Reisverhalen

Uren tussen de bultruggen

24 januari 2008

Lokatie: 64 18 6600 S  62 59 5700 W

Vandaag zijn we met prachtig weer vertrokken van Port Lockroy en via het Neumayer Channel naar de Melchior Islands gevaren. De zon zorgde
voor een schitterend gezicht op de soms 3000 m hoge besneeuwde bergen. De
zee was spiegelglad en toen zagen we de 3 bultruggen voor het schip opduiken…! De kolossen waren ook heel benieuwd wie daar toch zo rustig,
met 15 fotograferende en filmende mensen aan boord, ronddreef. Ze kwamen dus
naast, voor, onder de Anne-Margaretha zwemmen en in het heldere water konden we ze helemaal volgen..! Ongelooflijk hoe ze zich aan ons vertoonden! We
hebben unieke foto- en filmbeelden ( vinden wij). Dit toetje hadden we nodig
voor een waardige afsluiting van weer een Antarcticareis. Nu liggen we voor anker bij de Melchior Islands en wachten we op het goede
moment om de Drake te verslaan… eh.. over te steken.
Eigenlijk wil niemand hier al weg, maar ook dit kan niet voor altijd
blijven….
Iedereen doet de hartelijke groeten aan het thuisfront!

Greet

Bultruggen, orca´s en Chilenen…

22 januari 2008.

Lokatie: 64 49 4900 S  63 29 1600 W 

We nemen afscheid van (onze inmiddels vrienden..) de Chilenen bij Waterboat Point. Ook dit keer zijn we zeer warm ontvangen. Hielpen ze ons de 1e keer uit de nood op toiletpapier-gebied…., nu is onze meelvoorraad aangevuld (het brood ging deze reis veel sneller..). Ook nog een lekkere fles pisco mee voor onderweg en we zijn vrienden voor het leven. ´s Avonds kwam een groep van 4 mannen aan boord ( ze werden nooit op zeilschepen uitgenodigd en waren verbaasd over de ruimte!) en het was gezellig tot de late uurtjes.

Bij het verlaten van de Chileense Basis werden we begeleid door een bultrug met jong. Het was zo´n stille, mistige ochtend met een beetje sneeuw en dan het geblaas van deze reuzen. Onze dag kon niet meer stuk..! Toch zou alles nog veel mooier worden: een 2e groep bultruggen kruiste onze weg en tenslotte kwamen we midden in een groep orca´s terecht! Deze imposante dieren trokken zich niets van de Anne-Margaretha aan, met in eerste instantie jubelend geschreeuw aan boord: Orka´s!! Toen werd het stiller: de dieren bleven in de buurt van het schip en we konden zeker een uur genieten van het schouwspel van duikelende orka´s. Diep onder de indruk van zoveel moois ging de reis verder naar Port Lockroy.

Hier werden via de VHF zeer vriendelijk welkom geheten. Rick was verheugd de Anne-Margaretha weer te mogen begroeten. De Engelse(Schotse) gereserveerdheid was helemaal verdwenen. Vandaag, 23 januari, hebben we de vele jonge gentoos kunnen bewonderen, de post kunnen regelen, inkopen gedaan en vanavond hebben we het drietal dat de basis bemant, uitgenodigd op de koffie ( enzo). Onze Shetlandse Peter werd door een van de vrouwen herkend en aan het uiteinde van de wereld was het een leuk weerziens..! Nog 1 dag op Antarctica en van 24 op 25 januari beginnen we weer met de oversteek. We keep our fingers crossed dat Neptunus dit keer…..

Het thuisfront krijgt van iedereen de hartelijke groeten!

Greet

Deception Island

21 januari 2008 

Lokatie:  64 32 56 S 62 21 39 W

Morgens de 19e wilden we ankerop gaan bij Deception Island. Het ging allemaal erg zwaar en moeizaam. Na enige tijd kwam samen met onze ankerketting nog een tweede anker met ketting naar de oppervlakte…. Lagen we nu op een wrak met een anker?? We vonden het al opvallend dat de dieptemeter regelmatig afging, terwijl we toch op ruim 10 m diepte lagen…. We meldden het feit aan de Argentijnse basis, maar men reageerde erg lauw op dit bericht…. Waarom zitten ze daar ook alweer?? Veiligheid?? De avond ervoor was een groep van 4 Argentijnen gezellig aan boord geweest. Dit keer hebben wel Whalers Bay kunnen bezoeken. Een indrukwekkend oud walvisstation, waar nog veel te zien was.Het weer was niet best en met vrij slecht zicht begonnen we met de oversteek naar Trinity Island. Plotseling kwam er uit de mist een schip opdoemen: een Argentijnse oorlogsbodem kwam op ons af en maakte radiocontact: ze waarschuwden ons voor flinke ijsgang… Wij namen het luchtig op en zeilden vrolijk verder.

Tegen de avond ( het wordt nu toch redelijk donker) zagen we op het radar een groot ijsveld precies in de richting die wij moesten…. Heinz besloot een paar mijl terug te varen en daar bij te gaan liggen (zonder motor) en de ochtend af te wachten. Peter G., die wacht liep, stond buiten te kijken en hoorde opeens “branding bij een ijsberg?” Het bleken spuitende bultruggen te zijn..! Een prachtige nacht. De volgende ochtend, 20 januari, was het zicht wat beter en we gingen weer verder naar het zuiden. Opeens werd het weer mistig, begon het flink te sneeuwen en kwamen we in heel veel drijfijs ( pancake ice) terecht. Met alle ijsbergen erbij was het een schitterend gezicht! Plotseling kwam als een spookschip, de Europa, uit de mist tevoorschijn. Ze kruiste onze koers en verdween weer in de mist…. Bijna een onwerkelijk gezicht…

Uiteindelijk zijn we naar het wrak van een oude walvisvaarder gegaan en hebben de Anne-Margaretha langszij gelegd. In de loop van de  dag klaarde het op en konden we met de dinghy´s genieten van de spectaculaire ijsrotsen, ijsbergen en verlaten sloepen, die op de kant lagen. Piet had, zoals elke avond, weer heerlijk gekookt en we keken terug op (weer) een bijzondere dag! Maandag 21 januari, natte sneeuw…. en we zetten koers naar de Chileense basis bij Waterboat Point, aan het begin van Paradise Harbour. Varend door Gerlach Strait zien we veel spuiten van bultruggen. Florrie is vaak net een beetje te laat om ze te zien, maar bij de eerste de beste spuit zal Heinz haar er meteen met de haren bijslepen!! Het thuisfront krijgt weer de hartelijke groeten van iedereen!

Greet

Foto copyright: Stephan Jagt (HMS Endurance)