsblauw. Hoe blauwer, hoe minder lucht erin zit. Ik blijf me verbazen over de hoeveelheid kleur dat ons omringt, met name groen, rood, roze en geel. Dit geeft bijzondere marmer-effecten op de bergen en gletsjers en komt van sneeuwalgen, mos en ‘litchen’ (zojuist ouderwets met een Engels-Nederlands woordenboek vertaald naar ‘korstmos’; deze ingeving kwam na twee weken denken dat ik dat straks weer online zou googelen. Heerlijk overigens dat internet- en nepnieuwsvrije bestaan aan het eind van de wereld).
Er is nog zoveel meer om te vertellen! Toch is het voor nu tijd om er een eind aan te breien, terug naar de gezelligheid aan boord van spelletjes spelen (Dobble is favoriet!), dansend en zingend de afwas doen, kletsen in een mix van Neder-Engels-Zwitser-Duits met een vleugje Noors en vooral ook veel lachen-gieren-brullen.
De geur van een Finse bakplaattaart stijgt vanuit de woonkeuken omhoog naar het achterdek, waar ik sta aan het meest idyllische bureau met uitzicht op de Gerlache Strait, her en der gesierd met een ijsberg, de besneeuwde bergrug in laaghangende wolken gehuld in de verte en af en toe een pinguïn, rob of walvis die als tropische verrassing oppopt.
Vol verwachting klopt ons hart voor de nog verborgen schatten die zich tijdens onze droomreis openbaren.
Tot aan walvis! Liefs uit Antarctica.

7 comments

  1. Comment by Stan

    Stan Reply 27 februari 2018 at 21:43

    Heerlijk verhaal sister! Jaloers maar bovenal trots op jullie avontuur. Heel veel plezier nog in het zuidelijk halfrond, wij zijn benieuwd naar de foto’s die horen bij deze mooie verhalen. X

  2. Comment by Riet

    Riet Reply 28 februari 2018 at 11:47

    Wat een schitterend en beeldend verhaal van Tamara. Als zij geen schrijfster is,
    kan ze dat alsnog worden. We zien het allemaal voor ons en proeven tevens de uitmuntende
    sfeer aan boord.
    Allen nog veel plezier toegewenst en met name Pim.

  3. Comment by Roy van Draanen

    Roy van Draanen Reply 2 maart 2018 at 11:09

    Wôw idd na dit gelezen te hebben – achter het keukenraam waar de zon zijn/haar warme zonnestralen op 2 maart’18 naar binnen brengt 😉 – heb ik een soort déjà vu bij het woord “ankerwacht” waar ik dan – sinds 1 februari 2018 ex militair van de Koninklijke Landmacht nu met FLO FunctioneelLeeftijdOntslag – meer doel op woord “de wacht houden” waar Tamara – hopelijk mijn dochter in deze 😉 ?! – de verantwoording op het welzijn van de mede genieters in dromenland heeft toebedeeld gekregen/genomen om dit stukje van de wereld op een wél héél bijzondere manier in zich op te nemen en met ons “Landrotten” te delen HULDE LIEVERD!!
    Saludos Padre

  4. Comment by Ada van Galen

    Ada van Galen Reply 3 maart 2018 at 13:21

    Wat een avontuur Tamara en Leida en wat leuk om dat samen mee te maken. Geniet er nog van!!
    Hartelijke groeten, Ada van Galen.

  5. Comment by Joke

    Joke Reply 3 maart 2018 at 17:57

    Wat een leuk verhaal Tamara. Heel goed geschreven. Ik zie het bijna voor me. ik ben benieuwd naar de fotos en verhalen. Veel plezier nog. Groetjesvan Cris en Joke

  6. Comment by silvia

    silvia Reply 4 maart 2018 at 13:56

    Lieve Tamara, wat goed te lezen dat de reis net zo fantastisch of misschien wel fantastischer is dan waar je je al 10 jaar op verheugd. Echt een droom die uitkomt!
    Wij hebben in Hurghada uren over zee getuurd voor onze dolfijnen in het wild en gelukkig doken er 2 op, we konden even héél klein beetje ervaren hoe het is om omringd te zijn door de zee. Voor weken moet dat echt bijzondere ervaring zijn. We tellen nog 7 nachtjes af en dan zien we jullie xxx uit Hurghada van ons

  7. Comment by Carla

    Carla Reply 4 maart 2018 at 18:59

    Als alles klopt met dat in jou
    en
    beelden doemen op.
    Daar
    in de zilte zee in het verre zuiden
    waar de aardbol zich
    van haar beste kant laat zien.

    Laat de wereld dan de wereld
    en
    neem de tijd
    om te
    koesteren.

    En wij?
    Wij koesteren graag met je mee.

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

16 + zeventien =

Go top
Notice: Undefined index: disable_clientside_script in /home/annemarg/public_html/wp-content/plugins/seo-image-alt-tags/classes/class-sit-scripts.php on line 26