REISVERHALEN
Speciale momenten
Zomers zeilen
Nog minder dan 600 mijl te gaan tot de Azoren! Inmiddels zijn we 9 dagen onderweg vanaf Bermuda en alles loopt als een ge’oliede machine. Heerlijke constante zeilwind van 15 tot 20 knopen en de spinaker, het bezaanstagzeil en een uitgeboomde kluiver wisselen elkaar af. Dolfijnen laten zich weer met regelmaat zien en af en toe duikt er weer een walvis op. Zoals gisteren, toen er plotseling een vinvis op zo’n 10 meter naast de boot omhoog kwam. Ulrich kon zijn oer-Duitse “WAAAAAAAAHNSINN!!!” niet onderdrukken vanachter het stuurwiel. En waanzinnig was het inderdaad, toen het dier zich aan de andere kant van de boot nog even naar ons omdraaide, zodat we duidelijk de witte onderkant van het reuzachtige lijf konden zien.
Naast de Portugese Oorlogschepen ( kwallen!) zien we nu ook weer ‘ echte’ schepen, die net als wij de zuidelijke grootcirkelroute aanhouden. De tropische hitte heeft plaatsgemaakt voor heerlijk zomers zeilen, met een aangename backstagwind die door de boot waait. ‘s Avonds proberen Gerhard, Tony en Ulrich elkaar af te troeven met hun resp. Oostenrijkse, Canadese en Duitse culinaire specialiteiten, waarbij zelfs advies wordt ingewonnen bij het thuisfront. Lang leve Tony’s satelliettelefoon! Ook Gerhard maakt er dankbaar gebruik van; hij kon vandaag zijn vrouw verrassen met een telefoontje op hun 12e huwelijksdag.
Jan en ik ondersteunen Heinz, die op zijn beurt met Gerhard geduldig voor de zoveelste keer een zonnetje probeert te schieten. Niet gek Heinz, slechts 1 mijl ernaast!
De sfeer is ontspannen, wat goed aansluit bij het rustige tempo van zo’n lange oceaanoversteek. Prachtige zonsondergangen en zoals gisteren, een betoverende opkomst van de volle maan. Er is genoeg tijd voor het lezen van boeken, het voeren van goede gesprekken en voor filosoferen over van alles en nog wat. Over een aantal dagen dus al de uitgebreide tussenstop op de Azoren! Op Flores, het meest westelijke eiland, verwelkomen we de vrouw en dochter van Tony, die met ons mee zullen varen naar het volgende eiland, Faial. Heinz zal daar weer verenigd worden met Greet.. en ook mijn grote liefde zal er aan de kade staan!
Groetjes aan de mensen thuis!
Anne
Het Panamakanaal
Om 05.45 uur precies kwam de loods aan boord (zonder zijn AIS systeem, waar we dik voor hadden moeten betalen, ondanks onze protesten dat we een AIS aan boord hebben…. Tja, Panama..) Een aardige man die veel wist te vertellen over de roerige geschiedenis van dit kanaal. In 1977 is begonnen met de overdracht van de Amerikanen aan de Panamesen en in 1999 was dit rond….Tropische voortvarendheid wellicht.
Keurig op tijd kwamen we door de drie sluizen (Miraflores) en we waren min of meer thuis te volgen op de webcams (het duidelijkst vanaf een hoge brug, begrepen we van Sam, die ons nauwkeurig volgde thuis en waar we voortdurend contact mee hadden! Wat kan er veel tegenwoordig;) )We gingen als “centrum-schip” door de sluizen, wat inhoudt, dat we 2 lange lijnen voor en 2 achter naar de kant moeten hebben. Linesman aan de kant werpen een keesje, wij knopen onze lijnen daaraan vast en zij lopen mee van sluis tot sluis. Dit alles heel relaxed met af en toe gefluit naar de meiden aan boord… Dan door het merengebied (Gatun meer). Helaas geen kaaimannen/krokodillen gezien).Bij de Gatunsluizen, aan de Atlantische kant van het kanaal kregen we het grootst mogelijke schip in dezelfde sluizen mee. Wij vóor deze knaap, die exact in de sluizen paste ( enkele cm aan beide kanten vrij….) Dit schip werd met aan beide zijden door 2 locomotieven getrokken, zoals gebruikelijk in het Panamakanaal. Wij mochten langszij een sleper afmeren. Bij de laatste sluis kregen ze haast: de sleper stoof langs ons ( in de sluis!) en veroorzaakte veel zuiging. Toen kwam ook het enorme schip snel in de sluis en stuwde het water flink voor zich uit, zodat er een enorme stroom ontstond… Met man en macht hebben we de Anne-Margaretha toch vast kunnen knopen aan de sleper.
Bij het openen van deze laatste sluis barstte er een enorme tropische bui los…. Eindelijk wat afkoeling na een zeer warme en vochtige dag ( we mochten van de pilot heel even zwemmen in het Kanaal, heel verkoelend in dit zoete water!). Bij het uitvaren werden we begroet door een groep grote dolfijnen. Een mooie afsluiting van een bijzondere dag.
We hebben even overnacht bij Shelter Bay marina en vertrekken vanmiddag richting Cuba!
Alle thuisfronten worden hartelijk gegroet!
Greet
Caleta Beaulieu
Vanaf Navarino voeren we westwaarts naar Brazo Noeste. Dit vaarwater is een zij arm van het Beagle kanaal. Zoals vaak hier, stond er een pittige westen wind ( = tégen…) De tocht was prachtig: hoge witbesuikerde bergen, afgewisseld door gletsjers en watervallen!
De nacht wilden we doorbrengen in Caleta Beaulieu. Deze plek doet zijn naam eer aan!! Half verscholen, in een sprookjesachtige bocht liggen we voor anker en met 2 lijnen na achteren uit aan bomen vast. Een mooie, rustige plek.
Bij de ingang van dit fjord zagen we nog iets heel naars: een half gezonken zeiljacht van ca. 36 ft. …. Het leek er nog niet zo lang te liggen. De dinghy én het reddingsvlot lagen er nog bij. Wat was hier gebeurd?? We zijn er met onze dinghy heen gevaren en konden geen scheepsnaam ontdekken of enig teken van leven. De gewaarschuwde kustwacht kon ons later melden, dat de opvarenden gered waren en het schip binnenkort gelicht zou worden. Vandaag hoorden we van een ander schip de toedracht: de vrouw had met het aanmeren een gebroken been opgelopen door een omvallende rotsblok en de armada die kwam ondersteunen, voer te snel voor de man met zeilboot uit…Hij raakte in het pikkedonker een rots en zonk…. We zijn allemaal aangeslagen door dit trieste verhaal.
Toch is dit ook een prachtige dag: de zon schijnt en tovert een schitterend schouwspel tevoorschijn: een grote gletsjer met hoge bergen, groene bossen en dat allemaal weerspiegeld in het rimpelloze water…. Zo kunnen foto’s niet tegenvallen…. Met de dinghy zijn we dichtbij de gletsjer aan land gegaan en zo konden we zien hoe ca elk kwartier een deel van de gletsjer naar beneden stortte…. Dit gaat gepaard met veel kabaal….
We hebben het prima naar ons zin!
Hartelijke groet aan alle thuisfronten!
Greet
Zaterdag 27 februari 2010
Nog even…
Nog 250 mijl, een storm en Kaap Hoorn scheiden ons van onze geliefden. Sinds de 24ste zijn we onderweg op de Drake Passage. Ditmaal maakt zij haar reputatie wel waar. We zijn gaan bijliggen bij 45 knopen wind. De gribfiles voorspellen 55 knopen wind: 10 bft. Bijliggend is het rustig aan boord. Er is opnieuw een wacht ingesteld van twee personen voor twee uur. Ik mag het donkere deel van 2-4:-) De tsunami is vandaag ongemerkt onder ons door gegleden. De golven bouwen zich langzaam op, inmiddels 5 meter hoog. Morgen is de storm op haar hoogtepunt. Ben benieuwd hoe hoog de golven worden. Het heeft wel wat al dat natuurgeweld. Een landing op Kaap Hoorn zit er niet in. 24 uur hier dobberen maakt dat we straks nog moeten haasten om iedereen op tijd in het vliegtuig terug te krijgen. Thuis, werk en alles wat wacht en naar ons verlangt en wij naar hen, wordt een langzaam terugkerend thema in de gesprekken. De Drake met het wachtlopen en het uur dat je nodig hebt om je aan te kleden maakt ook wel dat iedereen wat verstilder en reflectiever wordt. De voortdurende beweging van het schip, de energie die je voor jezelf nodig hebt en het elkaar niet veel meer zien, maakt dat de avondmaaltijd het moment wordt om de rest te spreken. De maaltijden zijn een kunststuk op zich: vanavond hebben Orla en Annette balancerend tussen en met hete pannen en geholpen door Jacob (de soep) opnieuw een driegangen maaltijd geserveerd: soep, pasta (weliswaar zonder geraspte kaas) en chocolade mousse met vers fruit toe (mijn bijdrage). Voor de rest concentreert het zich rond je eigen wachtploeg.
Het is nu half negen in de avond hier en de bioscoop gaat open Ulrich vertoont eerst Fawlty Towers en daarna Life in the Freezer. Antarctica wordt langzaam een herinnering in de werkelijkheid van een onstuimige Drake.
Groet aan iedereen
Roel
Antarctica blíjft verrassen!
Gisteren liet Heinz ons op de kaart zien, waar we vandaag langs zouden varen om naar de Melchior Eilanden te gaan. Hij beloofde daar mooi weer en een ontmoeting met orka’s bij…. (…!) Vanmorgen vertrokken we vanaf Port Lockroy en al gauw begon de lucht open te trekken en werden de witte bergen beschenen door een heerlijke zon! Met de zon erbij waren de ijsbergen onderweg meteen nog mooier dan de andere dagen! We voeren door het Neumaijer Chanel en iedereen genoot van deze bijna laatste dag op Antarctica. Bij de kruising met de Gerlach Street gebeurde het eindelijk: we zagen in de verte de vinnen van orka’s! De grote vin van het mannetje was duidelijk van de andere te onderscheiden. Voorzichtig voeren we dichterbij en de groep bleek uit ca. 7 orka’s te bestaan. Enthousiast bleven we foto’s maken. Inmiddels hadden de orka’s ook óns ontdekt! Nieuwsgierig kwamen ze dichterbij. Op een gegeven moment doken er 3 vlak achter de Anne-Margaretha op en ze bleven een paar meter achter ons zwemmen, terwijl ze ons duidelijk in de gaten hielden.
Schatten ze hun kansen in voor een lekker hapje?? Toen ze verdwenen, waren we ze even kwijt. Plotseling een flinke blow naast de boot en een van de giganten dook op! De gelukkigen onder ons hadden net hun camera de goede kan uit gericht. De orka dook onder het schip door en kwam weer aan de andere kant te voorschijn om ons de stuipen op het lijf te jagen! Wat waren we blij met ons stevig stalen schip! Dit spelletje bleven ze een paar keer herhalen. Uiteraard hebben we nu unieke beelden van orka’s naast de Anne-Margaretha!
Na een paar uur met dartele orka’s om ons heen zijn we verder gevaren, naar de laatste ankerplek bij Antarctica, voordat we met de oversteek over de Drake beginnen. Extra broden zijn alvast gebakken zeeziektepillen liggen klaar…. We gaan het volgende avontuur morgen beginnen. De wind zal eerst rustig zijn, maar dan zullen we er aan moeten geloven: de Drake geeft zich niet zomaar gewonnen We zijn er allemaal klaar voor! ( onze 2 Duitse vrouwen, Zsuzsi en Judith hebben sinds 2 weken het roken afgeschaft! We zijn trots op hun doorzettingsvermogen!)
Iedereen krijgt de hartelijke groeten van het bootvolk!
Greet
Orka-dag!
Puerto Toro
Ik word wakker in het zuidelijkste dorpje van Chili: Puerto Toro. Het is ‘s morgens 7 uur en het is doodstil… Geen wind, geen geluiden. Een aarzelende vogel in de verte laat zich even horen. De generator moet eigenlijk aan, maar ik blijf nog even zitten om de sfeer op te snuiven. Twee jaar terug was dit ons vluchthaventje bij 60-70 kn. wind….
Gisteren was een machtige dag: We kregen Kaap Hoorn in zicht en dolfijnen en fuer seals begeleidden ons erheen. Het weer was de laatste dagen zo rustig geweest, dat een bezoek aan Cabo de Hornos mogelijk was!(Nelle: “een droom kwam uit!”) We mochten onze handtekening in het Gouden Boek zetten en ervaren dat we een van de gelukkigen waren, die hier konden komen!
Na dit bezoek zeilden we tussen de eilanden door en een groep enthousiaste dolfijnen buitelden om de boot heen en gaven een “duik-ondersteboven-show” weg voor ons! We zagen sinds tijden weer groen, prachtige luchten met een ondergaande zon..!
In Puerto Toro kregen we van de plaatselijke visser een aantal King Crabs aangeboden, dus vanavond eten we krab, oliebollen en meer lekkers!
We wensen het thuisfront een mooi Nieuwjaar toe!
Greet
De evenaar
Over de evenaar. Het wonder is weer geschied: de zon staat aan de andere kant van ons, het water in het afvoerputje draait andersom en de maan heeft een liggende, ipv een staande sikkel gekregen; we zijn dus over de evenaar!
Neptunus heeft ons gedoopt en de maten hadden heerlijke (alc.vrije…) cocktails met bloemen gemaakt. Het was een feestelijke dag! Enkele uren daarvoor zijn we vlak langs een paar rotsen in zee ( de São Pedro en Paolo eil.) gevaren en een paar vissers wilden ons verleiden om een vis van hen te kopen…. Helaas voor hen hadden we net een baracuda van 1.17 cm gevangen! (we eten nu dagen vis op allerlei manieren bereid… We kunnen ons helemaal uitleven!)Over een dag of 4-5 hopen we bij de Braziliaanse kust aan te komen en we verwachten daar veel van!De stemming is prima, ons Spaans gaat langzaam vooruit, we kennen dankzij Ulrich heel wat sterrenbeelden en Heinz laat iedereen zonnetjes schieten. Kortom: we vervelen ons geen moment!
Hartelijke groet van ons allen, Greet