Reisverhalen

Meer vinvissen!

Zondag 27 juli

Bodo is jarig. We willen hem een bijzondere dag bezorgen. ‘s Nachts om 24.00 uur precies meldt een groepje dolfijnen zich; dit gaat lukken.! ‘s Morgens om 06.00 uur begint zijn wacht en de zon komt als een bal op, precies zoals hij dat graag eens wilde zien. Gisteren hadden we een nieuwsgierige vinvis rond het schip, waar Sam een duik mee heeft gemaakt ( zie het vorige verhaal van Sam!). Wat heeft deze dag verder voor ons in petto? Rond 11.30 uur meldt zich wéér een vinvis, die nieuwsgierig in de buurt van de Anne-Margaretha blijft. Hij wil best een eindje met een van ons zwemmen! Bodo, je verjaarscadeau? Nee, toch maar niet op je 63e… Esther B. wèl!

In duikpak gehesen gaat ze te water op het moment dat dit reusachtige dier naast de boot zwemt. Esther zwemt er pal boven…. Ook zij komt met kloppend hart en schitterende ogen weer aan boord….: wat een ervaring! Dan kriebelt het ook weer bij Sam… Sam te water en hij kon achter de vinvis aanzwemmen, die Sam wel zag, maar niet geschrokken wegzwom. Toen ging ook Esther G. te water. Helaas zwom het dier nu vrij snel weg. Na ruim een uur gingen we weer verder. De feestdag was echter nog niet voorbij. Na enige tijd varen kwamen we bij 4 vinvissen, die het erg druk met elkaar hadden. De club was toch ook nieuwsgierig naar ons en bleef voortdurend om het schip cirkelen. We zagen grote rode plekken in het water en samen met de vinvissen die erg lang aan de oppervlakte bleven, kwam de gedachte op dat we getuige waren van een geboorte(?)

De wind wakkert wat aan en met het bezaanstagzeil erbij, stuiven we nu verder naar het noorden. Waarschijnlijk naar St.Malo, waar we goede herinneringen aan hebben. De appeltaart is heerlijk geworden en we geven Bodo nog een mooie zonsondergang en sterrennacht met vallende sterren cadeau..!

Het thuisfront wordt hartelijk gegroet door Istar, Esther B, Esther G, Bodo, Flore, Heinz, Sam en Greet

Een droom komt uit

Het is 12 uur ‘s middags. Mijn wacht is begonnen, en ik heb net de motor uitgezet want de wind is gunstig toegenomen. Samen met Esther B. en Esther G. babbel ik wat, en neem rustig een slok van mijn koffie om toch nog ff goed wakker te worden. Ik geniet van de laaste 2 weken dat ik nog aan boord ben, en hoop nog veel mee te pikken van de Golf van Biskaje. Esther B. en ik concluderen dat het een goede dag voor whale watching is: geen golven, goede zon en het goede gebied. Ik heb het afgelopen jaar al veel van deze prachtige dieren gezien: bultruggen, orka’s, potvissen, vinvissen, noem ze maar op. Maar toen we, langs de kust van Brazilië varend, de geboorte van een kleine walvis mochten aanschouwen, borrelde voor de eerste keer in m’n leven de drang op om het water in te springen…

Vanaf het schip zie je meestal de welbekende “fontein”, dan nog een deel van de rug, en als je mazzel hebt ook nog de rugvin en de staart. In Antarctica zag ik voor het eerst goed de ogen en de mond van deze fantastische reuzen. Ze kijken je aan met zo’n vredelievende blik, dat je je totaal niet kan voorstellen dat nog steeds zo massaal op deze schoonheden wordt gejaagd. In Antarctica heb ik dan ook vaak op het punt gestaan het water in te duiken om gewoon even met ze mee te drijven, mezelf te tonen, en mijn respect naar hen te uiten… Mij nog nederiger voelen omdat ik dan niet meer op hen neerkijk, maar ze recht in de ogen kan aankijken… Letterlijk op dezelfde hoogte komen als zij… Maar goed, het besef dat de watertemperatuur zo rond de min 10 ligt, hield mij lichtelijk tegen… Toen op de Azoren een groep potvissen rustig bij de boot bleef, leek het geen kwaad te kunnen. Toch blijven het jagers met tanden die reuzeninktvissen van ongeveer 18 meter verorberen… Hoe zouden ze mij niet kunnen aanzien voor iets eetbaars? Nee, beter van niet… Maar toen vandaag: Ik stond achter het roer, uitkijkend over de zee… Esther B. stond aan stuurboord, Esther G. aan bakboord, en toen kwam de eerste spuit recht voor Esther B. haar gezicht… “WALVIS!!!!!! Aan stuurboord, nog geen 20 meter van de boot!!!!!!!!” Hup iedereen het bed uit, snel in de kleren, want tja, zoiets hadden de meeste nog nooit gezien!

Ik gooide het roer om, zodat we door de wind gingen en de boot lekker “bij” kwam te liggen. Het beest had ons goed in de smiezen, en vond ons ook wel interessant. Dat merkten we omdat een walvis meestal niet langer dan 5 á 10 minuten bij de boot blijft, voordat ‘ie weer verder zwemt. Maar nu bleef hij gewoon lekker bij ons: dook weer onder om aan de andere kant naar boven te komen, en ons zo steeds beter te kunnen bekijken. Na een dik uur, en een paar honderd foto’s later, kregen we steeds meer het gevoel dat dit “man watching” was in plaats van whale watching… Het lieve beest, duidelijk een vinvis (grotere walvissoort die voornamelijk kril eet), bleef steeds langer dicht bij ons. Hij bleef rustig op 1 plek hangen om ons op z’n dooie gemak te bekijken. Nu kon ik me echt niet meer inhouden: ik snelde naar beneden om m’n wetsuite te pakken, m’n flippers en duikbril lagen al klaar… Een lange drijflijn werd het water ingegooid en het zwemtrappetje buitenboord gehangen.

Nu ging het gebeuren: de walvis kwam van stuurboord rustig de boot kruisen aan de voorkant van het schip. Ik sprong in het water en probeerde zo snel ik kon in zijn lijn te komen. Maar helaas… het beest was te snel, of ik te langzaam. In ieder geval had ik hem gemist. Terug naar de boot, die inmiddels met 0,5 knoop verder dobberde, flippers en duikbril weer aan dek en met veel moeite hees ik me weer op. Vanaf hier had ik meer uitzicht. De boot steekt 2.5 meter boven het water uit en alleen vanaf daar kon ik het beest goed spotten. Een kwartier later kwam hij weer dichtbij; langzaam zwom hij zo’n 40 meter van de achterkant van het schip naar de voorkant. De mensen op de boot had ik geïnstrueerd om te blijven wijzen naar het beest; dat was m’n enige aanknopingspunt. De walvis naderde nog dichter: nog 30 meter. Ik liet me in het water zakken en zwom zo hard ik kon haaks op het schip. Nog een keer keek ik achterom om de aanwijzingen van de bemanning te volgen; ik zat nog steeds op de goede lijn en was al 20 meter van het schip af… Toen gebeurde het: eerst zag ik een witte flipper op zo’n 7 meter van mij vandaan…

Mijn hart bonkte in mijn keel en de adrenaline schoot door m’n lichaam… Het beest voor me werd steeds duidelijker: Ik begon z’n kop te zien… Ik had ongeveer 10 meter zicht en was de walvis tot zo’n 3 meter genaderd… Opeens was daar z’n glimlach, die gevolgd werd door z’n oog: we keken elkaar recht aan en hij liet duidelijk merken dat ik nieuw voor hem was… De glans was prachtig; ik werd gek van blijdschap en ontzag… Hij keek me nog eens goed aan en zoefde toen langs me heen… Met de kracht van z’n staart voelde ik de zuiging van zijn ca. 16 meter lange lichaam en weg was hij. Kort twijfelde ik of ik hem achterna moest zwemmen, maar wetende dat het dier zo’n 30 km/uur kan… en ik, tja, behoorlijk wat minder, zwom ik weer terug naar de boot die inmiddels al weer 50 meter bij mij vandaan was. Nog net kon ik de lijn in het water pakken en mij daaraan optrekken. Mijn hart nog bonkend in mijn keel, trillend van de adrenaline: ik mag nu zeggen een van de weinige mensen te zijn die heeft gezwommen met een walvis…

Dit neemt niemand me meer af! WOUW….

Sam.

Oceaanoverpeinzingen

Maandag 21 juli

Rond de 50 knopen wind. Sinds we de Azoren verlaten hebben heeft de wind alleen maar uit het noordoosten geblazen en niet zo’n beetje! Toch was daar de volle maan die de golven zilver kleurde; de zon die tussen de wolken door
oranje-roze onderging. De wind trok steeds meer aan. Het koken werd steeds meer een circusact, die prachtig door Esther en Istar werd opgevoerd: elke dag heerlijk gegeten! Het werd een geolied team met Tymen en Sam die, naar mate de wind sterker werd, harder gingen zingen. Ze hadden een flink repertoire.

Vanmorgen gebeurde er iets bijzonders: door de metershoge golven, prachtig beschenen door een ochtendzon, kwam een groep van ca. 50 dolfijnen aanspringen..! Vier-vijf dieren springen synchroon uit de hoge golven voor ons schip uit en betoveren ons allen. Het ging zo snel, dat we geen camera’s konden pakken. Het beeld staat echter op ieders netvlies.

Dagenlang hebben we gevaren. Istar vond dit de mooiste oversteek die ze ooit
had gemaakt. Tymen verlaat morgen de Anne-Margaretha met een vol hoofd.

Oceaanzeilen saai? Nee, dat zal niemand hier zeggen..!

Greet

Nog steeds de Atlantische Oceaan

Zaterdag 19 juliEindelijk was het gisteren dan zover: we kwamen in een walvisroute terecht!Altijd om zich heen speurende Sam zag de spuiten als eerst. Een potvis zwomca. 10 meter vanaf de Anne-Margaretha statig voorbij. Ademloos keken we toehoe dit geweldige dier zijn weg zocht zo vlak bij ons. Automatisch begonnenwe te fluisteren…. zou hij ons gezien hebben? Even later dook hij en konden we zijn staart zien. Klik, klik, klik… hij staat weer op onze camera’s. Vooral de mensen die nog nooit een walvis van dichtbij gezien hadden, liepen op wolkjes…. Wauw! Wat een indrukwekkend beest! Even later zagen we steeds weer nieuwe spuiten en toen, vlakbij het schip een grote vin. Het was onmiskenbaar een vinvis. Hij zwom evenwijdig met het schip en was ongeveer even lang als wij..! Er bestaan diverse soorten vinvissen en degrootste is de blauwe vinvis. We besloten echter dat het toch een andere geweest was.Ook vanmorgen, toen het allemaal lastiger te zien was, vanwege toegenomenzeegang, zagen we wat spuiten. De gasten aan boord zijn al helemaaltevreden: vliegende vissen, hoog opspringende dolfijnen en diversewalvissen…. Meer durf je niet te hopen.. (of orka’s misschien?)De wind komt sinds ons vertrek uit de Azoren uit het oost noord oosten,

behoorlijk tegen dus. Vannacht was de zee vrij glad en de wind stevig. We
zijn urenlang met 9 kn. door het water gegaan. Bij La Coruña wacht ons een
stormpje…. We zijn benieuwd of we Tymen op tijd bij het vliegtuig kunnen
afleveren.

Het thuisfront krijgt de hartelijke groeten van allen.

Greet

Eindeloze zee

vrijdag 18 juli

De dagen rijgen zich aaneen. Al dagen geen land meer gezien en voorlopig blijft dat zo. De wind was de Anne-Margaretha een paar dagen niet al te gunstig gezind: pal tegen, dus kruisen.. We leggen heel wat meer mijltjes af dan we berekend hadden. Tymen is de enige die dinsdag van boord gaat in La Coruña, maar hij maakt zich geen enkele zorgen; hij heeft het volste vertrouwen in ons, dat we het halen… Gelukkig hebben we het op een akkoordje kunnen gooien met Aeolus en blazen we nu met voldoende kracht de goede kant uit.

De luchtdruk blijft hoog, maar het is tamelijk bewolkt, dus echt zonnebaden zit er niet in. Wel worden we elke avond weer verrast met een mooie zonsondergang en daarna met een heldere maan, die nu vol is en een overdadig licht over de oceaan en ons heen strooit. Hoeveel nachten heb ik al in het maanlicht gezeten….hoe vaak heb ik al genoten van sterrennachten (op het zuidelijk halfrond ca.1 miljoen meer sterren gezien….), hoe vaak heb ik de zon al zien ondergaan en opkomen op zee…. Het verveelt nooit! Als ik het niet meer de moeite vind om er van te genieten en dit alles niet meer in foto’s wil proberen te vangen…. dan stop ik met zeezeilen. Dat moment is gelukkig nog niet gekomen.

Ontspannen groeten van Istar, Tymen, Esther G., Heinz, Sam en Greet

Afscheid van de Azoren

Maandag 14 juli 2008

Na ruim 2 weken verlaten we de Azoren. Het is een eilandengroep om zeker naar terug te keren! Een heerlijk klimaat, prachtige bloemen, onbedorven natuur, vriendelijke mensen en betaalbare prijzen. Er is een scala aan mogelijkheden op elk van de eilanden: duiken, snorkelen, wandelen, whalewatching. Elk eiland heeft zo zijn eigen gezicht

Op de pier van Horta hebben we ons schilderij gemaakt: een mooie traditie van zeilers die deze haven op Faial aandoen. Elk stukje op de pier(en) en de muren is beschilderd met een schilderij van het schip/naam en data. Het is moeilijk een vrij plekje te vinden. Pas als een schilderwerkje totaal onleesbaar is geworden, kan je er overheen schilderen, zegt de ongeschreven wet hier. Het is een co-productie geworden van Floor, Heinz en Istar (Binnenkort te bewonderen op onze foto-site!)

Ten zuiden van Pico (waar de hoogste berg van Portugal staat: ca. 2300m hoog) waren we zo gelukkig om dichtbij een groep potvissen te komen. Ook diverse soorten dolfijnen kruisten ons pad. Op Terceira gingen we in een grot, die was ontstaan doordat gloeiende lava zich ooit een weg naar buiten baande. De meeste indruk echter heeft waarschijnlijk wel de bloemenpracht gemaakt: langs alle wegen stonden de lichtblauw tot paarse hortensia’s te bloeien, vaak gelardeerd met roze roosjes. Op São Miguel kwamen daar nog allerlei paarse, oranje en gele bloemen bij. Het regent af en toe ( een heel klein beetje) op de eilanden en dat houdt alles mooi groen. De Azoren laten we weer achter ons we hebben koers gezet naar La Coruña, weer een beetje dichter bij Nederland…. De zeilen staan weer bol, het 24-uurs wachtsysteem is ingezet en iedereen heeft er weer veel zin in!

Greet

Op de Azoren

Aan belangstelling geen gebrek… De Anne-Margaretha trekt op elk eiland van de Azoren veel bekijks. We zijn meestal net een maatje groter dan de andere schepen. De havenmeester van Sao Jorge is heel verheugd: “zijn” jachthaven is nog erg nieuw en wij zijn het grootste schip dat er tot nu toe ingevaren is.

Na Horta op het eiland Fayal, waar Heinz, Sam en Floor(al gediplomeerd) een duikles hebben genomen, zijn we via Sao Jorge naar Terceira gezeild. Elk eiland heeft zijn festival waar we net voor of na aankomen… In Sao Jorge werden we elke avond/nacht vergast op een vogelconcert met verbazingwekkende stemmen: het leek of mensen op allerlei toonhoogten naar elkaar gilden. Oordopjes brachten gelukkig uitkomst…

Tot nu toe nog geen walvissen gespot…, maar we hebben nog enige dagen te gaan en we geven de moed niet op!

De stemming aan boord is prima en het weer gedraagt zich zoals we dat verwachtten: mooi, lekker windje, warm.Het thuisfront wordt hartelijk gegroet.

Greet

Cuba dag 3 en 4

Cuba (vervolg)

Dag 3 (30 mei 2008)
We zijn naar Santiago vertrokken. Met de taxi door een stuk bos. We passeerden een weg waar een aantal mensen gebukt zocht. Dichterbij zagen we wat ze opraapten…rode krabben. Deze komen soms met miljoenen
tegelijk uit de moerassen naar de  buienwijken ….en worden hier verwerkt tot …paella. Afgezet bij een mooi groot plein hebben we de stad verkend. Sam maakte al gauw contact met de plaatselijke ondernemers, wij met de mooie pleinen en nauwe straatjes vol met muzikale mensen en drukte. Santiago verdient een plaats op de Werelderfgoedlijst, de stad is de laatste 50 jaar niet veranderd en de koloniale bouw met zijn prachtige gevels is nog steeds aanwezig. Kleine straatjes, doorkijkjes, afgewisseld met levendige groene pleintjes en overal lifemuziek met lachende mensen, een verademing in vergelijk met sommige andere steden in Zuid-Amerika.
Na een tijdje spotten we Sam weer: hij had de plaatselijke inkoopmogelijkheden in kaart gebracht en moest nu nog de financiering regelen.  Deze hing natuurlijk af van de hoeveelheden en deze weer van de transportmogelijkheden. Hiervoor voerde hij enkele onderhandelingen met het hoofd transport van onze reis tijdens een lunch in een mooi restaurant met lifemuziek, met mij dus.
Nadat hij wat scheepsruimte gereserveerd had, probeerde hij te pinnen, wat niet lukte (zoals hij eigenlijk wel wist…). Zoekend naar alternatieven probeerde hij bij de rederij een microkrediet te krijgen, wat hem wel lukte.

Zo zijn we, de zakelijke met de leuke dingen in het leven vermengend, samen op stap gegaan om de bevolking (plaatselijke middenstand) beter te leren kennen.
De mensen zijn aardig en behulpzaam, over en weer info uitwisselend kwamen we overeen om morgen nog eens bij elkaar op bezoek te komen.
Tevreden en vol indrukken gingen we weer terug naar ons schip.
Dag 4 (31 mei 2008)
Bij het ochtendgloren werden we gewekt door gestommel op dek: Manu had ons weer gevonden. Ze was op de heenreis met ons naar Ushuaia en Antarctica gevaren en nu weer aan boord om het schip mee naar Nederland terug te zeilen.
Het weerzien werd gevierd met een uitgebreid ontbijt. Daarna gingen de dames op pad naar el Morro, een oude vesting.

Sam en ik vertrokken om inkopen te doen.
Wordt vervolgd!
groeten Heinz

Cuba

29 mei 2008
Aankomst op Cuba…. (Verslag van Heinz)
Wachten…

De zon gaat hier fel rood op en brengt meteen der temperatuur boven de 30 graden.
Nadat ook Sam weer zijn bed uitgedreven was, hebben besloten dat wachten op een dokter, die ons moet onderzoeken, niet onze stijl was. Niet omdat we de maatregel, eerst een medische keuring en onderzoek van een buitenlandse boot op ziektes , luizen , ratten , kakkerlaken , vlooien enz onzin zouden vinden. Nee, hier waren we het mee eens. Maar eindeloos wachten was niet onze stijl. Vooral omdat we niet dit eind waren gevaren om maar voor anker te blijven liggen. We wilden nu Cuba zien, voelen en proeven.  Dus weer contact met de Marina gezocht met de marifoon, maar helaas geen antwoord  Uiteindelijk…bloedhete zon boven ons…..zagen we beweging in de Marina…..Sam op zijn Dekkersmanier op twee vingers gefloten ..iets uitnodigends in het Spaans geroepen..even gezwaaid met de gele marifoon en warempel, er kwam een Engelse stem uit het kastje.
Na wat heen en weer gepraat mochten we de komst van het medische team aan de steiger afgemeerd afwachten.
Dus anker op. We werden door het Marina personeel nog eens hartelijk welkom geheten; de manager gaf nog eens aan voor ons klaar te staan. .24 hours to your service sir…nadat de autoriteiten alles goed hebben gevonden. Tot dan mogen we de boot niet verlaten!!
Ok , dan eerst maar met de schepelingen uitgebreid brunchen .. vieren dat we ook dit gehaald hebben. Toen kwamen er opeens drie aardige jongelui aan boord ….duidelijk medische dienst.. goed te zien aan outfit en uitrusting.

Medische keuring en inspectie voedsel…

Eerst de papierwinkel in orde maken. ( ben dol op nieuwe papieren, formulieren, ze hebben hier van die mooie stempels). Terwijl ik er nog een tiental met de mannen doorwerk, stroomt de steiger vol met verschillende uniformen. De aardige man van de gezondheidsdienst neemt zijn taak serieus en bekijkt alle bemanningsleden, nadat ik verklaard heb, dat iedereen gezond is, om te zien of ik me niet vergist heb. Het zóu toch kunnen en dan zitten ze weer met onbekende ziektes, wat al eerder gebeurd was bij Columbus.  Nee, een zorgvuldig ambtenaar! Na het keuren van de schepelingen is de Anne-Margaretha op ongewenste dieren onderzocht. Grondig!!!!!!
Al het voedsel moest open,  uitgepakt , vuilniszakken open, ook onder de luiken, stores…Wat ook aardig was , ze hebben de temperatuur van de koeling  en vriezer gemeten!!! Mensen, ik heb nu ook een papier waarop de goede eigenschappen van deze apparaten  bevestigd is ! Op onze boot eet je goed vlees.

Toen hebben ze de rijstvoorraad op aanwezigheid van beestjes bekeken . Ook hier niets gevonden .Ik was echt trots op Esther , die alles zo goed in orde had en blij dat Sam Zaza nog terug had laten zwemmen naar de Galapagos.
Met genoegen nam ik de bewijsvoerende stempels  in ontvangst.  De prijs voor dit uitgebreide onderzoek was echt een koopje …maar 38 Uss dollar. Elkaar de handen schuddend namen de aardige jongelui afscheid en wensten ons een mooie tijd hier op hun eiland. Ik weet nu dat ik een goede, gezonde boot heb!

Nog meer ambtenaren…

Nadat men op Cuba wist dat Anne Margaretha gezond en veilig is, wilde de bevolking van de steiger en masse aan boord. We konden de toestroom beperken door te wijzen op de beperkte ruimte en het draagvermogen van ons scheepje. Ook liet ik Sam uitleggen dat men in Europa netjes achter elkaar komt en zijn zaken doet.

We kwamen overeen dat Ã©Ã©n ambtenaar op één schepeling  een goede formule was , dus vijf aardige beambten mochten tegelijk aan boord , de rest moest zijn beurt afwachten. De havendienst coöpereerde goed met de mensen van de Emigratie.
Zowel de scheepspapieren als de paspoorten ondergingen een uitgebreide bezichtiging.  Een heel gewilde was de bemanninglijst; Sam maakte snel voor iedereen een exemplaar. Deze voorzien van mijn handtekening en het
scheepsstempel, was het helemaal! Nog nooit zulke blije gezichten in een ambtelijk apparaat gezien. De hele bemanning moest optreden en zich van zijn herkenbare kanten laten zien. Nadat vastgesteld was dat papieren ook bij mensen en boot pasten, waren ook deze heren tevreden. Ze documenteerden hun bevindingen  met de nodige papieren, mooie stempels en vertrokken naar de steiger .

Jammer vond ik alleen dat ik het net verkregen certificaat van schoonschip weer aan deze mensen moest afstaan .

De Guardia Frontera…

Toen was het de beurt aan de Guardia Frontera.
Ook heel erg aardige mensen, deze werken ook met dieren en hebben de taak om Cuba te beschermen tegen Dreigingen van Buitenaf. Omdat ze Anne-Margaretha nog niet kenden en ook omdat we van ver weg kwamen, moesten ze even kennis nemen/maken . Het was me al opgevallen dat men in dit land zijn taak serieus neemt en hier met werkelijke inzet aan het werk gaat. Zo ook deze jongelui. Na uitgebreide vragen over onze reis, waar vandaan en waar naartoe (waaruit ook echte belangstelling bleek),  gingen ze met de bemanningsleden een op een gesprekken aan . Ze waren geïnteresseerd in ons, hoe we leefden , wat we voor de kost deden , wat zo onze hobby’s waren, hoe ons uitgaansleven zo was en wat we zo nuttigden. Hadden we in Europa een ander consumptiepatroon dan de mensen hier,… ja echte belangstelling voor ons.
Ze waren ook echt in het schip geïnteresseerd :  wat het vaargebied zo meestal was en  ze wilden ook veel weten over de constructie en hoe het gebouwd is. Toen vroeg iemand of wij iets tegen honden hadden, iemand allergische reacties zou kunnen vertonen. Ik ontkende ..en er kwamen twee prachtige honden aan boord . Goed opgevoed en heel gedisciplineerd samenwerkend met hun baas, maakten ze een ronde door het schip. Ik heb nog nooit hond en mens zo goed zien samenwerken, zo geconcentreerd zien zoeken. Omdat beide honden in het voorschip in een hut een gezamenlijke interesse hadden voor het waskastje …. ja toen mochten de aardige werklui die nog op de steiger stonden ook op de boot.

Minutieus onderzoek…

Ik dacht al… , zo veel interesse voor mijn schip, ik voelde me heel vereerd. Ik had al vaker met mensen over mijn schip gesproken, maar nog nooit was iemand zo geïnteresseerd als deze jongelui. In het kleinste hoekje zijn ze gaan kijken, alles moest eruit, elk luik weer open, overal wilden ze het fijne van weten, totale aandacht, interesse in het Anne-Margaretha binnen-leven….
De stofzuiger ging open en is goed bekeken op zijn inhoud; stofmonsters zijn genomen van alle kieren en ook onder de vloeren en op het vlak zijn ze geweest. Stofjes verzamelen.
De hut van Sam hebben ze ook grondig opgeruimd  en ze waren heel geïnteresseerd in zijn medicijn gebruik.
Toen haalden ze van die kleine flesjes uit een grote koffer en allerlei ingewikkelde apparatuur.

Ze zijn hiermee chemische proeven gaan nemen . Heel ingewikkeld … hoor!

Pfff…

Maar uiteindelijk waren zij (en wij!) toch blij. De proeven wezen uit dat Anne-Margaretha geen drugs aan boord had!!!!!!
En zoals dit hier gaat in Zuid-Amerika (en Cuba doet dit echt goed), is dat mij dit feit met een echt Certificaat bevestigd. Met een heel mooi stempel!!!!
Al die mensen waren ook heel blij dat wij nu goed kennis met elkaar gemaakt hadden en wij nu hun land mochten bezoeken. Cubanen zijn heel geïnteresseerd in mensen van andere landen en willen graag contacten leggen . Zo kregen we veel tips waar je leuke dingen kon doen en als er wat zou zijn ze ons hulp zouden bieden Tot je service.

Tenslotte…

De douane kwam ook nog aan boord , maakte een lijst van de voorraden , verzegelde de marifoons , we lagen ten slotte in de Marina en hadden geen contact meer met anderen buitengaats nodig , zou alleen de rust kunnen verstoren  en gaf de inreisdokumenten ,een zarpe, voor het verblijf in Cuba af.
We zijn er!
Voldaan genieten we van de avondlijke onweersbui, die met haar harde wind koelte brengt en alles wat in je hoofd spookt, opruimt.

Iedereen gegroet!

Wie in der Nordsee

18 mei 2008

Kurz vor Panama-Stadt, 03.00Uhr

OK – fast wie in der Nordsee. Es ist nämlich heiss. Und das mitten in der Nacht. Aber die Supertanker, auf die Heinz seit 3 Wochen wartet, ziehen zuhauf an uns vorbei oder kommen uns entgegen. Dazu weiss der Wind nicht so richtig, aus welcher Richtung er jetzt pusten soll, leider entscheidet er sich gerade immer für die falsche… Oder er lässt es gleich ganz bleiben. Meine Reise auf der Anne-Margaretha endet morgen in Panama. Das ist ein bisschen leider – wie Sam es auf deutsch ausdrücken würde.

Trotz der vielen, vielen Seemeilen, die wir in den letzten 3 Wochen zurückgelegt haben, haben wir viel mehr als nur Wasser gesehen. Klar, Galapagos mit seiner faszinierenden Tierwelt im Wasser und an Land war sicher der Höhepunkt. Aber so viele verschiedene Wale dicht beim Schiff, Delphine, fliegende Fische, Seevögel, Wasserschildkröten und Haie habe ich nie zuvor gesehen. Kein Tag war langweilig, immer gab es etwas zu entdecken. Zum Geniessen waren die herrlich gleichmässigen Winde von Arica bis Galapagos. Tagelang musste niemand eine Schot in die Hand nehmen… Das hat sich auf den letzten Meilen bis hierher allerdings geändert. Aber sonst hätten wir wohl auch vergessen, wie man eine Schot bedient oder das Gross setzt. Und mit aufziehenden Gewittern und kurzen aber heftigen Sturmböen muss das alles plötzlich auch ganz flott gehen. Eben doch irgendwie wie in der Nordsee.Ich grüsse zum letzten Mal alle, die die Reise der Anne-Margaretha verfolgen, und komme heim mit vielen neuen Eindrücken und Erfahrungen.
Live slow, sail fast,
Groetjes, Iris