Met De Storm nam de Drake afscheid van ons, in de loop van de ochtend doemden aan weerszijden van het vaarwater rotseilandjes op. De lange deining behoorde tot het verleden, zeer tot genoegen van de zeezieken onder ons. Maar eerlijk gezegd waren we allemaal wel (tijdelijk) uitgeschommeld... Vanwege het weer en het gebrek aan tijd was een bezoek aan Kaap Hoorn geen optie, we hielden er dan ook geen rekening mee er nog iets van te zien te krijgen. De verrassing was dan ook groot toen Heinz ons de vage contouren van De Hoorn aanwees achter een van de eilanden die we passeerden. Iedereen wilde die flauwe, grijzige vlek toch op de foto zetten en dus was het een drukte van belang bij de deur naar buiten. De eilandjes werden talrijker en al snel voeren we tussen heuvels en bergen, soms met wat sneeuw bedekt. Beetje bij beetje viel de wind weg, tegen de tijd dat we ons avondeten nuttigden dreven we alleen nog mee met de stroom. Dus voeren we het laatste stukje naar Puerto Toro op de motor. Het was al donker toen we er aankwamen, maar iedereen wilde toch nog even de benen strekken op de oranje verlichte aanlegsteiger. We werden begroet door de havenmeester van dit kleine Chileense gehucht met een inwonertal van 20 vissers. Heinz en Laurens wisten met wat onderhandelen 10 kilo schoongemaakte Kingcrab te bemachtigen voor 3 flessen wijn en een pak koffie, echt een koopje als je weet wat dit in de restaurants van Ushuaia kost... We hebben nog wat geborreld om de geslaagde overtocht over de Drake te vieren. Lekker laat ontbeten de volgende ochtend, alleen vulde de kajuit zich allengs met doordringende krabdampen vanwege het gaarkoken van de Kingcrab. Toen moest die massa krabpoten ook nog gepeld worden, een karweitje dat een steeds wisselend ploegje pellers onder leiding van Susanne uren kostte. De lunch bestond dus uit krab, krab, krab, sausje en een boterham. Erg lekker, maar ook wel heftig op de maag... Ondertussen moest er ook gezeild worden, naar Puerto Williams, en dat lukte met een stevige bries (40 knopen, maar wat is dat nou vergeleken met die 85 de dag ervoor) en een zonnetje heel aardig. Echter, niets is veranderlijker dan het weer hier, dus na een poosje was dit veranderd in weinig wind en wat regen. Dus voeren we het laatste stuk naar Puerto Williams op de motor. Heinz vertrok met de paspoorten naar de douane en kwam terug met een stapel formulieren die we moesten invullen. In de tussentijd bakten Susanne, Rob en ik een paar appeltaarten. We moesten voor 12 uur vannacht vertrekken uit Puerto Williams en zijn nu onder een heldere sterrenhemel op weg naar Ushuaia, waar we rond 3 uur vannacht zullen arriveren. Dan is het kringetje rond en zijn we aan het eind gekomen van een fantastisch Antarctica-avontuur, een reis die we nooit meer zullen vergeten!
Voor de laatste maal de hartelijke groeten aan alle lezers namens ons allen, Annette
Maandag 1 maart 2010
Greetings to all from just past Cape Horn - 55 degrees 35.5 South 57 degrees
05.7 west. Pleasant, steady Force 6, so we've plenty of sail up and are
sailing with verve. It's a bit drizzly, but at least we've got the door open
again: introduction of some fresh air has cheered everyone up. Pancakes for
lunch, apples galore, coffee again, and even the guitar is out in the
saloon. Everyone is exhilerated to have experienced such 'interesting'
weather (ok, ok: 16 hours of F10-12, with maximum gust of
85 knots!), the
sting in the tail of the Dake Passage. As soon as it was safe to do so, our
handsome, bikini wearing autopilot (we must be bored with each other's
company: some people ar starting to fantasise!) was kicked off the wheel and
we were steering again with gusto, picking up our skirts and making good
speed towards tonight's haven, Puerto Toro, where we can apparently relax
and kick back. Some beer and gin and tonic may even be involved. No clean
socks til at least Wednesday, unfortunately, but we are anticipating hot
showers with glee! Baidin bideach, baidin beosach, baidin fheidlimi!
Regards to all,
Orla et al
Zaterdag 27 februari 2010
Nog even...
Nog 250 mijl, een storm en Kaap Hoorn scheiden ons van onze geliefden. Sinds de
24ste zijn we onderweg op de Drake Passage. Ditmaal maakt zij haar reputatie wel
waar. We zijn gaan bijliggen bij 45 knopen wind. De gribfiles voorspellen 55
knopen wind: 10 bft. Bijliggend is het rustig aan boord. Er is opnieuw een wacht
ingesteld van twee personen voor twee uur. Ik mag het donkere deel van
2-4:-) De tsunami is vandaag ongemerkt onder ons door gegleden. De golven
bouwen zich langzaam op, inmiddels 5 meter hoog. Morgen is de storm op haar
hoogtepunt. Ben benieuwd hoe hoog de golven worden. Het heeft wel wat al dat
natuurgeweld. Een landing op Kaap Hoorn zit er niet in. 24 uur hier dobberen
maakt dat we straks nog moeten haasten om iedereen op tijd in het vliegtuig
terug te krijgen. Thuis, werk en alles wat wacht en naar ons verlangt en wij
naar hen, wordt een langzaam terugkerend thema in de gesprekken. De Drake met het
wachtlopen en het uur dat je nodig hebt om je aan te kleden maakt ook wel dat
iedereen wat verstilder en reflectiever wordt. De voortdurende beweging van het
schip, de energie die je voor jezelf nodig hebt en het elkaar niet veel meer
zien, maakt dat de avondmaaltijd het moment wordt om de rest te spreken. De
maaltijden zijn een kunststuk op zich: vanavond hebben Orla en Annette
balancerend tussen en met hete pannen en geholpen door Jacob (de soep) opnieuw
een driegangen maaltijd geserveerd: soep, pasta (weliswaar zonder geraspte kaas)
en chocolade mousse met vers fruit toe (mijn bijdrage). Voor de rest
concentreert het zich rond je eigen wachtploeg.
Het is nu half negen in de
avond hier en de bioscoop gaat open Ulrich vertoont eerst Fawlty Towers en
daarna Life in the Freezer. Antarctica wordt langzaam een herinnering in de
werkelijkheid van een onstuimige Drake.
Groet aan
iedereen
Roel
Still the Drake
Our world seems to have cleaved
into two. Below decks, we have a cosy saloon - pasta sauce bubbling on the
stove, people mulling over whether to have chocolate mousse or fruit or both for
dessert, trying to figure out how to make tofu taste of something; then switch
off all the pots, scurry on deck, and stow the main sail with icy water gushing
down our necks! Cold, exhilerating: it's the reason we sailed to Antarctica
rather than taking a cruise! The motion as we're hove too is really pleasant: in
fact, it's quite restful after the last couple of days of comedy, with people
hopping around as they climbed into their olies, and every so often flying into
each other's laps - or, in my case, flying across the doghouse into the biscuit
tin.
It's remarkably quiet: everything is well battened down; we're hove
to under storm jib and reefed mizzen, No one on deck, so we don't get the
periodic reminders of how wild it is out there e.g. Huib appearing like a
creature from outer space, glasses fogged, furry hat dripping, folding himself
through the too-short door. Even Valentas' fingers have been peeled from the
wheel and he sits here in indoor clothes, for once! The boat's clean, everyone's
well fed, and there's a sense that we could happily survive in this state of
suspended animation for ages - though we might run out of episodes of Fawlty
Towers, books (in English, at least) - but we're optimistic we have enough
music, poetry and beetroot to keep us going!
Love to all
Orla
Vrijdag 26 februari 2010
We raised our anchor in the Melchior Islands 48 hours ago, and we're now well
embedded in the Drake Passage watch routine, recognising everyone by the colour
of their oilskins and passing muffled greetings from beneath a minimum of 3
layers on our way to and from watch. The secret stash of Drake Passage biscuits
has also been broken out: hurrah! It's a little damp and bouncy, but we're
making good progress now. I think we were all a little dejected as we left, but
it also felt like the right time to migrate north: we were sweeping snow from
the decks on the morning of our departure.
We were still seeing the odd
iceberg yesterday, but none have been sighted since then. Romantics among us
would like to think that the delicate snow petrel who circled us yesterday was
the same one who welcomed us at the Convergence on our way south: seeing us off
the premises? Providing a benediction for the tough passage towards Cape
Horn?
Heading North, heading home: our thoughts are turning to our
post-Antarctica lives. Some are planning their next sailing trips and travels,
and some are hoping that this liminal experience will alleviate their wanderlust
for at least a little while, and enable them to be fully present in their lives
at home. At least two of us are looking forward to having their "own hearth, and
stool and all".
Coffee machine is switched off for the passage..., so now
really looking forward to a cafe con leche at 53deg30n 02deg14w!
Orla
Woensdag 24 februari 2010
Naar de Drake
Eindelijk was de wind volgens de gribfiles voldoende afgenomen om de tocht naar
de Melchior-eilanden te ondernemen. Deze eilanden zijn onze laatste stop voor we
onze terugtocht over de Drake passage aanvangen. We lichtten het anker
gisterochtend rond half tien, met vrij helder weer, het begin van wat een zeer
memorabele dag zou gaan worden. We voeren langs heuvels en bergen aan
weerszijden van het vaarwater, bedekt met sneeuw en ijs, al dan niet
blauwgekleurd door gletsjerijs. Soms was de sneeuw ook rood en groen getint,
door algen die op of binnenin de sneeuw weten te overleven. Op het spiegelgladde
water dreven ijsschotsen, afgewisseld door ijsbergen met de meest fantastische
vormen. Omdat je beseft dat onze tijd op Antarctica aan het aflopen is, bekijk
je deze wereld met nog meer aandacht dan voorheen.
Daardoor ontdek je
waarschijnlijk ook sneller de fauna die hier haar habitat heeft. Dwergvinvissen
eerst, vier stuks. Toen nog twee en meteen erna het (voorlopige) klapstuk:
orka's! Wel 50 tot 80 stuks, in families bij elkaar. Omzwermd door de mannelijke
orka's, met hun grote rugvin gemakkelijk te herkennen. Geen aandacht voor ons
maar voor prooi (dat kan overigens best een mens zijn...). Dicht bij onze boot
vingen een paar een pinguïn. Eerst werd ermee gespeeld, iedere keer zwom hun
prooi nog. En toen was het moment daar dat de pinguïn "diende te berusten in
zijn plaats in de voedselketen" (citaat Jan Joost). De restanten pinguïn
verdwenen in de magen van twee Reuzestormvogels en in die van hun kleine
neefjes, de Wilson stormvogels, die al een tijdje hun kans aan het afwachten
waren.
En nog was het spektakel niet over: Bultrugwalvissen! Eerst
diverse ver weg en toen tot twee keer toe dichtbij tot zeer dichtbij. Een moeder
met jong konden we bijna aanraken. Ze lagen doodstil toen we ze passeerden, toen
maakten we mee hoe het jong duiklessen kreeg van ma. Het sluitstuk werd gevormd
door drie jagende bultruggen, twee volwassen en een kleinere. Erg actief waren
ze, iedere duik werd afgerond met een stoompluim van hun uitademing. Met hun
enorme kaken klokten ze grote hoeveelheden zeewater met krill naar binnen om
vervolgens het water via hun baleinen naar buiten te persen, de krill
wegvangend. Vooral een diepe duik, waarbij hun grote staartvin enige seconden
boven de golven uitsteekt, is spectaculair.
Aan het begin van de avond
kwamen we aan bij onze ankerplaats op de Melchior-eilanden. Voorlopig onze
laatste avond en nacht van relatieve rust, want we hebben alleen ankerwacht.
Vanmiddag gaan we weer het (gemiddeld) vier uur op acht uur af regime in dat
tijdens onze zeiltocht over de Drake passage van toepassing is. Klaarblijkelijk
is het tijd om te vertrekken, want de barometerstand, die tijdens onze tien
dagen hier niet onder de 990 hpa is geweest, keldert nu naar veel lagere
waarden. We liften dan ook mee op de staart van een depressie. Omdat we
zuidelijker beginnen, zal de tocht zo'n vijf à zes dagen duren. Misschien is er
onderweg wat tijd over voor een berichtje.
Voor nu: de hartelijke groeten
aan iedereen namens ons allen,
Annette
Maandag 22 Februari 2010
We blijven nog een dag bij Port Lockroy vanwege het
weer. Vanmiddag zijn we nog weer naar een andere plek geweest waar pinguïns
vertoeven Ik had eerst niet zo'n zin maar ben toch gegaan. Daar aangekomen zwom
er voor het strandje een zeeleeuw (zeeluipaard?) heen en weer om te kijken of er nog een
pinguïn te verschalken was. Hij kwam ook op het land en dat leverde weer wat
plaatjes op. Op het land leven zeeleeuwen en pinguïns in elkaars nabijheid. Het
lijkt wel of er een gedragscode is dat ze op het land niet op elkaar jagen en
dat ze dat alleen in het water doen waar de dieren het meest in hun element
zijn. Een ander voordeel is dat als je een pinguïn uit zijn jasje scheurt, dat
je dat in het water makkelijker afspoelt. Als je een paar uur over zo'n
pinguïnkolonie hebt gelopen begrijp je het spreekwoord "Beter één pinguïn in de
hand dan de lucht van tien". De biologen onder ons hebben het niet zo met deze
stelling.
Dat deze reis tot creatieve ideeën leidt wordt duidelijk als we
naar het fecaliën probleem kijken. Een van de voorstellen was het toepassen van
pingluisma's.
Inmiddels zijn we vanwege het vallen van het kabinet
aangevangen met het schrijven van een nieuw regeringsprogramma en heeft Jan
Joost zijn verantwoordelijkheid genomen als interim premier.
Wat ondertussen
blijft is de schoonheid van de omgeving, de bergen, de gletsjers, de ijsmassa's
en de dieren. Dat blijft fascineren en verveelt nooit.
Huib Roskam
Lieve mam en pap zussen + familie
We zitten op 65 graden
zuiderbreedte, het is hier fantastisch mooi. Ik zou jullie dit heel graag laten
zien. Een grote wilde ijsmassa met heel veel dieren die om ons heen zwemmen
en vliegen. Tot snel dikke zoen
jacob
Voor mij de hoogste tijd om
familie, Rosanne, vrienden en anderen ook eens een teken van leven te geven.
Antarctica is voor mij een fantastische werkelijkheid die me aangrijpt. De
Anne-Margaretha met haar bemanning en gasten is een zeer prettige thuisbasis om
vanuit het land en zijn eigenaardigheden te leren kennen. En wat een land is
dat. Ik geniet met volle teugen en verkeer in goed gezelschap. Veel verhalen bij
thuiskomst, maar nu nog voelt dat heel ver weg. Frisse groeten, dikke kus, warme
voeten en wan bigi brasa, Laurens
Zondag 21 februari 2010:
Bijna alle opvarenden van de Anne-Margaretha schrijven hun impressie van deze dagen op....:
Sent: Sunday, February 21, 2010 8:18 PM
Subject: Port Lockroy
Zondag 21 februari: Port Lockroy
Het is zondagochtend en we
zitten met z'n allen lekker aan het ontbijt met o.a. eigengebakken brood.
Gisteren zijn we bij Port Lockroy aangekomen, na het meest zuidelijke punt van
onze reis te zijn gepasseerd. Verder naar het zuiden is geen optie meer, omdat
door harde wind uit een ongunstige windrichting het pakijs opgestuwd wordt naar
het noorden. Na een koude nacht met helder, windstil weer (wat een prachtige
sterrenhemel!), drijven we nu in een dun laagje ijs. Vanmiddag zijn we pas
om 2 uur welkom in het Britse Port Lockroy, deze plek is een combinatie van
museum, postkantoor, souvenirshop (booming business!) en broedplaats van Gentoo
pinguïns. Deze uurtjes vrije tijd bieden ons een mooie kans om allemaal een
bijdrage te leveren aan dit bericht. Daarom draai ik er nu zelf een eind aan,
de hartelijke groeten aan vrienden en bekenden, met daarbij een dikke kus aan de
familie,
Annette
1 Tag im Krater eines lebendigen Vulkans leben. über
einen pechschwarzen, dampfenden Lavastrand spazieren, Sandburgen bauen und sich
das Salz des Drake vom Leibe waschen.In einer Mondlandschaft erheben sich
Ruinen von oxidierten Hochöfen; eine verlassene Walfischverarbeitungsfabrik..,
nun von Asche zerstört; Pacha Mama wird sich immer zu helfen wissen!Weiter
gleitet unser treibendes Zuhause durch "Korridore" von "Alpenlandschaft",
Gletschermoränen und nacktem Fels.
Das tiefe Licht, die zufällige Form, das
sensible Gleichgewicht von Eis ist für mich wie ein Bann. Eis scheint auch zu
singen, wenn man es nahe an sein Ohr legt..
Pinguine fischen, putzen und
erneuern ihren Mantel geschäftig bis nach Sonnenuntergang; ein Walfisch schaut
uns tief in die Augen und spielt sein Spiel mit uns. Ich denke wir freuten uns
beide sehr und waren ebenso "gwundrig".
Heute Nacht waren die Sterne klar und
früh Morgens erstarrte das Wasser und legte sich ein Teppich von Eis um
uns.
Wie ruhig es ist!
Mini liebe Womanfielders, i ha öich fescht gärn u
mues so viu a öich dänke! euii Susanne
Woorden schieten te kort om de
stilte, de ruimte en de indrukken te beschrijven. Ik wil dat dan ook maar voor
mezelf bewaren. Over de kajaks onder de gletschers en het vlaggetjes parcours
door de penguin kolonie schrijf ik maar niets. Wat mij betreft kunnen we
invriezen en in Port Lockroy overwinteren.
Houdoe,
Leen
Spelevaren met ""Minky"
Gisteren nog zwaar bewolkt, nu een
zonnetje. Het weer speelt met ons, maar ook de walvissen. In Paradise Harbour
heeft een Minky Whale (walvis van een metertje of 10) ons een lesje stuurboord
bakboord aangeboden. Hij "blowde" vlak achter en naast de boot (natte lenzen) en
dook al zigzaggend van links naar rechts (stuurboord!) onder de boot door. Heinz
stuurde natuurlijk ook een beetje mee. De Minky had er duidelijk lol in om ons
over het dek heen en weer te zien dansen met al die cameratoeters op hem
gericht. Ook op een stil Antarctica kan je je vermaken.
Groet aan alle bekenden
en XXXjes voor de familie,
Rob.
Vrienden, vanuit de cockpit even en
berichtje. Vanavond het verslag over vandaag en over de drie maagden van de
beheerder van Port Lockroy. Ik moet eerst nog verifieren wat er waar van is. dat
wordt dus vervolgd. Nu eerst belangrijker zaken. Er worden nu worstebroodjes
gebakken en allerlei vormen en maten. Daaraan kan je zien dat we al langer aan
boord zitten,verstoken van de normalee dagelijkse geneugten. Ik heb de
adresvellen al klaarliggen voor het versturen van de postkaarten vanmiddag.
Claart heeft die voor de zekerheid klaar gemaakt. Achter iedere sterke man staat
een sterke vrouw of ervoor in de weg.
Dag stuk en alle andere vrienden,
Huib
Ongelooflijk fascinerend is dit land waar sporen van mensen zo
schaars zijn dat we ze met grote interesse bekijken: een cruiseschip, een
rubbervlot met toeristen, kano's, een gezonken walvisvaarder, een verlaten
walvis haven, een onderzoeksbasis. Daar hoort ook Port Lockroy bij, waar we nu
zijn met een heuse souvenirwinkel. Voor de rest overheerst de zekerheid dat
achter de bergen geen snelweg is en de sneeuw onbelopen. Wat overal bergjes
lijken van een paar honderd meter met een laag sneeuw van enkele tientallen
centimeters op een afstand van een kilometer, blijken steeds weer bergen te zijn
van 2000 meter, met sneeuwlagen van honderd meter of meer en op een afstand van
5 tot 10 mijl. Ik begin bijna te verlangen naar bomen of een bloemetje, of een
insectje. Niets daarvan. Groeten aan Tijs in de VS, Martha in Kenya en Anetty
thuis. De Anne Margaretha zal ons veilig terugbrengen, daaraan twijfelt hier
niemand.
Jan Joost
Each day is an assault on the senses. Today, we
have the hissing and crackling of frazil ice as it builds and creaks around the
boat,the snorting of our friendly whale yesterday, the relief of scalding hot
tea after a chilly hour splicing mooring lines on a forlorn rock, our chuckles
as we watch the penguins' dignified inspection and approbation of our bowlines,
all intermingled with the pervasive aroma of baking bread. Garbarek's Officium
heralded the dawn gilding of the mountains and glaciers this morning. The now
familiar routine of life on board is enlivened by storytelling, meandering
through each other's lives and ipods, creative endeavours in the galley, and
liminal moments of intense activity where we strive in synchrony for the
tightest line, the fastest winched sheet, the neatest tack, the most fecund
yeast, the clearest photograph, the most piquant banter. We are truly in a
j state of grace.
Orla
kaixo lagunak, hemen nabil antartidan
holandako belontzi batetan, glaziarren eta antartidako animalien artean,
pinguinoak, baleak, hegaztiak...orain arte egun eguzkitsu izan ditugu eta asko
disfrutatu dut paisai txuri honetan, benetan izugarria da iceberagak
glaziarrak, fiordotakopasabideak eta dena isultasunaren eta hoztasunaren artean
hau da munduan gelditzen den pasabide natural bakarrinetarikoa . bakarrik drake
pasabidea izan da momentu txar bat, eguraldia txarra olatu handiak eta lan egin
beharra, baina hau marinelen bizitza. Gero arte. Ondo izan. Jose
Luis
De namen op de zeekaart lezen als een reis door de tijd en
historie: Duseberg Buttress, Anagram Islands, Arthur Harbour, Wauwermans
Islands, Lemaire Island, Paradise Bay en Una's Tits. Overigens is de laatste
vernoemd naar een historische dame die met ongeveer 20 mannen in een
onderzoeksstation het hoofd van al die mannen gedurende de 9 maanden durende
winter op hol heeft gebracht. Het landschap zelf is onveranderd en dagelijks
anders. Namen hebben hier geen invloed maar zijn herinneringen en markeringen
voor hen die geweest zijn en zij die erna komen. Zeilers hier maken hun eigen
kaarten van baaien en ankerplaatsen en wisselen die uit. De verleiding om er je
eigen naam aan toe te voegen is groot. Maria's safe(of zeev)heaven, dream bay of
ipv Janssenn Peak, Roel's berg. Thijs een pinguïn zit er niet in, die beesten
stinken dat wil je niet weten; Art ik snap wel dat het weer jeukte en lief de
opstelling hier is wel helder en ik ben heel benieuwd hoe die bij jullie zijn
gegaan.
Heel veel liefs voor jullie en alle vrienden. In gedachten varen
jullie mee.
Roel
Vaizdai, i kuriuos galima ziureti ir ziureti;
ispudziai, kuriu niekur kitur nepajusi; gyvunija, kuri yra tokia tiktai cionai-
tai ispudziai is sios keliones; lyg tai butu kitas pasaulis, lygtai butu kita
planeta.
Vaizdai, kurie plaukiant nuolat keiciasi ir tarsi hipnotizuoja: gali
i juos ziureti ir ir ziureti....
Puiki igula, nuostabi komanda- kas gali buti
geriau siame (o gal ir aname?) pasaulyje? Valentas
Traumreise bei
Traumwetter mit faszinierender Tierwelt vor majaestetischen Eisbergen und
Gletschern.
Gruesse aus dem Eis, Ulrich
Zondag 21 februari 2010
Antarctica blíjft verrassen!
Gisteren belde Heinz even naar Nederland. Het was een schitterende dag geweest met weer véél walvissen: één minke whale, een walvis van zo'n 10 m., was zeer geïnteresseerd in de Anne-Margaretha. Tot grote vreugde van alle opvarenden speelde hij/zij verstoppertje met het schip en kwam steeds vlakbij omhoog. Iedereen rende van bakboord naar stuurboord om maar niets van dit spelletje te missen!!. Eenmaal voor anker was de groep aan land gegaan bij Port Lockroy. Heinz, die alleen aan boord achtergebleven was, kreeg al gauw gezelschap van een... leopard seal! Het dier was zeer nieuwsgierig naar Heinz en het schip. Hij leek wel aan boord te willen komen.... De Anne-Margaretha ligt voor anker én heeft een aantal lijnen naar de kant uitstaan. Die lijnen vond het dier ook erg interessant en hij begon er aan te knagen.... Ksst!!! roepen had weinig effect. Toen de groep weer opgehaald moest van de wal en Heinz met de dinghy weg wilde varen was de leopard seal weer van de partij.... Hij zwom naar Heinz toe en hoe hard Heinz ook voer, het reusachtige dier bleef gezellig aan zijn zijde.... Bij land aangekomen bleef het vol belangstelling volgen hoe de mensen aan boord stapten... Het was een spannende ontmoeting..!
Afgelopen nacht was het bladstil en het vroor ca. 10 graden.... Het gevolg is, dat de Anne-Margaretha nu ingevroren ligt bij Port Lockroy.... Ook dat is een nieuwe ervaring. Het zal ons benieuwen, hoe dit nu verder gaat.
Hartelijke groeten aan iedereen thuis!
Opgetekend door Greet
Vrijdag 19 februari 2010
Zeilen in WinterWonderland.
Vandaag de hele dag onder een strakblauwe hemel spelevaren tussen de wintersportbergen. Truien uit en zonnebrand op. Twee walvissen die als duikboten recht op ons afzwemmen en 100 meter voor ons staartwuivend de diepte ingaan. Crab-eater seals, met glimmende bontjassen, koesteren zich net als wij in de zon.
Iedereen aan dek, stil, vergezichten van tientallen kilometers, gletsjer na gletsjer, bergtop na bergtop, ijskap na ijskap blijven voortdurend verbazen. Honderden foto's op evenzoveel camera's in alle soorten en formaten leggen steeds hetzelfde vast en toch steeds anders.
In de middag 30 tot 40 knopen wind in Gerlach Strait.
Nu voor anker op 64.41.33 S en 062.38.14 W
Pinguïns en de Spirit of Sidney als buren. Straalkacheltjes om ons warm te houden bij een defecte kachel. Koud water om het expeditiegevoel te verhogen. Heerlijke geuren uit de kombuis. Denken we aan haardvuurtjes in de keuken thuis, het delen van onze ervaring, hoe het thuis gaat, wat er in de wereld gebeurt; ja dat doen we.
Hebben we het goed en genieten we, ja dat doen we.
Zouden we dit willen missen, nee voor geen goud.
Vanuit de baai bij Ronge Island groeten we onze geliefden.
Roel
Woensdag 17 februari 2010
..................
Je kunt drie weken in Lorett Lamar gaan feesten of drie weken gaan duiken op de Malediven of een rondreis maken door Thailand maar niets is zo mooi als hier binnenvaren in de droom van de ongerepte natuur en de onbeschrijflijke schoonheid zien van de besneeuwde bergen en gletsjers. Je kunt mijmeren in de droom van de ontdekkingsreizigers die hier binnenkwamen en niet wisten wat ze zagen. Je moet er 4 tot 5 lagen kleding voor over hebben maar dan beloont het je ook. Ik heb twee video's over Antarctica gezien. Ik heb er geen boeken op nageslagen, ik heb me maar heel beperkt voorstellingen gemaakt van de reis en die voorstelling komt niet in de verste verte in de buurt van wat je hier werkelijk voor ogen ziet. We waren gistermorgen vertrokken vanaf Deception Island na een bezoek aan de oude walvisvaarders vestiging. Het was een desolaat gebied, donker zwart van het as dat op de dikke lagen ijs lag. Na een uur was het sombere plaatje ook wel voldoende en bestempel de dat een beetje het beeld van wat ik dacht dat ons te wachten zou staan. Echter de wekelijkheid is heel anders. Hoge bergen die vanuit zee rijzen, van de top tot de voet besneeuwd, grote gletsjers die in zee eindigen, ijsbergen die door de zeestraat hobbelen, zeehonden, pinguïns en albatrossen. Vanmorgen werden we, toen ik net aan dek kwam, getrakteerd op walvissen op een paar honderd meter afstand en die bij het duiken een mooie staart boven water showden. We stonden als kinderen enthousiast te juichen en dan heb je het goed. Je kunt hier als een kind in je fantasie verdwijnen mits je maar goed aangelijnd bent zodat je niet overboord dondert. Iedere dag is weer een nieuw beeld, een niet te voorspellen verrassing, een droom van een uitzicht. Soms moet je een paar uren in de hut gaan zitten of in de gemeenschappelijke kajuit om eventjes de beelden te laten bezinken. Eigenlijk zou je de hele dag buiten aan boord kunnen staan en maar kijken, kijken, kijken. Ik ben uiteraard benieuwd wat we morgen weer zullen zien en probeer er maar geen verwachtingen meer van te hebben. Huib Roskam
February 16th 2010, 18;40 utc
Course: 190 degrees (dodging icebergs, bergy bits and growlers)between Deception Island and Paradise Bay via the Gerlache Strait.
Position: 63 degrees 15' south 60 degrees 38' west
Speed: 55.1 knots, sailing with 2 reefed main and mizzen
Visibility: poor, with icebergs lurking in the mist
Windspeed: 34 knots
Barometer: 1004
Condition of crew: mellow
Condition of vegetables: cheerful (though we suspect a couple of the beetroot of spreading sedition, so they may be for the chop). Two of the bell peppers are demonstrating leadership qualities and keeping the ranks fresh, orderly and away from the rum.
Condition of Annette and Susanne's delicious, freshly baked banana cake: disgracefully depleted, nibbled ('tested'?) by each passerby, to the extent that there may not be any left for tea.
Events of note: today is the Lithuanian national day. No penguins in national dress, alas, but we hope that Valentas may entertain us with a medley of Lithuanian folk songs after dinner.
We've officially been in Antarctica for over 36 hours now. Heinz is introducing us to it subtly: a few playful fur seals here, some exhausted (moulting) penguins standing sentinel there, flirtatious flukes of a humpbacked whale off to starboard, a hunting orca a touch to port.
Cliched though it may be, we did truly feel that "we were the first that ever burst into that silent sea". Our arrival in Antarctica involved our passing within a few hundred metres of an outrageously beautiful iceberg which kept us entertained for ours, all 118 metres of it sculpted in intricate whorls and curls. Rather than diminishing it, our attempt to truss it up in measurements and formulae only added to our awe - and gave us an opportunity to play with the sextant into the bargain. An iridescent sunset against louring clouds rendered our first growlers and bergy bits even more lovely.
We spent a delightful first day anchored in Telefon Bay in Deception Island, with an expedition to Pendulum Cove to fumigate our rather ripe smelling, Drake Passage'd bodies. We wallowed for hours in hand-scooped hot baths, with the odd foray beyond the water's edge for an invigorating swimlet in true Antarctic waters. These "swims" tended to last as long as it takes to say warm-warm-cold-col-COLD-DAMN COLD-AAARGH-cold-cold-warm- ahh...mmmm. (Deception Island is still cooling after its last eruption, hence the hot springs).
Memories of the Drake Passage are fading rapidly. It didn't quite live up to its fearsome reputation, but still grumbled and snapped at our heels for the first few days, as we scuttled south between two pressure systems, and then abated to less confused, long swells, but with frustratingly little wind for the final day or two, and all of it on the nose. Those of us who had developed a strange fixation with cuddling and cossetting red buckets were able to relinquish them after a couple of days, though several of us will look askance at dry rice cakes for quite some time to come. The fare has improved vastly since than, with with cafe con leche being served every morning ;-)
Love to all,
Orla
(both photos: Deception Island, Pendulum Cove)
Zondag 14 februari 2010
En het avontuur gaat verder...
De vierde volle dag op de Drake passage was ook Valentijnsdag. Het bleek dat 'de Draak' ons die dag weer zeer goed gezind was. Nog steeds weinig wind en in de loop van de ochtend werd het prachtig zonnig weer. Op voorstel van Ulrich organiseerden Susan en Orla een wedstrijdje ijsbergspotten. Degene die het eerst een ijsberg groter dan een touringcar ontdekte won een prijsje. Daarnaast moest het tijdstip van spotten geraden worden. Laurens, met zijn Svarowski-kijker, was natuurlijk ernstig in het voordeel en hij was dan ook de eerste die om even na enen een flink exemplaar ontdekte. Hoe flink bleek na een meting met de sextant door Heinz: 118 meter hoog! Susan had het tijdstip bijna goed, Ulrich, onze rode lantaarndrager, klaagde dat hij het niet eerlijk vond: die ijsberg had geen wielen! Door het heel heldere weer kon je ver kijken, de South Shetland eilanden konden we in volle glorie zien liggen. Ook de fauna liet zich niet onbetuigd: pinguïns natuurlijk, 4 dwergvinvissen (8-12m), en maar liefst 18 bultrug-walvissen (17m). Deze laatste dieren helaas op afstand, maar het beloofde wat voor de komende tijd! Tijdens het avondeten riep Heinz, die op dat moment stuurde, Orka! Iedereen stormde naar buiten en we konden nog net de gigantische rugvin (1.5m!) van de mannetjesorka zien. Ons reisdoel van die dag was Deception Island, een vulkanisch eiland. Vanwege de ineengestorte krater heeft het eiland ruwweg de vorm van een croissant en vormt een veilige natuurlijke haven. Nog steeds wordt de vulkaan geclassificeerd als "een onrustige caldera met een risico op een uitbarsting". Deception Island met zijn gletsjers had in het warme avondzonlicht een fraai aanzicht. Bij het eiland dreven wat ijsbergen, een grote had een hele kolonie pinguïns als passagiers. We voeren om het eiland heen naar de 230m brede ingang, het is een breuk in de wand van de vulkaan. Bij harde wind kan het een erg gevaarlijke manoeuvre zijn om er binnen te gaan, ook vanwege rotsen, maar we troffen bijna windstil weer. Rond half elf ging het anker uit in een mooi beschut hoekje van de caldera. Onze geslaagde oversteek van de Drake hebben we gevierd met een drankje. Heinz gaf aan dat het de rustigste overtocht tot nu toe geweest is! We hadden 's nachts weliswaar om de beurt ankerwacht, maar we konden allemaal weer eens rustig slapen. Maandag 15 februari
Deception Island
We sliepen een uurtje extra en troffen elkaar om 9h bij het ontbijt. Een uur later gingen de 2 zodiacs te water voor het vaartochtje naar Pendulum Cove. Hier liggen de ruïnes van een Chileens onderzoeksstation dat bij de eruptie van de vulkaan in 1967 is verwoest. Je kunt ze bekijken en verder kun je er badderen in een smalle strook water bij het strand die geothermisch wordt verwarmd. Dat was natuurlijk voor velen van ons een kans die je niet kon laten lopen, dus werden er heel wat kuilen in het zand gegraven die zich opvulden met behaaglijk warm water. Uit- en vooral aankleden was echter nogal een uitdaging in de kou... Dinsdag 16 februari verlieten we Deception Island, maar eerst hebben we nog een bezoek gebracht aan Whalers Bay met ruïnes van een verwerkingsfabriek van gevangen walvissen. Alleen al in het seizoen 1912-1913 werden er 5000 walvissen verwerkt... De ruïnes liggen in een grijs-grauwe wereld van vulkanische as, gecombineerd met de mist, veroorzaakt door temperatuursverschillen in de lucht, gaf dit ons een wat unheimisch gevoel.
Op dit moment varen we weer op het open water, in de mist en motregen, we zeilen bij ongeveer 30kn wind. IJsbergen houden we op de radar goed in het oog en varen er waar nodig omheen. We zijn op weg naar Enterprise Island, een eiland ten NO van Nansen Island. Daarover op een later tijdstip meer.
Hartelijke groeten aan iedereen die dit leest,
Annette
Zondag 14 februari 2010
Wacht lopen....
Je kunt je afvragen wat er de lol van is om 's nachts om twee uur buiten in het roetdonker op een boot, op de Drake Passage, tegen de wind en sneeuw in uitkijk te houden.Of er een eenduidig antwoord mogelijk is? Misschien niet, maar het is als met de meeste dingen in het leven:Hoe groter de inspanning, hoe intenser de beleving, hoe groter de beloning. Vergelijk het met twintig jaar huwelijk. Er zijn in die twintig jaar momenten dat je denkt waarom ga ik hier mee door en dan geleidelijk aan realiseer je je dat al die inspanning de moeite waard was. Dat het de basis van je bestaan is. Daarom sta je 's nachts om twee uur op de uitkijk. Omdat je de verantwoordelijkheid hebt voor de tien mensen die liggen te slapen. Omdat de beloning over 80 mijl op je ligt te wachten en omdat het past bij de essentie van wat je bent en doet.
Het is mooi om 's nachts om twee uur wacht te lopen.
Roel
Zaterdag 13 februari
Drake-Lake
Toen de barometernaald, sneller dan gedacht, weer binnen bereik was, lichtten we het anker op woensdag 10 februari, rond 12 uur, en verlieten we de veilige baai van estancia Harberton. Na enkele uren zeilen verbreedde het Beagle channel zich, zodat de golfslag ruwer werd; we naderden open zee. We werden uitgeleide gedaan door een groep dolfijnen die vrolijk rond de Anne-Margaretha rondbuitelden. Ook spotten we al enkele grote zeevogels zoals albatrossen. Meteen vulde de stuurhut zich met een massa camera's met zeer uiteenlopende kalibers lenzen (Nu we het toch over apparatuur hebben, ook laptops zijn in ruime mate voorhanden). Laurens, onze bioloog, greep deze gelegenheid meteen aan om een college over zeevogels te geven. Tijdens de les zagen we enkele neuzen al wat groener worden, de langere golfslag begon zijn tol te eisen... Uiteindelijk werden er drie groepsgenoten echt zeeziek, diverse anderen in een wat mindere mate. De 'Draak' verwelkomde ons dan ook met een flinke deining. Ook de eerste volle dag op de Drake passage stuiterde het schip er behoorlijk op los en zijn we volop met alle zeilen in de weer geweest. Een goede les voor alle beginners en voor een ieder met een wat roestige zeilervaring.De barometer steeg snel en daarmee het moreel van de hele groep. Temeer daar de zee gladder werd en de zeezieken hun bed weer konden verlaten. Op de tweede 'Drakedag' was de zee als een spiegel, zodat de term 'Drake-lake' van toepassing werd. 's Avonds werd dan ook het avondeten door iedereen binnengehouden. De wat ongemakkelijke begindagen werden beloond met opnieuw een groep dolfijnen en een zonsondergang met een gouden randje. De zon kwam op de 3e dag Drake Passage weer even mooi op en de zee is nog even glad. We zijn de 60e breedtegraad gepasseerd en varen nu in de convergentiezone. De lucht is opeens kouder, we zijn definitief in de Antarctische wateren beland. We zijn nog 170 zeemijlen van de South Shetland eilanden af en hebben er ongeveer 290 Drake-mijlen opzitten. Tot slot nog iets over onze dagindeling. Vier uren wacht worden afgewisseld met acht uren rust. Tijdens je wacht stuur je met je vaste wachtgenoten het schip (Behalve als je met Valentas stuurt, die is er niet van af te branden!) en warm je je tussentijds op met thee en theeleut. Koken doen we volgens een strikt schema, opgesteld door Susan en Orla, voor de afwas wordt mede een beroep gedaan op iedereen die op dat moment voorhanden is (Hee, waar is iedereen gebleven?).
Tot zover, hartelijke groeten van Susan en Annette en het overige bootvolk.
Een draak van een Drake....
Na een prachtige dag in Harberton, waar een gids ons meegnomen heeft en veel verteld heeft over de omgeving, was het toch zover: de weersomstandigheden zouden gunstiger zijn en we konden vertrekken richting Antarctica.
Op de Drake aangekomen was het onstuimige weer van de vorige dagen nog duidelijk voelbaar. De eerste zeezieken lagen alweer plat... Het blíjft een stuk water dat praktisch niet te vergelijken is met enig andere zee.... De deining is er altijd, binnen enkele uren kan de wind veranderen van 16 kn. naar 45 kn. of meer. We zijn er altijd op voorbereid en zeilen zelden anders dan met 3x gereefd grootzeil en 2x gereefde bezaan ( + stormfok). Dat betekent dat we soms, als de wind even weg is, de motor erbij zetten. We zijn altijd op onze hoede voor plotseling véél wind. Zeilers uit Europa moeten hier soms aan wennen. Zo langzamerhand heb ik het gevoel de Drake met haar buien een beetje te kennen. Het is de 11e keer dat ik hier overheen zeil. We, de Drake en ik, hebben respect voor elkaar..;!
Iedereen thuis gegroet!
Heinz
Woensdag 10 februari 2010
De barometerbij Harberton...(foto=Harberton)
Estancia Haberton is de meest zuidelijkste Estancia ter wereld. Daar liggen we nu voor anker. Het mooist denkbare uitzicht vanuit hun tearoom met overheerlijke koffie, geweldige eigengemaakte Harberton Sopa en chocolade taart. Waarom we hier liggen en nog niet op weg zijn naar Antarctica? Vanwege de laagste barometerstand die wij ooit gezien hebben (buiten de range van de klok, dus minder dan 945 voor de kenners). De omgeving hier is natuur, veel ongelooflijk mooie natuur. Skeletten aan de oever van de rivier, een woodpecker met een vuurrode verentooi op zijn kop, eindeloze wolkenluchten en een landschap zonder verkeersborden of hoogspanningsmasten. Wij liggen al de hele dag in het oog van de depressie. Een groot deel van de dag dus mooi weer zon en ongeveer 15 graden. We hebben zelfs even gezwommen, althans twee van ons, in water van 6.2 graden. De foto's later zullen het bewijzen.
Heinz heeft zijn onnavolgbare kwaliteiten (weer) bewezen door het missende ( niet-nageleverde) onderdeel van de kachel zelf te repareren. Een prestatie waar iedereen hem elke dag minimaal twee keer dankbaar voor is.
Hoe het verder hier is? De 3e groep naar Antarctica groeit zoals dat hoort en gaat rustig in elkaar. De gesprekken worden serieuzer en mooier, de ankerwachten worden gedraaid, de kookploeg is ook afwasploeg en maakt heerlijk eten en de eerste pinquïns zijn gezien: Magelean pinquïns.
Morgen gaan we op pad. De verwachting is áán de wind, met ongeveer 25 knopen, naar Antarctica. Iedereen heeft genoten van de stopover hier en heeft er zin in.
Groet aan iedereen die dit volgt van ons allen: Nederlandse Annette, Rob, Leen, Jan Joost, Roel, Jacob, Laurens, Huib; Litouwse Valentas; Ierse Orla; Zwitserse Susan, Duitse Ulrich, Baskische José Luis en natuurlijk Heinz, dus voertaal... Spaans en Engels).
Roel
Maandag 25 januari 2010
Over de Drake
Gisteren hebben we dan de Melchior Eilanden en dus ook Antarctica verlaten..! Met een heerlijk zeilwindje stoven we langs de laatste besneeuwde bergen en de deining van de Drake begonnen we al te voelen. De voorspelling was een rustige ZW wind rond kracht 4. Helaas waren de grib files niet nauwkeurig; we kwamen al snel in een storm met windkracht 9 terecht en we moesten de zeilen 2-3x reven om nog prettig verder te kunnen. De eerste zeezieken meldden zich. Judith bleef ondanks dit natuurgeweld gewoon doorgaan met koken, zodat de sterke magen gevuld konden. De Drake liet dus direct zijn tanden zien.... We zijn nu een half etmaal verder en de wind is gaan liggen, de zon is doorgebroken en naast de Anne-Margaretha vliegen weer allerlei albatrossen ( waarvan we de namen, prima uitgelegd door Allert, soms goed gokken). Soms duiken/springen er kinband pinguïns met ons mee. Het voelt al meteen een stuk minder eenzaam hier. In de verste verte is er geen schip te bekennen; just we and the sea and the birds!
We genieten!
Hartelijke groet aan het thuisfront,
Greet
Zaterdagavond 23 januari 2010
Orka-dag!
Gisteren liet Heinz ons op de kaart zien, waar we vandaag langs zouden varen om naar de Melchior Eilanden te gaan. Hij beloofde daar mooi weer en een ontmoeting met orka's bij.... (...!) Vanmorgen vertrokken we vanaf Port Lockroy en al gauw begon de lucht open te trekken en werden de witte bergen beschenen door een heerlijke zon! Met de zon erbij waren de ijsbergen onderweg meteen nog mooier dan de andere dagen! We voeren door het Neumaijer Chanel en iedereen genoot van deze bijna laatste dag op Antarctica. Bij de kruising met de Gerlach Street gebeurde het eindelijk: we zagen in de verte de vinnen van orka's! De grote vin van het mannetje was duidelijk van de andere te onderscheiden. Voorzichtig voeren we dichterbij en de groep bleek uit ca. 7 orka's te bestaan. Enthousiast bleven we foto's maken. Inmiddels hadden de orka's ook óns ontdekt! Nieuwsgierig kwamen ze dichterbij. Op een gegeven moment doken er 3 vlak achter de Anne-Margaretha op en ze bleven een paar meter achter ons zwemmen, terwijl ze ons duidelijk in de gaten hielden. Schatten ze hun kansen in voor een lekker hapje?? Toen ze verdwenen, waren we ze even kwijt. Plotseling een flinke blow naast de boot en een van de giganten dook op! De gelukkigen onder ons hadden net hun camera de goede kan uit gericht. De orka dook onder het schip door en kwam weer aan de andere kant te voorschijn om ons de stuipen op het lijf te jagen! Wat waren we blij met ons stevig stalen schip! Dit spelletje bleven ze een paar keer herhalen. Uiteraard hebben we nu unieke beelden van orka's naast de Anne-Margaretha!
Na een paar uur met dartele orka's om ons heen zijn we verder gevaren, naar de laatste ankerplek bij Antarctica, voordat we met de oversteek over de Drake beginnen. Extra broden zijn alvast gebakken, zeeziektepillen liggen klaar.... We gaan het volgende avontuur morgen beginnen. De wind zal eerst rustig zijn, maar dan zullen we er aan moeten geloven: de Drake geeft zich niet zomaar gewonnen We zijn er allemaal klaar voor! ( onze 2 Duitse vrouwen, Zsuzsi en Judith hebben sinds 2 weken het roken afgeschaft! We zijn trots op hun doorzettingsvermogen!)
Iedereen krijgt de hartelijke groeten van het bootvolk!
Greet
Woensdag 20 januari 2010
Véél walvissen!
De tocht naar Enterprise Island begon rustig, maar veranderde in een winderige trip, om tenslotte te eindigen in bladstil weer met sneeuw.... Deze sneeuw maakt van het water een "pancake" oppervlak: het zoute water is minus 2 en de sneeuw bevriest meteen aan het oppervlak. Gelukkig was de gezonken walvisvaarder, waar we altijd aan vast leggen, ijsvrij! De sneeuw begon nadrukkelijker te vallen en het leek een kopie te worden van onze reis in december: het schip veranderde toen én nu in een sneeuwschip. Prachtig voor het plaatje! Ook nu de omgeving verkend in de sneeuw.
Gisteren vertrokken we van Enterprise en ondanks het matige zicht ( sneeuw...) was het toch sprookjesachtig mooi door de schitterende ijsbergen en de vele bultruggen die we onderweg tegen kwamen! We kregen naast ruggen en staarten dit keer veel koppen te zien!Ze foerageren in tweetallen ze en het is waanzinnig om die koppen van zo dichtbij te zien..! Ook de ijsbergen/kastelen tartten elke fantasie; het leek wel of de bouwers van de Efteling enorm hun best hadden gedaan er iets heel bijzonders van te maken!(Loukie) 's Avonds zijn we bij het Chileense station Gonzáles Videla (Waterboatpoint) voor anker gegaan. Vanmorgen mochten we op bezoek en de ontvangst was weer heel hartelijk. We zaten al gauw aan de koffie en cake, nadat we de pinguïns met hun jongen bewonderd hadden. Het is een bijzonder jaar, want in tegenstelling tot andere jaren had bijna elk nest 2 jongen. Sommige lieten ruimhartig hun jongen zien en de jonkies keken met nieuwsgierige oogjes om zich heen.
De tocht ging verder naar Paradise Harbour en hier zetten we voet aan het vaste land van Antarctica.
De stemming is gezellig! We zijn pas halverwege, maar het lijkt wel of we hier al weken zijn..!
Het thuisfront krijgt de hartelijke groeten van alle dierbaren!
Greet
.
.
.
Wellness auf dem Vulkan
Nach der rasanten Überquerung der Drake-Passage (3 Tage lang E-Winde mit bis zu 11 Bft)tauchen wir ein in die unwirkliche Landschaft von Deception Island: erschöpft, stumm und ungläubig stehen wir an Deck und nehmen die bizarren Bilder dieser märchenhaften Vulkaninsel in uns auf. Scharfe Bergrücken, bezuckert mit dünnem Schnee, türkisblaues Wasser und schwarze Strände aus Lava-Asche bilden die Kulisse unserer geschützten Ankerbucht. Das unbeständige Wetter taucht die Szenerie stündlich in neues Licht: hier ist selbst Nebel noch faszinierend. Und nun folgt ein antarktischer Höhepunkt dem nächsten: unser erster Pinguin, zum Anfassen nah... die Geistersiedlung von Whalers Bay mit ihren riesigen Tranfässern in der schwarzen wüstenartigen Landschaft... das Bad am dampfenden Strand von Pendulum Cove, neugierig beäugt durch die kleinen zutraulichen Kinnbandpinguine... gefährlich blauglitzernde Eisberge, mit oder ohne Seelöwe... und dann der Ruf von Deck: WHALE!! Viele Eindrücke für 24 Stunden, ein overkill an Bildern im Kopf...
Zsuzsi von Bord der Anne-Margaretha
Zaterdag 16 januari 2010
Deception Island en Yankee Harbor
Na vele uren kruisen zijn we dan op Deception Island aangekomen. Het weer verslechterde behoorlijk en we hebben een dag doorgebracht ( voor 2 ankers) met 50 kn. wind en regen/sneeuw. De spelletjeskast werd weer eens uitgeruimd en we hebben ons prima vermaakt. Gisteren was het gelukkig mooi weer en de wind was (gunstig) gedraaid. Eerst anker op en naar Pendulum Cove, waar we heerlijk een stoombad hebben genomen. Een aantal pinguïns stond vlak voor onze neuzen te bekvechten met elkaar. Het leverde weer mooie foto's op! De paatselijke skua's vonden ons ook wel interessant en streken met een groep bij ons neer. Vooral het horloge van Ben lag verleidelijk te glimmen.... Een eenvoudig: kssst!, haalde weinig uit. Gelukkig konden we toch nog tijdig ingrijpen.
Na dit bad hebben we Whalers bay bezocht (ook Deception Island) en toen trok de lucht verder open en hadden we een heerlijke zeiltocht naar het noorden, naar Yankee Harbor. Onderweg kwamen we nog vlak langs enkele bultruggen, die zo vriendelijk waren hun witte staart te tonen!
In Yankee Harbor op onze "oude" ankerplek geankerd.
Vandaag zouden we de gentoo kolonie én de zee olifanten bezoeken. Eerst natuurlijk een dinghy tocht langs de indrukwekkende ijs wanden! Intussen draaide de wind en kwam er steeds meer ijs in de baai gedreven. We zijn nog even aan wal gegaan, maar het ijsveld kwam steeds dichter bij de Anne-Margaretha. Iedereen werd onmiddellijk van land teruggefloten en hals over kop moesten we naar het schip, dat we nog net konden bereiken.... Zo snel kan de ijs situatie dus veranderen en ons verrassen ( terwijl we daar juist heel scherp op letten!). In een recordtempo zijn de dinghy's op het schip gehesen en gingen we anker óp! Iedereen deed wat hij/zij kon, om maar op tijd weg te komen. Toen we eenmaal weg van het ijs waren, kon een groep die teleurgesteld was, omdat ze de zee olifanten niet van dichtbij hadden gezien.... toch nog even aan land...
Nu zijn we onderweg naar de gezonken walvisvaarder bij Enterprise Island.
We groeten het thuisfront weer hartelijk!
Greet
Woensdag 13 januari 2010
Het venijn zat 'm in de staart....
Als een speer vlogen we met halve wind over de Drake. Eergisteren begon de wind echter flink aan te trekken, zodat we ruim 1,5 dag in windkracht 9-10 hebben gevaren... Spectaculair, maar vooral voor de stuurlui nát! Regelmatig kwam er een min of meer speels golfje..., zeg maar gólf, over het stuurhuis heen. Alle ramen hebben een goede wasbeurt gehad..:)
We hoopten bij de South Shetlands wat minder wind en golfslag te krijgen, maar helaas. We zijn nu al uren bezig Deception Island te bereiken (Opkruisen met de motor erbij). Yankee Harbor en Half Moon Bay bezoeken we wat later. Het zonnetje is doorgebroken en alles ziet er mét de hoge golven indrukwekkend uit. Het is onze 5e reis hierheen en geen reis is hetzelfde geweest. Dit keer: snelheids record oversteek over de Drake , record hoeveelheid water over....
Ondanks het zware weer is de stemming prima! Een enkeling blijft uit voorzorg in z'n bed, maar de rest geniet van alles.
We groeten het thuisfront hartelijk.
Greet
PS: Maaike wordt hartelijk gefeliciteerd door Zsuzsi!!
Maandagavond 11 januari
De verrassingen van de Drake.
Na een druilerige zondag op de Drake werden we vanmorgen wakker met een beginnend zonnetje! De wind zou deze dag flink aantrekken en dat ruimde meteen de wolkenlucht op! Meer wind betekent meteen ook meer albatrossen, kaapse duiven en stormvogels ! Helaas houden ze niet zo van camera's. Deze anti-paparazzi vogels (zoals wij ze hebben gedoopt)vliegen lachend ver weg van de Anne-Margaretha zodra er een lens op ze wordt gericht..! Bergen we teleurgesteld alles op, dan vliegen ze plagerig weer vlakbij! Toch hebben we een paar prachtige opnames kunnen maken....
Vandaag liet ook een groep dolfijnen zich zien. Nog niet eerder hebben we zo zuidelijk deze dieren gezien. De walvissen lieten alleen ver weg een paar blows zien, dus we moeten nog even geduld hebben.
De golven spetten soms speels over het schip heen en de wind zit inmiddels tegen de 40 knopen. We spuiten met 7-9 knopen vooruit en alsdit zo doorgaat hebben we een snelheidsrecord ( voor ons) gevestigd: inruim 4 dagen van Ushuaia naar Antarctica!
Dankzij de Anne-Margaretha-wonder-pillen.... zijn de zeezieken weer uit hun bed. We kijken allemaal uit naar de eerste ijsbergen.Het thuisfront wordt hartelijk gegroet!Greet
Zondag 10 januari 2010
Vertrokken!
We zijn weer vertrokken! De 2e Antarctica reis is begonnen. We hebben nu aan boord: Loukie, Jaap, Margriet, Zsuzsi, Martijn, Gert Wim, Pascal, Judith, Ben, Allert en natuurlijk Heinz en Greet. Dankzij Duitse Judith en Franse Pascal is de voertaal weer Engels..! De autoriteiten in Ushuaia waren erg soepel dit keer en binnen een uur was alles geregeld en konden we gisteren vertrekken. Het weer was wat druilerig(!), maar dat mocht de pret niet drukken. We varen tussen 2 lagedruk gebieden door en hopen bij de South Shetland Islands ( ja, die bij Antarctica!) te zijn, voordat de zware storm op "ons" stuk van de Drake komt.
De wind is momenteel zwak tot matig en we wisselen zeilen en motor-zeilen met elkaar af. De meesten hebben geen problemen met de golven, enkelen moeten nog een beetje inschommelen.... De eerste albatrossen hebben alweer indruk op ons gemaakt en gisteren deed een groep dolfijnen ons uitgeleide op het Beagle Kanaal!
Iedereen heeft er veel zin in en we kijken uit naar de eerste ijsbergen.
Iedereen krijgt de hartelijke groeten van het bootvolk!
Greet
7 januari 2010
Ushuaia
Nog enkele boodschappen in ons rode (huur)autootje en we zijn weer klaar voor de 2e Antarcticareis!
De maten Allert, Ben en Judith zijn ook al druk bezig geweest met de voorbereidingen. Ushuaia, fin del Mundo..., voelt een beetje als" thuis" voor ons. Zo langzamerhand kennen we de meeste winkels die we nodig hebben, kunnen we het goede brood vinden (niet onbelangrijk!) en weten we de werkplaatsjes te vinden, waar we de soms noodzakelijke reparaties kunnen laten verrichten. Ons Spaans is weer wat verbeterd en verstáán lukt al heel aardig. Elk restaurant met een goede beef Lomo of King krab hebben we bezocht en Av. St.Martin ( de winkelstraat voor de kenners) is al menigmaal op en neer gelopen! Oude en nieuwe gasten kom je voortdurend tegen. Morgen komt de nieuwe ploeg zich inschepen. We gaan weer met 12 man/vrouw dit avontuur aan. We wachten op gunstige wind bij Kaap Hoorn ( naar verluid stond er gisteren 80 knopen wind daar= ruim meer dan windkracht 12....). Nu is het wat rustiger. We zullen goed uitkijken!
Alle jarigen (Sam en Jan S. en ...) van harte gefeliciteerd!!
Hartelijke groet uit het (nu) zonnige zuiden!
Greet & Heinz
1st January 2010
The last day at the end of the world
Last night the crew danced outrageously, ate far too much and drank local wine in Puerto Toro a Chilean fishing village. At the stroke of midnight the policia lit 5 red distress flares that lit the night and illuminated the champagne as we saw in the 'feliz año nuevo" tierra del fuego style. It was the perfect end to our voyage past the end of the world "el fin del mundo". Past the end of the world there is Antarctica. Towering white mountains, harsh winds, murderous leopard seals and the odd gin and tonic with ice from an iceberg. For me the highlight of our two weeks in the last wilderness was waking up on Christmas eve to sunshine, sparkling white cliffs and two humpback whales sleeping next to the boat. I will never get bored of watching penguins. I now know all the different types of albatros. I have more photos than even my parents will want to look at and i want to go again!
Clare Thorpe
Nieuwjaarsdag 2010
Dankzij de Chilenen in Puerto Toro hebben we een spetterende Oudejaarsavond gehad! Nadat we ons vol gegeten hadden met de krab en andere heerlijkheden aan boord..., werden we dringend uitgenodigd om bij de Chilenen te komen eten... Hoewel we er laat heen gingen, kwamen de volle schalen op tafel en begonnen we aan onze 2e maaltijd.... De tv stond hard aan met opzwepende muziek en al gauw stond iedereen te dansen! Jong, oud iedereen met iedereen. Onze oliebollen werden in dank aangenomen en om 12.00 's nachts knalde de champagne en werden er wat vuurpijlen de lucht ingejaagd! De twintig inwoners van dit zuidelijkste dorpje ter wereld verbroederd met de 12 opvarenden van de Anne-Margaretha! (Van de 20 mensen daar zijn er 6 politieagenten en 4 van de Armada..!)
Dit feest zullen we nooit vergeten!
Inmiddels liggen we te wachten op de autoriteiten van Puerto Williams, dat pas over enkele uren tijd voor ons hebben (Nieuwjaarsparty??)
We wensen het thuisfront een heel gelukkig Nieuwjaar!!
Greet
Oudejaarsavond 2009
Puerto Toro
Ik word wakker in het zuidelijkste dorpje van Chili: Puerto Toro. Het is 's morgens 7 uur en het is doodstil... Geen wind, geen geluiden. Een aarzelende vogel in de verte laat zich even horen. De generator moet eigenlijk aan, maar ik blijf nog even zitten om de sfeer op te snuiven. Twee jaar terug was dit ons vluchthaventje bij 60-70 kn. wind.... Gisteren was een machtige dag: We kregen Kaap Hoorn in zicht en dolfijnen en fuer seals begeleidden ons erheen. Het weer was de laatste dagen zo rustig geweest, dat een bezoek aan Cabo de Hornos mogelijk was!(Nelle: "een droom kwam uit!") We mochten onze handtekening in het Gouden Boek zetten en ervaren dat we een van de gelukkigen waren, die hier konden komen!
Na dit bezoek zeilden we tussen de eilanden door en een groep enthousiaste dolfijnen buitelden om de boot heen en gaven een "duik-ondersteboven-show" weg voor ons! We zagen sinds tijden weer groen, prachtige luchten met een ondergaande zon..!
In Puerto Toro kregen we van de plaatselijke visser een aantal King Crabs aangeboden, dus vanavond eten we krab, oliebollen en meer lekkers!
We wensen het thuisfront een mooi Nieuwjaar toe!
Greet
De Drake Passage.
Zondag 27 december 2009
(foto: postkantoortje/souvenirwinkeltje Port Lockroy)
Gisteren Port Lockroy verlaten. De laatste Eilanden (Melchior Isles)hebben we achter ons gelaten. Het was nog even een prachtig moment daar: in een kommetje tussen de hoge ijswanden, een groep Weddle sealsen crabeaters naast ons. Een heerlijke maaltijd en toen was het een gunstig moment om ons op de Drake te begeven.
Direct de lange deining, een paar bultruggen die ons vaarwel "bliezen" en toen begon de (oosten) wind flink aan te trekken. We zeilen met 3x gereefd grootzeil, 2x gereefde bezaan en de fok met 6-7 kn. richting Kaap Hoorn. Enkelen onder ons hebben weer een lastige maag maar de meesten houden zich kranig.
Het blijkt weer: slechts door ontberingen te doorstaan kan je de overdonderende schoonheid van Antarctica zien.
We groeten het thuisfront hartelijk!
Greet
1e kerstdag 2009
De Kerst begon al vroeg voor ons: rond middernacht stak er een storm op tot ca. 45 kn ( (windkracht 9). Om 04.30 werd duidelijk dat het anker begon te krabben: de rotsen kwamen vervelend dichtbij.... Met man ( + vrouwen!) en macht werd er een lange lijn naar een rots uitgelegd om het anker te ondersteunen. Daarna voor alle zekerheid nóg een lange lijn.
Eindelijk lagen we safe en konden we weer even slapen.
's Morgens natuurlijk een feestelijk kerstontbijt! Daarna bezoek aan Port Lockroy (het zuidelijkste postkantoortje ter wereld én een gentoo kolonie). Gelukkig waren hier wel jongen te zien! De zittende ouder liet vaak heel rustig het jonge kroost zien ( 1 of 2). We konden op ons gemak alle foto's maken die we nog niet hadden...
Morgenochtend vroeg, als de wind wat gaat liggen, varen we naar de Melchior eilanden: de springplank naar de Drake Passage. De windvoorspelling is voornamelijk oost, dus zou het niet ongunstig voor ons moeten zijn. We wachten het af en genieten nu nog van de laatste dag op Antarctica,; een dag die 180 graden verschilt met de zonovergoten dag van gisteren.
We zullen vanavond een glas heffen op ons én de thuisblijvers!
Hartelijke groet,
Greet
Donderdag 24 december 209
Sneeuw!
Nederland ligt onder de sneeuw, maar wij ook! Tja, je bent in Antarctica en dat zullen we weten ook! Gisterenochtend moesten we ons van een dik pak sneeuw bevrijden. Een sprookjesachtig gezicht: de Anne-Margaretha bedolven onder sneeuw. We moesten uren sneeuw ruimen, voordat we ons van het wrak van de walvisvaarder konden losmaken. Er lag veel ijs en het vereiste veel stuurmanskunst om veilig weg te komen.
De tocht naar de Chileense basis was ruig en guur. Aangekomen bij de basis zochten we een goede ankerplek voorbij de prachtige ijsbergen... De Chilenen verwelkomden ons weer heel hartelijk en we zaten binnen de kortste tijd aan de koffie met kerstcake bij hen binnen. Buiten waren we getuige van een moordpartij van een zeeluipaard die een pinguïn te pakken had. Geen fijn gezicht, maar wel spannend. De gentoo pinguïns zaten nog op de eieren en er was nog geen jong te zien.
Vandaag brak gelukkig de zon weer door en konden we prachtige foto's maken van de bijzondere anker plek. Paradise Harbor was schitterend! Zon, ijsbergen in prachtige kleuren, gigantische ijswanden en gletsjers.
Nu liggen we na een prachtige dag, met wéér bultruggen vlakbij het schip(!), bij Port Lockroy en zijn we vanavond, kerstavond, uitgenodigd bij een onderzoeksschip (Polar Star).
Lieve mensen, Antarctica maakt diepe indruk!
We groeten iedereen hartelijk!
Greet
Dinsdag 22 december 2009
Naar Enterprise Island!
Na een bezoek aan Whalers Bay op Deception Island steken we over naar Enterprise Island. De tocht erheen is prachtig: meteen buiten Deception zien we al de eerste blow van een vinvis! Een paar uur later zitten we midden in een paar groepen bultruggen! We leggen het schip stil en vóór en achter het schip duiken deze giganten op. De bergen op de achtergrond met de steile wanden zijn overweldigend. Het blijft licht en de luchten zijn schitterend.
In de loop van de nacht zien we de grotendeels gezonken walvisvaarder opdoemen, waarlangs we kunnen afmeren. Het wrak is pas in 1996 ontdekt en ligt er al zo'n 60-70 jaar.
Sterntjes hebben er bezit van genomen en vliegen af en aan met lekkers voor een partner..
Vandaag hebben we in een flinke sneeuwbui (die de hele dag aanhield) een tocht langs de ijswanden gemaakt en een eiland bezocht met restanten van een schip. Regelmatig donderde er een sneeuwwand naar beneden. Het lawaai was steeds te horen. Fraaie ijsbergen drijven in de stroming op en neer.
We zijn echt op Antarctica en iedereen is onder de indruk!
Morgen gaat de reis verder naar Waterboatpoint (Chileense basis) en gaan we de mannen daar met een bezoekje vereren.
We groeten iedereen hartelijk!
Greet
21st December 2009
Christmas time: snow guaranteed
We're currently under way from Deception Island to Enterprise Island.I'm feeling quite used to life on board now, though it's surreal beingso far detached from my normal life. I still can't get used to theidea...I'm in Antarctica!!! It really is as magnificent here as it saysin all the books, with the huge glaciers slowly dropping into the sea,and the icebergs serenely slipping by. So far we've dined amongst thelittle penguins in their black and white dinner jackets (thoughconversation is not great with these little folk, they're very curiousand funny and will waddle a long way up steep slippery slopes, just tosee what you're up to, before waddling all the way back again). We'vespooned with the elephant seals on the beach, and enjoyed a daypaddling in the water. No-one believed me that I would go swimming, butnow I have the pictures to prove it! On board we're starting to getthat Christmas feeling. Decorations went up yesterday, and a glass ofmulled wine warmed us after a walk in the cold. I'm just lookingforward to what surprises are still to come...hopefully killer whales.That would make my Christmas! Greetings to everyone back home.
Colette
Donderdag 17 december
Yankee Harbor
Vol verwachting stappen we in de 2 dinghy's. Eerst varen we langs de gigantische ijsblauw- en witte ijswanden. Je voelt je heel nietig in dit verstilde landschap, dat eigenlijk niet van de mens is....We gaan dan aan wal bij de genthoo pinguïn kolonie Een deel zit nog op de nesten en de andere pinguïns lopen wat heen en weer te drentelen met schijnbaar een Doel. Skua's, blue eyed shags en ander gevolgelte scheert over onze hoofden. Wie de tocht naar de punt van de landtong maakt, komt sea elephants en crabeaters tegen. Een groepje jonge mannetjes sea elephants beginnen een (vrij goedmoedig?) gevecht en brullen er op los! We mogen ze van ca. 10 m. afstand bekijken: ons keuren ze nauwelijks een blik waardig. Roos, onze gids, heeft van te voren duidelijk uitgelegd welke dieren snel en ook voor ons gevaarlijk kunnen zijn (sea leopards, fur seals), maar ( toch een beetje jammer...) die komen we niet tegen.
De eerste echte Antarctica-dag zit er op en we vertrekken vandaag naar Half Moon Island. Het weer is zoals je kunt verwachten hier: nat (sneeuw/regen) en koud, maar de kolonie kinbandpinguïns maakt veel goed!
De bananencake staat al te wachten en we maken ons vervolgens op voor Deception Island.
Iedereen thuis krijgt de hartelijke groeten!
Greet
Donderdag 17 december 2009
Antarctica!
Gisterenavond bereikten we de South Shetland Islands. Helaas trok er een mist op, waardoor we de hoge bergen niet konden zien. Af en toekwamen er reusachtige ijsbergen langs drijven en 2 bultruggen doken vlak naast het schip op! Ja, we zijn echt bij Antarctica aangekomen!! Even leek het er op of we bij Hannah Point ( macaroni pinguïns,zee-olifanten enz) konden ankeren, maar de wind stond toch te veel op de kust, dus moesten we verder.
We liggen nu voor anker in het schitterende Yankee Harbor! Bij de vrijsmalle ingang lagen zes zee olifanten te dommelen en met een half oog zagen ze de Anne-Margaretha hun domein binnen varen..! Even verderop zijn de broedende (gentoo) pinguïns al te zien en we kunnen haast niet wachten om aan land te gaan!! De enorme sneeuwwanden worden prachtig door de ochtendzon beschenen en ik voel me bijna in de film van Rosanne, die o.a. hier opgenomen is 2 jaar terug!! Gelukkig ziet het er nog even wonderschoon uit als toen! Alle zeeziekte is bij iedereen verdwenen en nu gaan we gewoon volop genieten van dit adembenemende continent!! Alle thuisfronten worden hartelijk gegroet!
Greet
'Drake Lake'
Hallo allemaal!
Ik kon het me moeilijk voorstellen, maar het is toch echt mogelijk: na het Beagle kanaal verlaten te hebben, varen we al 2 dagen met een stralend zonnetje en een helderblauwe lucht over een bijna beangstigend rustige Drake Passage. Uitstekend weer voor het spotten van Magellaanpinguïns, bulruggen en albatrossen. Het is vandaag wel duidelijk kouder dan gisteren en met wat meer wind zijn we, na een dag op de motor en de autopilot, nu lekker ongereefd en zelf aan het zeilen! Alle handschoenen en mutsen worden stuk voor stuk uitgeprobeerd..welke bieden de meeste bescherming tegen de kou? Ikzelf ben erg blij met mijn nieuwe 'all-weather' rubberen handschoenen, waarmee ik maar liefst drie kwartier buiten kan staan met enigszins warme handen! Nog even afwachten of dit ook zo is met 40 knopen wind, sneeuwstormen en hagelbuien; dingen waarmee we zomaar geconfronteerd kunnen worden op onze weg naar het koudere zuiden. Ondanks (of misschien wel juist dankzij) het rustige weer, is de zeeziekte flink toegeslagen bij enkele opvarenden. De lange, hoge golven van opzij doen menig maag omdraaien, waardoor de wachten soms noodgedwongen door de helft van de crew worden gedraaid. Gelukkig zijn er ook nog een paar enthousiastelingen bereid om wat extra uurtjes te draaien; niet echt een straf met dit mooie weer (mits goed ingepakt!). Op dit moment zijn het de vrouwen die aan dek staan te bikkelen. Heinz is uiteraard ook weer nuttig bezig. Inmiddels ligt Kaap Hoorn al 160 mijl achter ons en zeilen we met 6,5 mijl per uur richting het zuiden. We hebben nog ongeveer 300 mijl te gaan naar onze eerste bestemming: Halfmoon Bay, wat een schitterende baai moet zijn aan de oostkant van Livingston Island, onderdeel van de Zuid-Shetland eilanden. Ik ben benieuwd! De 'grip-files' voorspellen harde wind, die wat meer vanuit het westen zal komen. Dat zou mooi zijn, want dan kunnen we recht op ons doel af!
Groetjes!
Anne
Zaterdag 12 december 2009
Op weg naar de Drake!
Eindelijk zijn we gisteren dan vertrokken uit Ushuaia. Een onwillige pomp van de grote generator zorgde voor wat oponthoud, maar toen de klus geklaard was, konden we zonder al te veel tegenwerking van de autoriteiten op stap!
De wind die bijna altijd westelijk is, kwam toen uit het oosten: tegen dus. Gelukkig maar weinig, maar we moesten op de motor. Dit keer zijn we niet via Puerto Williams gegaan, maar zijn we aan de Argentijnse kant van het Beagle Kanaal gebleven en hebben we de estancia Harberton bezocht, omdat de windvoorspelling nogal heftig was en wij allen graag prettig willen beginnen aan de Drake Passage.
We hebben een vrolijke groep aan boord: naast de Zweedse Björn, de Britse Clare en Colette, zijn daar de Nederlanders Roos K.(gids),Nelle, Bas, Anne, Tjaart, Susanne, Hans en natuurlijk Heinz en Greet aan boord.
Het weer is vandaag prachtig: zelfs warm! Enkele Argentijnse meiden en jongens namen een duik in het koude water.... Het is hier tenslotte zomer.
We hijsen nu het anker en gaan echt op weg naar de Drake en Antarctica!!
We groeten het thuisfront hartelijk!
Greet
Dinsdag 8 december 2009
De laatste boodschappen zijn gedaan, de diesel is op de traditionele manier ( met vaten, die we over moeten pompen...) aan boord gekomen, de maten gearriveerd en het schip schoon! Morgen komen de gasten en kunnen we een begin maken met onze 1e Antarctica reis!
Hartelijke groet, Greet & Heinz
Terugblik van Ulrich:
02.12.2009 In 88 Tagen von IJmuiden nach Ushuaia
Wegen starkem Wind und 2 Meter hohen Wellen (sollte dies eine Warnung sein ?) wurde die Abreise um einen Tag verzögert und so verließen wir die Seeschleusen schließlich am 06. September 2009 morgens; in den Hafen von Ushuaia sind wir abends am 02. Dezember 2009 eingelaufen.Bekanntermaßen ging die Reise über mehrere Klimazonen (vom kalten Seeklima über mediterranes und tropisches Seeklima, äquatorial- tropisches Klima, wieder tropisches, subtropisches, dann kaltes Wüstenklima und zurück zum kalten Seeklima – diesmal ohne Golfstrom), was dafür sorgte, dass wir die ganze Bandbreite von schwüler, kaum mehr zu ertragender Hitze bis trockener klirrender Kälte (einschließlich Schneefall in Feuerland) erfahren konnten.
Auf dieser Reise lernte ich viele interessante Menschen kennen, jede neue Gruppe entwickelte eine eigene Dynamik und es war immer wieder erstaunlich, wie schnell aus bis zu 14 Leuten (die sich zumeist vorher nicht kannten) mit unterschiedlichsten Segelkenntnissen (oder eben auch keinen) und Erwartungen in kürzester Zeit eine homogene Gruppe entsteht, die nicht nur die zum Steuern eines Segelschiffes notwendigen Aufgaben meistert, sondern auch noch miteinander unter den doch ziemlich beengten Bedingungen zurecht kommt. Wegen dem engem Zusammenleben und der ständigen Zusammenarbeit könnte man diese Art des Reisens auch als eine Art Urlaub mit Groß-Familienanschluss betrachten.
Zugegebenermaßen hinterließen für mich als unbedarften Segelnovizen zu Beginn der Reise die vielen Seile, Segel, und sonstigen Gerätschaften mit ihren unterschiedlichsten Bezeichnungen doch einen etwas ungeordneten, um nicht zu sagen chaotischen Eindruck, aber Dank der vielen (und manchmal wiederholten) Erklärungen der geduldigen Crew kristallisierte sich dann allmählich ein Verständnis für eine doch systematische Ordnung heraus.
Je nach Veranlagung durfte man sich mehr oder weniger mit den Effekten der Seekrankheit vergnügen: dabei wurde im schlimmsten Fall hin und wieder ein Frühstück an Neptun geopfert, aber meistens war nach einem Tag der Spaß vorbei, nur vereinzelt aufgetretene hartnäckigere Fälle hielten sich wenige Tage.
Wir erlebten unglaubliche (manchmal fast schon zu kitschige) Sonnenuntergänge; sternenklare Nächte, tropische Regengüsse, die zum Duschen an Deck einluden und auch aktivierte Schwimmwesten (glücklicherweise nur an Bord). Besonderen Spaß bereitete das Steuern des Segelbootes im tropischen Regen- und winterlichen (obwohl ja eigentlich Sommer sein sollte) Schneesturm bei Windgeschwindigkeiten von jeweils über 50 Knoten. Es war ein tolles Gefühl im (fast) privaten Swimmingpool mit von über 5000 Metern tiefen klarsten Wasser zu schwimmen. Beeindruckend war die nächtliche Einfahrt in die Bucht von Rio De Janeiro bei Wetterleuchten über Rio und mit vom nahen Flughafen startenden Flugzeugen, die beinahe den Mast abrasierten;
Gesichtet wurden unzählige Vögel (von majestätischen Wanderalbatrossen bis zu kleinen quirligen Wilson's Sturmvögel), Delfine, die sowohl tagsüber wie auch nachts (im fluoreszierenden Plankton) um das Schiff schwammen, mehrere und davon einige springende Wale, zahlreiche Magellanpinguine, fliegende Fische, von denen es einer schaffte, im Spülbecken der Kombüse zu landen; ein Barracuda von 1,15 und eine Dorade von 1,20 Metern Länge, die unbedingt unsere Kombüse besichtigen wollten (natürlich zeigten wir ihnen den Weg ins Paradies); ein weiterer Höhepunkt war ein Schwertfisch, der uns eine frisch gefangene Dorade vom Angelhaken weg biss (wahrscheinlich war er der Ansicht, dass wir ohnehin in seinem Revier wilderten) und uns dann noch etwas verfolgte, vermutlich weil er auf den Kopf des Fisches auch noch scharf war. Und auf Feuerland wurde ich noch von einem neugierigen Wolf aus einem halben Meter Abstand interessiert begutachtet.
Natürlich begegneten wir auch Neptun, von dem wir kurz nach Überqueren des Äquators (nein, wir sind danach nicht hinuntergefallen) und nach Bedauern all unserer Sünden getauft worden sind (ja, ja, Neptun nimmt diese Aufgabe sehr ernst!!).
Wie sieht nun das Leben an Bord aus? 2 Personen teilen sich eine Kabine (2 der 6 Kabinen verfügen über eigene Toiletten und Duschen). Nach einer aktiven Nacht (entweder auf der Suche nach Schlaf im schaukelnden durch Leesegel gesicherten Bett oder auf Nachtwache) beginnt der Morgen mit einem reichhaltigen Frühstück, gegen zehn ist Obst- und um die Mittagszeit Sandwich-Zeit, um vier Uhr wird eine heiße Suppe gereicht und Abendessen gibt es zwischen sieben und acht Uhr abends (zwischendurch sorgen Kekse dafür, dass möglicher Gewichtsverlust im Keim erstickt wird).
Unser Kapitän ist stets bemüht, keine Langeweile an Bord aufkommen zu lassen: jeder an Bord ist in Wachen von vier Stunden Dauer eingeteilt, denen eine Pause von acht Stunden folgt. Zusätzlich sind jeden Tag zwei bis drei Leute für die Zubereitung des Abendessens (und das damit verbundene Abspülen) zuständig (somit gibt es praktisch auch keine Klagen über das Essen !!). Das Sportprogramm besteht in unterschiedlichsten Segelmanövern (Segel-Setzen bzw. Reffen, Segel trimmen, Halsen und Wenden,...) und natürlich den ständigen Versuchen, rutschenden und fliegenden Objekten jedweder Art Einhalt zu gebieten. Eigentlich käme aber auch ohne diese Beschäftigungsmaßnahmen kaum Langeweile auf, da es immer etwas zu sehen gibt, oder zu lesen oder zu diskutieren ist, oder ein Video auf einem Notebook gezeigt wird, oder einfach Siesta angesagt ist.
Wegen der permanenten und unvorhersehbaren Bewegungen des Schiffes ist es sehr wichtig, sich nicht nur immer mit einer Hand festzuhalten, sondern sich bewusst zu bewegen und auch zu verhindern, dass es keine losen Objekte jeglicher Art gibt; jede Missachtung dieser Regel wird umgehend und manchmal auch schmerzvoll bestraft wie folgendes, natürlich völlig frei erfundenes Beispiel zeigt: plötzlich zeigen sich ein paar Wale am schaukelnden Schiff und man benötigt die Kamera aus der Kabine. Beim Hinuntereilen vergisst man sich tief genug zu ducken mit dem Ergebnis, dass sich Kopf und Eingangsluke einen schmerzvollen Kampf liefern (der Gewinner steht natürlich sowieso fest). Nach einigen schmerzhaften Momenten geht die Hast weiter: man schafft es dann auf kurzen 15 Metern, sich Prellungen und blaue Flecken an praktisch allen möglichen Körperteilen von den Zehen über Schienbein, Knie und Hüfte bis Oberarm und Ellenbogen zuzulegen. Nach Erreichen der Kabine öffnet man die Schranktür, hält die sich bewegende Schranktür fest, nimmt die Box, die die Kamera enthält, heraus (Pech nur, wenn man dabei vergisst, die Türe weiterhin zu halten, aber wozu hat man ein Schienbein), nimmt dann die Kamera heraus (schon gut, dass die Finger verhindern, dass die Klappe der Box wieder zuschlägt); und da hat man den ganzen Rückweg noch vor sich.
Die gesamte Reise bereitete mir viel Spaß, mein Leben wurde mit vielen neuen Erfahrungen und Erlebnissen bereichert, die Zeit verging wie im Fluge und ich freue mich sehr auf die folgenden Strecken.
Ulrich
Dinsdag 1 december 2009
Ushuaia al bijna binnen handbereik, maar eerst.....
Op weg naar aankomen, doorsta je veel. De drive om door te gaan ligt vaak bij de verwachting van de eindbestemming. Bij het zeilen ligt het anders: de reis zelf doe je op BASIS VAN JE VOORSTELLINGEN van wat er gebeuren kan. Deze beelden in je kop haal je uit boeken, verhalen van anderen; je laat je inspireren en koppelt je eigen dromen eraan. En vol hiervan rust je je schip uit en vertrekt.
Gisteren zijn we vertrokken van Isla dos Estados. Vroeg op om de Estrecho de Le Maire te verslaan. Je moet op tijd zijn om de stroom die hier op sommige plekken tot 8kn door kan lopen uit de juiste richting te hebben. Middernacht het anker op en met behulp van het radar de baai uit. Op weg naar de Straat begon het ochtendgloren al en met schitterende luchten zijn we de Estrecho overgestoken. De stroom stond echter nog langer tegen dan de pilot aangaf aan deze kant van de Straat. Aan het eind van de dag zou de volgende depressie alweer overtrekken Graag had ik doorgevaren naar Isla Pikton. Echter net een paar uur de Straat uit begon het plotseling weer te waaien met 40 kn westelijke wind. Ons plan konden we laten schieten en we zijn maar beschutting gaan zoeken in een inham: Puerto Español. Hier vonden we een mooringboei van de armada en dankbaar hebben we ons bootje eraan vastgeknoopt. Als we niet verder naar het westen kunnen, Ushuaia, dan maar een leuke wandeling in de natuur hier. Met z'n allen de zodiac in en bij een beschutte plek, bos met echt strand, aan de kant gegaan. De sneeuw van vanochtend begon er alweer te smelten op de lage delen.
Terwijl een aantal van ons op het strand hout verzamelde voor een kampvuur, trokken anderen de heuvels in. We waren verrast door de grote hoeveelheid verschillende vogels hier. Iedereen liet zijn camera vollopen met prachtige opnamen.
Ulrich had een bijzondere ervaring: nadat hij een adelaar dichtbij kon vastleggen, kwam er een wolf naar hem toe. Een jong dier, we schatten 2 jaar oud, die op 2 meter om hem heen liep, terwijl Ulrich zijn camera liet lopen. Het beest was nieuwsgierig naar die vreemdeling in zijn gebied. Niet bang, maar ook niet agressief inspecteerde hij die rare man in zijn zeilpak. Uiteindelijk ging hij verder en kon Ulrich weer richting boot lopen. De wolf bleef hem in de gaten houden en af en toe kwam hij weer dichterbij tot hij uit eindelijk besloot dat de grens van zijn gebied was bereikt en de vreemdeling kon gaan.
De sneeuw is nu weer gaan vallen en naar verwachting gaat van middag de wind liggen en gaan we de laatste mijlen afleggen richting Ushuaia.
Heinz
Maandag 30 november2009
Stateneiland!
We zijn gegaan! Naar het Stateneiland, een eiland vlakbij de ingang van het Beaglekanaal en dat we 2 jaar terug over moesten slaan vanwege tijdsgebrek. Nu lukte het dus wel!
We zijn naar Puerto Hopper gevaren: het was er prachtig! Het schip voor anker en lijnen aan de kant. Mensen aan de wal gezet. Ik heb toen met Jacob, Ulrich, Judith en Susanne een bezoek gebracht aan twee fotografen/biologen die een reportage over bijzondere dieren van het eiland aan het maken waren. Heel aardige mensen die hier 3 maanden rondtrekken. We hebben een kampvuur gemaakt terwijl het stevig begon te sneeuwen...!. Tja de winter is hier nog niet voorbij en de bergen zijn nog bedekt met sneeuw. Mooie gezicht al die wit gepoederde bergen! Hebben wij toch nog eerder sneeuw dan jullie.
Om 00.00 uur weer anker op en op weg naar de Straat van Lemaire. We moeten er nu doorheen want nu is het tij goed; er staat nu 6 kn(!) stroom en morgenmiddag komt er zware storm. (Leve de gribfiles!!) We willen dan ankeren bij het eiland aan het begin van de Beaglekanaal. We hebben daar ook een aantal keren geankerd met de andere reizen. Als we daar zijn is het ergste doorstaan en dan zetten we koers naar Ushuaia, waar we afhankelijk van de wind (!) uiterlijk 2 december aan willen komen!!
Heinz
Zaterdag 28 november 2009
Mijmering
In het leven van vertrekkenden zijn de thuisblijvers mensen op afstand. Men voelt de band met hen op sommige momenten zo sterk dat de emotie het denken overheerst, maar tegelijk is het een feit dat de levens van elkaar zich in verschillende werelden afspelen.... Zo zijn de reizenden bezig met de dagelijkse werkzaamheden om het reizen voort te laten gaan; het uitvoeren van kleine reparaties, het stellen van de zeilen, het doen van nodige voorbereidingen voor de verzorging van de maaltijden enzovoort. Als men zeilend reist, komt er nog een aantal kleine dingen erbij. Zo zijn we op dit moment aan het dubben of we morgenochtend al met 30 kn. wind door de Straat van Lemaire varen, of eerst een ankerplek opzoeken op Stateneiland. Daar is een baai Puerto Hopper, met prachtige bergen er omheen en kleine meren zoals in Noorwegen te vinden zijn. Het verschil met dit land is dat er geen mensen wonen en je als bezoeker het gevoel van maagdelijke bodem te betreden mag er varen. Misschien is ook het zoeken naar maagdelijkheid, het doel van deze reis. Waarom gaat men ook 8000 mijl varen als men niets anders zoekt dan ongereptheid en pure natuur? Misschien is het opgenomen zijn in een samenleving met al zijn verzorging, regelgeving, soms zo verstikkend, dat men ruimte zoekt waar eigen creativiteit vereist is, wil men overleven. Maar ook dit is weer relatief. Zo uit zich de drang naar gezelligheid hier aan boord in een coöperatie van Braziliaanse, Zweedse, Duitse en Nederlandse pizza-bakkers. Terwijl hun gezamenlijk product met vreugde en complimenten ontvangen wordt, gaan mijn gedachtes naar de thuisblijvers, die nu het Sinterklaasspel spelen ... en ik het gevoel heb ..er niet bij te zijn.
Heinz
Vrijdag 27 november 2009
Hallo allemaal!
Na bijna 2 dagen in de mist gevaren te hebben, laat de Zuid-Atlantische Oceaan zich weer van haar zonnige kant zien. Maar de wind is ook flink toegenomen! Menig enthousiasteling aan boord wil nou toch wel een keer een echte storm meemaken. Gisteren leek het dan opeens zover. Tegen een schitterende zonsondergang werd in allerijl de was binnengehaald, om vervolgens met man en macht de zeilen maximaal te reven en de fok te vervangen voor de stormfok. De bemanning is duidelijk op elkaar ingespeeld, want deze klus was binnen no-time geklaard. De wind kwam niet verder dan ruim 40 knopen(een dikke 8 bft.), maar het kwam in ieder geval in de buurt van een storm. Wel was het brood in de oven inmiddels tot recordhoogte gerezen, maar aangezien ieders vraag naar eetbare energie evenredig begint toe te nemen met de kou, kwam dat mooi uit. Het is grappig om te zien dat na deze actie iedereen zijn eigen dingen weer oppakt, alsof er niets aan de hand is. Alles duurt alleen iets langer met deze ruige golven: aankleden, het eten ín je mond krijgen en überhaupt het bewegen door het schip. (Al kan dat laatste ook heel snel gaan, als je weer eens gelanceerd wordt door een onverwachtse golf.) Spieren, evenwicht en gewrichten worden op de proef gesteld. We zijn duidelijk de 50e breedtegraad gepasseerd! Ook de stormvogels hebben er lol in; samen met een tiental Kaapse duiven en enkele albatrossen vliegen ze trouw met ons mee en trakteren ze ons regelmatig op duikvluchten vlak naast de boot. Maar ze laten zich niet makkelijk vastleggen met de camera! Vooral Ulrich blijft het proberen; ikzelf houd het, na vele verwoede pogingen, voorlopig voor gezien. Inmiddels is de wind weer gezakt tot een fijne 25 knopen en varen we 'rustig' door, richting de ingang van het Beagle kanaal. Volgens de voorspellingen staat ons onderweg nog meer wind te wachten. Wie weet brengen de Furious Fifties ons toch nog the perfect storm?!
Groeten van Anne
Woensdag 25 november 2009
Sinds onze korte tussenlanding in Mar del Plata/Argentinië, zijn we alweer 5 dagen op zee. Die ene dag aan land maakte veel indruk op me: de inkopen, kleine reparaties en het in- en uitklaren gingen bijna vanzelf. Het team is goed op elkaar ingespeeld! We hadden zelfs tijd om met de dinghy bij ons Poolse buurschip op bezoek te gaan; om de roestige vissersvloot in het naburige havenbekken te bekijken en vooral om de gemoedelijke kolonie zeeleeuwen te zien zonnebaden. Vaak doken ze enkele meters van ons vandaan op, strekten dan een vin omhoog en lieten zich dan op hun rug met de stroom mee drijven om hun eten te verteren.
De mooiste dagen onderweg waren de dagen dat we langs het schiereiland Valdés voeren. Het is een geliefde plek voor walvissen om hun jongen te baren, voordat ze verder naar het Zuiden trekken, naar hun jachtterrein. Vlak naast de Anne-Margaretha en tot aan de horizon sprongen Southern Right Whales, ogenschijnlijk zich prima vermakend, uit het water om zich daarna op hun rug weer in het koude water te laten vallen.
De zee is nu rustig, hoewel we veel wind verwachten! Aan het eeuwige schommelenkomt maar geen eind...
Vandaag is het een vrolijke dag: om elke goede of slechte grap moeten we lachen. In één hoek snurkt Johan, in een andere rookt Judith een sigaretje (buiten!)en leert ze vlijtig Spaans samen met Heinz. Peter, Jacob en Anne verdiepen zich in de leeshoek in avontuurlijke zeemansverhalen; Björn en Adriano sturen het schip door de mist heen..(!); Fons doet zijn traditionele middagdutje voordat hij zijn woordraadsels weer gaat oplossen en Ulrich en Tjeerd zijn druk bezig hun grote aantal foto's van deze reis te ordenen op hun laptops. Het is een gemoedelijke, bonte groep die toevallig bij elkaar is gebracht.
Niemand schijnt zich ooit te vervelen, ook niet als hij slechts in het blauwe water staart. Alles gaat zo z'n gangetje.
26 Dagen is een zeer lange reistijd. Eigenlijk is de Oceaanoversteek in vergelijking met de tocht langs de Zuid Amerikaanse oostkust een kort uitstapje geweest!
Susanne (vrij vertaald door Greet)
Dinsdag 24 november 2009
Verder Zuid!
De sterns hebben ons verlaten. Misschien dat we niet hard genoeg naar het zuiden voeren, of dat de harde noorden wind het verblijf op de boegspriet niet meer aangenaam, zo niet onmogelijk maakte. Deze noorden wind blaast ons nu richting de "Gulfo San Jorge". Ten noorden hiervan is het schiereiland Valdes. Gisteren kwamen we er langs in het gebied ten oosten ervan. Het verrassende was dat we de hele dag walvissen gespot hebben. Geen bultruggen, maar de Southern Right Whale. Beestjes van 100 ton; iets groter dan de bultruggen en haast twee keer hun gewicht. Enkele waren er vlak voor de boot opgedoken en de stuurman moest zijn best doen om hen te ontwijken. Het zweet staat in je handen als je bij zo'n manoeuvre het beest op een meter naast de boot passeert... In de boeken was te lezen dat ze in dit gebied hun jongen baren: hebben we niets kunnen zien bij de Abrollo-eilanden wegens het slechte weer toen, ontdekken we bij toeval weer een andere baargebied van walvissen! De nachten hier zijn trouwens adembenemend mooi. Het water licht op door de zee funk (oplichtende algen ). Tot aan de horizon zijn de brekende, schuimende zeeën te zien. We waanden ons in een andere wereld: varend in lichtend schuim, net ijsbergen. Nog 600 mijlen te gaan tot de ingang van de Beagelkanaal!
Heinz
Zondag 22 november 2009
Reiskoorts
De tijd dat de Zon besluit genoeg tijd in het noorden geweest te zijn om naar het zuiden te verhuizen is ook de tijd van de grote volksverhuizingen. Duizenden mensen die het niet uit kunnen houden in de donker wordende gebieden van het noordelijk halfrond besluiten de opkomende depressieve periode te ontvluchten en boeken een vakantie in het zuiden. We komen ze tegen, die vertrekkers; de eilanden onderweg raken bevolkt door de zonaanbidders. Nou ja, het is een vorm van overleven.
Niet alleen bij mensen is dit waarneembaar maar ook bij dieren. Vooralbij de vogels is dit te zien. Regelmatig ontmoeten we diverse vogelsdie op hun weg de Anne Margaretha gebruiken om uit te rusten. Ikheb nog nooit zoveel verschillende vogels gezien als op deze reis.Bewondering komt op als je bedenkt welke enorme afstanden dezebeestjes afleggen op eigen kracht. Als je zelf aan het zeilen bent enje je niet per vliegtuig laat verplaatsen, ontdek je de uitgestrektheidvan de oceanen. Deze wijdsheid moet je maar zien te overbruggen.Sommige gaan wel erg ver. Zo maakt de noordse stern een reis van denoordelijke arctische gebieden naar het Antarctisch schiereiland. Ookons uiteindelijke doel voor dit seizoen. Zeilen wij pakweg 8000 mijl omer te komen, zij vliegen nog enkele duizenden mijlen verder. Dat reizenniet alleen doorzettingsvermogen vereist maar ook inzicht in de eigenkrachten en een soort energiemanagement dat weet een ieder die eens opreis geweest is. Dat de noordse sterns zich hiervan bewust zijn, kan iksinds een aantal dagen constateren. Een groepje van 5 heeft deAnne-Margaretha gespot en besloten van haar zuidelijke koers gebruik temaken. Nadat eentje een tijdje om ons heen cirkelde en besloot dat deboegspriet de beste landingsplaats was, kwamen zijn vriendjes er ook enis het daar nu heel gezellig. Soms vliegen ze op en vissen een beetje,maar echt aan de slag gaan ze 's nachts als ik mijn stuurboord lamp aanheb. Op het groene licht komen veel vissen af en dit hebben mijnreismaten blijkbaar ontdekt . De hele nacht duiken ze achter elkaar inhet groen beschenen water. Dat ze de verwerkte buit op het verfwerkweer lossen, neem ik even op de koop toe: je hebt niet altijd zulkeleuke gasten.
Heinz
Donderdag 19 november 2009
We zijn aangekomen in het Argentijnse Mar del Plata! Even tijd om contact te leggen met de thuisfronten, de koel- en vrieskast te bevoorraden, in te klaren (véél autoriteiten willen onz neus zien..!) en even de sfeer van Argentinië op te snuiven. Lang zal deze stop niet duren, want een pittig stukje ligt nog voor de boeg.
We houden jullie op de hoogte!
Heinz
Woensdag 18 november 2009
Mar del Plata in zicht!
In 3 Tagen haben wir das Delta des Rio de la Plata gequert. Mit dem Fluss wurde das Wasser um uns grün gefärbt und war voller Leben. Albatrosse kreisen und streichen mit ihren Flügelspitzen kurz über die Wellenberge, Pinguine, Robben, Schildkröten, Wale, Delfine, springende Fischschwärme, ein "gelbbrüstiger" Art Spatz fährt einige Zeit auf der Grossschot mit und wir beobachten ihn während seiner Falter-Jagd.
Wohl ein letztes Mal vor der Antarktis legen wir das Schiff still für eine Badepause. Mit Schnorchel und Taucherbrille inspektiert Heinz die Schraube. Die Wassertemperatur ist bereits auf ca. 15 Grad gesunken.
Die letzten Tage werden wir Nachts vom Seefunk überrascht; der Planton lässt, die sich brechenden Wellen und Schaumkrönchen, erleuchten. Bis weit zum Horizont sehen wir die Wellen auf uns zu rollen und sogar das Spritzwasser an Deck leuchtet hell.
Seit gestern Nacht haben wir wieder Land in Sicht und wir begegnen regelmässig Fischkuttern. Seither drehen die meisten Gespräche um den festen Boden unter den Füssen; Werden wir vor Anker liegen? Einen Hafen anlaufen? Wie viel Zeit haben wir? Was kaufen wir ein? Wie lange dauert das Ein-/Ausklarieren? Welche Geld-Währung haben die Argentinier? .. endlich ein Bierchen trinken, sich die Beine vertreten... und zur Vorfreude liegen die lonely-plant-Reiseführer in der Leseecke bereit. Voraussichtlich werden wir heute Nacht Mar del Plata erreichen!
Alles Liebe
Susanne
Maandag 16 november
Een nieuwe dag
De nacht was rustig; geen wind meer. Ik hoorde de motor aan gaan en liet me verder in slaap wiegen. Wakker wordend de volgende ochtend was de zon overheersend aan een totaal blauw gekleurde hemel die zijn kleur doorgaf aan het water. De drang om er ín te gaan was niet te stuiten door de verbaasde blikken van de wachtlopende bemanning. Hier aan het begin van de delta ven de Rio de la Plata is het water al gekoeld door de Falkland stroom, maar wil je nog eens zwemmen dit jaar, dan was dit de laatste kans; verder zuid is het vrieskoud... Dus de boot stilgelegd, de zwemtrap klaar en ik dook erin en liet me omsluiten door het koude water.. Een verfrissender ervaring bestaat niet. Al je lichaamsfuncties, die je willen laten overleven, komen in actie en je wordt teruggeworpen op de pure basis van het zijn: ademhalen en doorzwemmen. De zee geeft je weer een vrij gevoel en je voelt je werkelijk nieuw geboren...! Aangelokt door mijn kreten kwamen meer schepelingen in de verleiding om de zee in te gaan. Uiteindelijk lagen Ulrich, Jacob en Tjeerd in het water en toen ik me omdraaide zag ik de prachtige rode haarbos van Anne afstekend tegen al het blauw, omcirkeld door en wenkbrauwalbratros die bij ons kwam. We hesen de zeilen weer in de opstekende wind, een groepje van 5 jongen fur seals kwam nieuwsgierig om onze boot zwemmen, maar ze verloren uiteindelijk hun belangstelling toen de Anne-Margaretha met steeds meer zeil haar koers naar het zuiden vervolgde. Het is zo gek nog niet ..dit leven!
Heinz
Weer een bijdrage van Susanne:
Zondag 15 november 2009
In "De morgenstond heeft goud in de mond" steekt veel waarheid. Vanmorgen vroeg kwam de zon met pastelkleuren op en werd daarna langzaam een vuurbal, die omhoog klom aan de horizon. Haar warmte was snel voelbaar en de golftoppen werden kristalblauw belicht.
Zo stond ik toen aan het roer en genoot. Slechts bij toeval ontdekte in m'n ooghoek waterdamp. Meteen veranderden we van koers om dichter bij het dier te komen! Ik zag niet bijtijds dat de walvis met hoge snelheid op ons af kwam zwemmen.... Binnen enkele seconden zagen we al de typische potvis kop naast ons en ik kreeg slappe benen en m'n hart klopte in m'n keel, want uitwijken was niet mogelijk..! Op een afstand van 4 meter van de Anne-Margaretha remde de walvis gelukkig af! Hij nam een scherpe linkse bocht en dook onder....Op zo'n moment heeft men een zeer slecht geweten; als vreemde/ bezoeker van de zee een dier dat er woont de weg af te snijden, dat is niet eerlijk!Verder kan ik vertellen, dat Anne en Johan het werkelijk is gelukt met deze zeegang en golven voor 12 personen pannenkoeken te bakken. Een groot compliment!;). We doorstaan het weer allemaal prima en hebben allemaal zeebenen gekregen. Elke dag komen er weer meer warme kleren te voorschijn; de regenjassen en laarzen worden ook weer gebruikt.De koele wind voelt na de tropen weldadig aan!
IJsbergen, we komen eraan!!
Veel liefs aan het thuisfront (müntschi für frauenfelders)
Susanne
("vrij" vertaald door Greet)
Zaterdag 14 november 2009
De fluit
We zijn overstag gegaan en toen was hij er weer...
We zeilen met 35 kn. naar het zuiden. De wind komt schuin van achteren en de Anne-Margaretha rolt op de hoge golven. Ik loop de keuken in om alles wat nu niet een vaste plaats heeft weer vast te zetten. Weer word ik geraakt door de duidelijke melodie die hij in het want speelt; door de luchtspleet van de ventilatiestand van het luik is hij te horen. In tegenstelling tot het geraas van de golven vertelt hij het verhaal van de kracht van de wind en mijn boot. Ik weet en hoor aan zijn melodie of er een tweede rif in moet of niet. Zijn melodie laat mij voelen of Anne- Margaretha lijdt of dat ik mag genieten. Ik kruip achter het roer en luister naar het samenspel.... even ontspannend.
Heinz
Vrijdag 13 november (een Duitse bijdrage van Susanne)
Nach 3 Tagen Verspätung haben wir Rio de Janeiro endlich verlassen. Mit einem backstag-Wind von Bft. 5-6 holen wir die "verlorenen" Tage ohne Probleme ein. Der vierte Tag auf See ist gerade erst angebrochen und ich habe das Gefühl als wären wir schon wochenlang gemeinsam unterwegs. Die neue Crew hat sich prima engelebt und an den Rythmus des Wellengangs gewöhnt, der Seealltag hat sich eingependelt. Gestern Abend genossen wir ein leckeres Diner mit der ersten selbst gefangenen Dorade dieser Reise. Schon mehrere Male zuvor wurde angebissen aber die Hacken waren nicht stark genug für einen erfolgreichen Fang. Der gestrige Tag war in allen Hinsichten ein wahrer Festtag, denn auch Matrosin Anne wurde gefeiert und wir genossen 3 Geburtstagstorten à la Judith.
In der Zwischenzeit werden wir ständig umkreist von enorm grossen Meeresvögeln, eine Schule von ca. 30 Delfinen kam uns entgegen, jedoch war sie wohl zusehr mit ihrer Jagd beschäftigt um uns Aufmerksamkeit zu schenken, und heute morgen früh gleitete ein Potwal gemächlich an uns vorbei. Wir konnten seinen Blas noch lange sehen, er war unterwegs Richtung Norden aber schon bald wird er sich sicherlich auch aufmachen in Richtung Jagdgründe des südlichen Sommers.
Wenn wir dem GPS glauben wollen, werden wir mit diesem Speed in bereits 5 Tagen Mar del Plata anlaufen, doch darauf wollen wir uns nicht verlassen, denn je mehr wir in den südlichen Breiten vorstossen, desto unberechenbarer wird das Wetter werden. Aber bis es so weit ist geniessen wir den blauen Himmel.
Alles Liebe, besonders für meine Familie Womanfield!
Bald folgen neue Seefrauen-Geschichten =)
Susanne
Woensdag 10 november 2009
Hallo allemaal!
Gisteren zijn we weggevaren uit Rio de Janeiro! Na een laatste blik op de Copacabana verdwijnt langzaam ook de top van de Pao de Acucar (Suikerberg/hoed) uit het zicht. De extra dagen in Rio zijn goed benut om de (deels nieuwe) crew kennis met elkaar te laten maken. Want eenmaal op de oceaan gaat ieder op in zijn of haar ritme van wacht draaien, eten, ontspannen en slapen. De eerste nachtwacht is inmiddels gedraaid: zelden heb ik zo'n donkere nacht meegemaakt; alsof je in een zwart gat vaart. Geen maan, geen sterren, alleen wat lichtjes in de verte die je eraan herinneren dat je toch niet helemaal alleen bent op deze gigantische watervlakte. Inmiddels hebben we zo'n 180 mijl afgelegd en zorgt een matige wind uit het z/zo ervoor dat motor en zeil elkaar afwisselen. Even leek vanmiddag een exotische lunch zich aan te dienen, maar de prachtige fel blauw met gele dorade wist zich op het laatste moment los te maken van de haak.. gemengde gevoelens! In de tussentijd vermaken we ons prima hier en wachten we met spanning op het (zware?) weer dat komen gaat. De eerstvolgende (korte) stop zal zijn in Mar del Plata, om ons in te klaren in Argentinië. Namens de gehele bemanning, Heinz, Jacob, Susanne, Judith, Bjorn, Ulrich, Tjeerd, Fons, Adriano, Johan, Peter en ik, groet ik het thuisfront! Anne
Dinsdag 9 november 2009
Eindelijk.
Na 6 dagen in Rio zijn we weer onderweg. We hebben de 42 graden, de stilstaande lucht, waar het zweet het lichaam in elke houding, liggend op bed of lopend in de stad, met stromen verlaat kunnen inruilen tegen de koelere zeewind. Deze wind, die ons weer laat leven. Het schip is weer een prettige plek om te verblijven. We hoeven niet meer te vluchten naar ruimtes met kunstmatige koeltes.
Niet dat we niet genoten hebben van deze stad; Rio was weer indrukwekkend. Een stad met grote verschillen, een prachtig landschap, hoge bergen, de Suikerhoed, de Atlantische oerwouden vol met bijzondere vogelsoorten en kleine apen. We hebben genoten van de botanische tuin met zijn verzameling bijzondere planten, orchideeën en boomsoorten.De stad zelf is een reus, die in de laatste 50 jaar uit zijn voegen is gegroeid, maar waar het bewustzijn van het oude culturele erfgoed op gang komt en men niet meer alle oude gebouwen sloopt. Men ziet tussen de nieuwbouw ook nog veel prachtige gevels die gerestaureerd zijn of in de steigers staan. Deze stad is een leef- en werkplek van trotse zelfbewuste mensen. Een stad waar jong zijn, gewild is. Zoekend naar onderdelen voor mijn schip beweeg ik me tussen duizenden mooie mensen tussen de 20 en 35 jaar. Jong zijn wil onderhouden worden en 's zondags wordt dan ook de ringweg naar de Copacabana afgesloten en vertrekken tienduizenden te voet, hardlopend, skeelerend of met de mountainbike naar het strand... , gekleed in string, bikini of zwembroek. In is sportief zijn en overal zie je dan ook sportvelden waar men graag gebruik van maakt om de biceps en het washboard rond de navel in goede staat te houden.
Soms zijn we beschaamd door de tegenstelling tussen hun en onze lichamelijke vermogens: zij joggend bij 40 graden, wij overlevend met zo min mogelijke beweging.
Jong zijn betekent ook hier willen leven en genieten van elkaar, zo is het feestgedruis 's avonds tot vroeg in de morgen van alle kanten overspoelend aanwezig. Slaap vinden is een kunst die je moet leren, wil je hier over leven.
Ja, we hebben Rio nu verlaten en terwijl de Suikerhoed en het Christusbeeld in de verte verdwijnen, blijft ons nog de herinnering aan een bruisende stad met deinende billen en mooie mannen die van het leven genieten.Heinz
Maandag 8 november 2009
Rio de Janeiro!
Vorige week zijn we dan de hoofdstad van Brazilië binnen gevaren. Het was al donker en het verlichte Christusbeeld verhief zich hoog boven ons. De beroemde Suikerberg passeerden we vlakbij en we hebben ook de startbaan van de nationale luchthaven mogen ervaren.... Net toen we ervoor langs voeren om naar de jachthaven te gaan startte er een vliegtuig dat met volle lichten recht op ons af kwam.... Dit kon nooit goed gaan... Net voor het schip trok de piloot de neus omhoog en we haddeen beide masten nog en de schrik in de benen.
We waren wat eerder aangekomen, daar het weer onderweg zo slecht was geweest, dat de beoogde snorkelplekken niet bezocht konden worden. Nu in Rio was het weer opgeklaard en hebben we de schier ondraaglijke hitte mogen meemaken. Zelfs 's nachts bleef het nog boven de 30 graden....
Aangezien de Inmarsat C het had begeven, moest er van alles geregeld worden om weer veilig verder te kunnen. De tijd in Rio is nu bijna voorbij en iedereen staat te trappelen om het meest ruige stuk ( in 2007!) met elkaar te gaan afleggen.
Het thuisfront wordt hartelijk gegroet,
Heinz
Dinsdag 3 november 2009
Rio de Janeiro in zicht!
Met een gemiddelde van 7-8 kn. zijn we naar Rio geblazen. Gisterenochtend kregen we de laatste plensbui over ons heen en toen brak voorzichtig de zon door!
Natte pakken konden in de wind drogen en het leven lachte ons weer meer en meer toe. (Door de vocht is een aantal reddingsvesten spontaan opgeblazen.... Dat is niet echt de bedoeling; ik moet maar eens met de importeur praten...) De mooie ankerplekken waar we hadden kunnen snorkelen hebben we helaas niet aan kunnen doen en de barende walvissen die we zagen in 2007, zaten gezellig allemaal ónder water..!
Nu is het echter prachtig weer en varen we langs de enorm lange zandstranden bij Rio. De wind komt ruim van achteren en de zon is lekker warm. Eigenlijk een ideale temperatuur nu. Nee, we klagen niet; we gaan nog even genieten van dit laatste stuk en storten ons dan in het Braziliaanse leven van Rio de Janeiro. Hartelijke groet van dit stoere team, Greet
Zondag, 1 november 2009
Langs de Braziliaanse kust.
Voor diegene die de laatste tijd het weer bij de Braziliaanse kust heeft gevolgd, is dit niets nieuws: we zitten in zwaar weer...!
Sinds ons vertrek afgelopen donderdag uit Salvador zijn we in een depressie ( qua weer dan..) aangekomen. De Anne-Margaretha worstelt zich met een fokje, 3x gereefd grootzeil en 2x gereefde bezaan door de hoosbuien met wind tot 50 nopen (=9-10 Bft)heen. We hebben gelukkig een goed ingewerkte ploeg aan boord en iedereen doet wat hi/zij kan. Tegen Marieke hadden we gezegd dat ze dit traject echt geen zeilpak nodig had.... Gelukkig hebben we extra zeilpakken aan boord. Koken wordt een circusact en slapen lukt alleen als je goed vastligt in je kooi.
Het weerbericht zegt, dat we nu aan de rand van een depressie mee naar het zuiden liften. We hebben af en toe contact met de bark Europa, waar we in Salvador nog even gezellig langs gegaan zijn. Leuk om binnen VHF afstand te kunnen communiceren met elkaar. Zij hebben dit traject vaker gevaren dan wij en ook voor hen is dit uitzonderlijk weer. We slaan ons er man/vrouw-moedig doorheen en varen nu met 8-10 kn naar Rio de Janeiro.
Björn, Ulrich, Judith, Marieke, Susanne, Jacob, Heinz en Greet groeten het thuisfront hartelijk
Woensdag 28 oktober
Salvador da Bahia (2)
Als je aan een bruisende Braziliaanse stad denkt, zeg je meestal Rio!
Salvador da Bahia echter is minstens zo bruisend! Gisterenavond zijn we met een 70 m hoge lift naar de "boven"stad gegaan en hebben we ons in de Braziliaanse klanken gestort en door allerlei drukke, kleine straatjes, vol met gezellige winkeltjes en restaurantjes gelopen. Heinz vertelde dat dit 2 jaar terug nog nauwelijks mogelijk was, maar er is veel in positieve zin veranderd. We zaten buiten in een smal straatje te eten en voortdurend kwamen er allerlei schilderachtige figuren voorbij met schilderijen, hangmatten, nootjes, armbandjes enz. Veel bewaking was er ook. niet onprettig. Tientallen straatkatten verzamelden zich onder onze tafeltjes en gelukkig viel er regelmatig wat naar beneden, wat heel fel werd weggepikt door de bijdehandste... Foto's maken moet je onopvallend doen, want een camera ( ook mijn kleine) is een gewild object.
Ons viel vooral de vrolijkheid en vriendelijke mensen op. Iedereen wil je helpen het beste restaurant uit te zoeken.
Verplaatsen doe je je hier met de (goedkope) taxi's; ze maken graag een ommetje met je naar de plaats van bestemming, maar dat zien we maar als sight-seeing..;)
Natuurlijk kost het weer veel tijd om ons in te klaren, ons gezond verklaard te krijgen, ons geaccepteerd door de politie te krijgen en nog meer, maar dat is folklore in Z.Amerika! Vandaag mag Heinz weer bijna al diezelfde instanties af om ons uit te klaren enz. Rio is ook Brazilië, maar weer een andere staat, dus daar mag alles weer opnieuw.
Nee, vervelen doen we ons niet hier.
Het weer is drukkend heet met af en toe een hoosbui, waardoor de straten blank staan.
We zijn onmiskenbaar in Zuid-Amerika aangekomen en hopen vandaag de rust van de zee weer te vinden met een aantal eilanden waar we kunnen snorkelen. We gaan naar het baar-gebied van de bultruggen en hopen zo de komende dagen wat spectaculaire momenten mee te maken.
We wensen het thuisfront veel sterkte met de koelte... en groeten iedereen hartelijk!
Greet
maandag 26 oktober 2009
Salavador da Bahia
Eindelijk, vanmorgen ( boordtijd 08.00 uur, Salavadortijd 06.00 uur, jullie tijd 11.00 uur..... (what's in a time....)) zagen we de skyline van Salvador. Wolkenkrabbers tekenden zich af tegen de grijze ochtendlucht. Een stad met ca. 2,5 miljoen inwoners..... We worden hartelijk ontvangen en krijgen een personal begeleider.... Het is net vandaag een feestdag hier voor de bedrijven, dus alles is gesloten.... Beetje jammer. In de haven lopen tientallen diepgebronste Brazilianen rond die allerlei onduidelijks moeten met tientallen dure vissersboten. Veel gepoets en vrolijke Braziliaanse muziek. Ons schip met veel vrouwelijk schoon heeft nogal bekijks. Juist op onze steiger moet veel gebeuren.. In de stad klinkt vanaf 's morgens vroeg al vreugde-vuurwerk (?)
We zijn over de plas! ( en een aantal van de crew dronk daar vanmorgen vroeg al een biertje op..!) Zestien dagen hebben we lief en leed ( weinig) gedeeld en nu gaat Matthias ons verlaten (met enige moeite!) en trekken wij overmorgen, als de boodschappen binnen zijn, weer verder naar het zuiden, uiteindelijk naar Rio de Janeiro!
We groeten iedereen hartelijk!
Greet
Dinsdag 20 oktober 2009
De evenaar.
Over de evenaar. Het wonder is weer geschied: de zon staat aan de andere kant van ons, het water in het afvoerputje draait andersom en de maan heeft een liggende, ipv een staande sikkel gekregen; we zijn dus over de evenaar! Neptunus heeft ons gedoopt en de maten hadden heerlijke (alc.vrije...) cocktails met bloemen gemaakt. Het was een feestelijke dag! Enkele uren daarvoor zijn we vlak langs een paar rotsen in zee ( de São Pedro en Paolo eil.) gevaren en een paar vissers wilden ons verleiden om een vis van hen te kopen.... Helaas voor hen hadden we net een baracuda van 1.17 cm gevangen! (we eten nu dagen vis op allerlei manieren bereid... We kunnen ons helemaal uitleven!)Over een dag of 4-5 hopen we bij de Braziliaanse kust aan te komen en we verwachten daar veel van!De stemming is prima, ons Spaans gaat langzaam vooruit, we kennen dankzij Ulrich heel wat sterrenbeelden en Heinz laat iedereen zonnetjes schieten. Kortom: we vervelen ons geen moment!
Hartelijke groet van ons allen, Greet
Maandag 19 oktober 2009
Hallo zusammen,
Zur "Halbzeit" unserer Atlantikueberquerung melde ich mich kurz mit Neuigkeiten von Bord der Anne-Margaretha. Nach ersten Befuerchtungen, die 19 Tage lange Reise koennte langweilig werden, ueberzeugten mich die Hoehepunkte eines jeden Tages vom Gegenteil. Die letzten 4 Tage in der Doldrums, der 200-300sm breiten Konvergenzzone zwischen Nordost- und Suedostpassat, waren sehr abwechslungsreich. So nutzten wir Windstille mit einer spiegelglatten Meeresoberflaeche fuer eine Erfrischung im mehr als 4500m tiefen Wasser. Darauf folgten leider stark drehende Winde, zumeist aus SW mit bis zu 40kn (Bft 8), bei dennen man nur angepickt am Steuerrad stehen konnte. Hierfuer wurden wir mit einem Bilderbuch-Sonnenuntergang entlohnt. Die Stimmung an Bord ist fantastisch, die gemeinsame Herausforderung hat aus uns ein Team gemacht. So wie jeder mit unterschiedlichen Erwartungen an Bord gegangen ist, so unterschiedlich sind auch die individuellen Erfahrungen. Die einen finden Ihre innere Ruhe, die anderen nutzen die Zeit, um Wetter- und Sternenkenntnisse zu vertiefen. Heute hat Heinz nach langen Kampf einen 1,2m langen Baracuda an Bord geholt, so dass ich mich auf frisches Fischfilet freue. Ueberhaupt ueberrascht mich die Lebendigkeit des Ozeans, so sind Delphine unsere staendigen Begleiter, als suchten sie geradezu unsere Gesellschaft, fliegende Fische ueberfleigen staendig das Boot, es sei denn, sie treffen den Steuermann an der Schulter, wie mich gestern. So nun, geht es mit 20kn starkem Halbwind aus Suedost zum Aequator, den wir hoffentlich heute ueberqueren.
Herzliche Gruesse von Bord und bis bald
Euer Matthias
woensdag 14 oktober 2009
Welkom in de doldrums!
De eerste tropische bui is over ons heen getrokken. Heinz kent dit fenomeen en rent meteen naar buiten met shampoo. Zou dat echt..?? Ja dus. Binnen korte tijd staat bijna de hele groep buiten met ingezeept hoofd en lijf: heerlijk, een koude douche! Iedereen staat jolig te springen en geniet van deze verfrissing.
De hele nacht had het al geflitst om ons heen, maar nu breken de buien echt los!
We zitten nu ca. 9 graden noorder breedte en 26 gr. wester lengte en dat is het gebied waar de NO en ZO passaat elkaar tegenkomen en windstiltes en onweersbuien met juist veel wind elkaar afwisselen. Vroegere zeevaarders moesten dit gebied met veel geduld passeren: soms kon het dagen duren voordat ze door het gebied van de doldrums heen kwamen. (Let wel: vergeleken met de Roaring Fourties en de Furious Fifties is dit nog een eitje.... Dankzij luitenant Maury ( 1806-1873) die veel onderzoek deed naar stromingen en zeilroutes over de oceanen, is het boek : Ocean Passages of the World " ontstaan. Dit werk van de Britse Admiralty wordt nog steeds gebruikt!)
De Anne-Margaretha gebruikt hier haar motor en daardoor zullen we maar een paar dagen in dit gebied zitten. Onze koers is nog steeds pal zuid. De stemming is prima en we groeten het thuisfront hartelijk,
Greet
Maandag 12 oktober
Zwaardvis...
De lier, waar de vislijn omheen zit, ratelt luid: we hebben weer beet! Binnenhalen is altijd een ander verhaal...: eerst een harde ruk, of juist langzaam binnenhalen... Vaak is de vis gevlogen voordat ze langszij het schip is....
Dit keer is de kracht enorm: we snijden haast onze vingers. Wat zit daaraan?? Dan voelen we dat de kracht aan de andere kant weg is. Ai, jammer, weer niet gelukt. We halen de lijn verder in. Dicht bij het schip gekomen zien we een grote schaduw in het water.... Wat is dat nou? Dankzij het heldere water zien we dat een zwaardvis van ca. 3 meter achter de haak, waar nog een deel van een dorade zit, aan zwemt. Hij wil het laatste stukje nog verschalken! We lokken hem dichterbij en we kunnen prachtig foto's nemen!! Onze opwinding is groot: zo'n prachtig dier zo dichtbij op ons gemak kunnen bewonderen..! Heinz lokt hem, maar zorgt er wel voor dat hij niet werkelijk kan toehappen. Zo'n zwaardis is te lastig aan boord te krijgen ..;)) én we gunnen hem van harte zijn vrijheid!
Pfff, we zijn echt te gast op de Atlantische Oceaan en verheugd dat we dit mogen meemaken! Greet
Zaterdag 10 oktober
Een lichte opwinding maakt zich meester van ons: binnen enkele uren beginnen we met de oversteek! (ruim 2000 mijl, waar we ca. 2 weken over hopen te doen).
Het dek krijgt nog een goede zoetwater beurt, Heinz vervangt nog even iets bij de motor, de gasten en bemanning slepen de laatste flessen drinkwater aan boord. Het drinkwater in de tanks is goed, maar we willen vooral genoeg water hebben voor deze tropische oversteek.
Het lijkt wel of men in Mindelo nu pas ontdekt heeft dat de Anne-Margaretha in de haven ligt... We worden op het laatst nog overlopen door belangstellenden en 1 man moet binnen 3 uur beslissen of hij wel of niet mee wil/kan naar Brazilië. Hij spreekt alleen Frans, dus dat wordt een feest... (Gréét..!!) Marieke, de nieuwe maat die gisteren aangekomen is, wordt snel ingewerkt, van een stel Duitsers kunnen we de allernieuwste Brazilië kaarten uploaden. Kortom: een drukte van belang.
Heinz heeft een briefing gehouden voor de opvarenden: we varen eerst ruime wind pal zuid en na de doldrums pakken we de ZO passaat en steken we schuin over, direct naar Salvador da Bahaia. We verlaten dus de Kaap Verden, waar het bloedheet is, de mensen vriendelijk en het leven (boodschappen) heel duur is. Als iemand vraagt waar we heen gaan, wordt de blik een beetje troebel bij het zeggen van: naar Brazilië en dan verder naar Antarctica.... Onbekende verten voor velen. Ook ontmoeten we hier veel zeilers die willen oversteken, maar heel veel moed verzamelen om dat ook werkelijk te doen. Het is een verdomd grote plas waar je over moet en niet iedereen heeft zo'n fijn schip als de Anne-Margaretha :)
Lieve mensen, we staken voor een paar weken het telefoonverkeer, maar sailmail blijft in de lucht! We hebben er allemaal heel veel zin in; dit is toch best wel een avontuur dat we met z'n negenen ( 10-en, als de Fransman tijdig aan boord springt!) gaan ervaren
De sfeer is goed en we groeten jullie allemaal heel hartelijk! Greet
Sontag 4 October
Ein wolkenloser Tag, unterwegs Richtung Südwest, der Wärme entgegen. Wir verbringen den Tag unter dem gemütlichen Sonnensegel und holen den Schlaf von letzter Nacht nach. Die starke Dünung in Kombination mit wenig Wind, drehte uns von einem Ohr aufs andere.Nun lassen wir uns gemütlich forttreiben vom Häuchlein Wind, das wir finden und haben alle Quadratmeter Segeltuch ausgepackt, die wir haben; Klüver und Halbwinder bilden einen Schmetterling/Butterfly.Und alles geht ruhig seinen Gang; wir freuen uns über die Farbe der Sonnenauf- und -untergänge, über das Licht des Vollmondes, über neu gelernte spanische Worte, über erste fliegende Fische und über das unendliche Blau, das uns umgibt; jedermann in seinem eigenen, persönlichen Tagesrythmus..Alles Liebe für meine Familie.
Un beso muy fuerte!
Susanne
Vrijdag 2 oktober 2009 Een dag op de Anne-Margaretha op de Atlantische Oceaan...
Wat doe je toch zo'n dag op de Oceaan??
Als we 's morgens opstaan, verdwijnt de late nachtwacht na eerst een lekker ontbijt te hebben verorberd. De nacht wordt doorgesproken: de wind, de maan, de sterren, de zonsopgang, vliegende vissen en dolfijnen worden geanalyseerd. Wat trekken we aan vandaag? De keus is snel gemaakt: korte broek en hemdje ofzo....
De ochtendpost wordt binnengehaald en zo nodig beantwoord. Er bestaat naast dit eenvoudige, geregelde leven nog een ander, veel gecompliceerdere variant. Het lijkt allemaal heel ver weg.
Na de koffie ( alle magen zijn gewend aan de eeuwige deining) gaan de meesten aan de studie: we zijn met een hele club Spaans aan het leren! Ieder op zijn/haar eigen wijze: alleen met boek, met CD en boek,; de een práát snel, de ander wil eerst de basis goed leren. Sommigen spreken al redelijk tot goed Spaans. Weinigen kunnen zich er aan onttrekken. Hoewel er op de Kaap Verden en in Brazilië Portugees wordt gesproken willen we toch graag Spaans leren!
Dan is het tijd voor fruit! Elke dag wat anders. 's Middags doen de maten hun uiterste best een heerlijke broodmaaltijd te verzorgen! Intussen wordt de vislijn regelmatig geïnspecteerd en vandaag was het raak: een (kleine) dorade! Naast, ah wat sneu voor dat prachtige dier, vonden we het een lekkere afwisseling voor het menu! Vandaag ook een enorme vislijn en een stuk net van vissers aan de haak geslagen....
Er tussendoor natuurlijk de vele verhalen van alle opvarenden. Ieder heeft van alles meegemaakt in het leven en geniet nu van het leven aan boord van de Anne-Margaretha.
Het wordt al warmer en warmer en alleen in de schaduw is het goed toeven. De zeilen worden nog eens bijgesteld om toch maar elk zuchtje van de schaarse wind op te vangen....
Na het altijd met veel zorg bereide avondeten gaat de zon al snel onder: rond 20.00 uur (plaatselijke tijd: 2 uur vroeger dan in Nederland) is het donker. De eerste sterren verschijnen en de maan is al bijna vol, waardoor we bijna de hele nacht een felle lamp boven ons hebben die de zee zichtbaar houdt.
De avondwacht maakt zich op voor 4 uur wacht De thee, koffie en lekkers staan klaar om de nachtelijke uren te overbruggen Wie geen wacht heeft kan rustig slapen: de wacht, de maan en de sterren waken over ons!
Greet
Donderdag 1 oktober 2009 Op weg naar de Kaap Verden
La Gomera was weer een belevenis: stijle wegen, regenwoud(!), herinneringen van Heinz...Twee nachten hebben we er voor anker gelegen, dus iedereen heeft een uur ankerwacht gehad. Mooie gedachten krijg je dan....
We zijn nu op weg met een koers van ca. 200 graden. Helaas heeft Aeolus nog wat moeite met ons en wil de heersende wind (NO) maar niet doorzetten. We zitten midden in een hoge drukgebied , dus bijna geen wind.... Sommigen kennen e Anne-Margartha bijna alleenvan het motoren. Jammer! We verwachten overmorgen wel de NO passaat op te pikken en dan relaxed naar Sao Vicente te zeilen. De eerste vliegende vis is al aan boord gekomen, de vislijn hangt uit en de temperatuur en de sfeer aan boord doen de rest!
Hartelijke groet aan het thuisfront,
Greet
Woensdag 30 september 2009 Ankerwacht bij La Gomera
Het is nog nacht. De meeste sterren doven, maar enkele zijn nog te zien. Er is weinig wind en de Anne-Margaretha schommelt een beetje; precies genoeg om iedereen in slaap te wiegen. Ik heb mijn uur ankerwacht. Buiten in T-shirt en korte broek is dat geen straf... Landgeluiden beginnen op gang te komen: de eerste, heel kleine, vissersbootjes gaan op stap. Dat is nog eerlijke visserij. Vooruitgang is te vaak achteruitgang. Ze worden er niet rijk van, maar de winst zit in het evenwicht in de natuur. Het doet me denken aan de vissers in Patagonië, die zalmen met ons ruilden voor wat drank of sigaretten. Allemaal 21e eeuw.... De zon komt over een uurtje op. De snurkers zullen ontwaken en we hebben allemaal een uurtje gewaakt over het anker, het schip en de opvarenden. Een uurtje alleen met de sterren, de halfvolle maan en jezelf.
Greet
Dinsdag 29 september 2009 La Palma verlaten
La Palma, waar voor het laatst in 1971... een vulkaanuitbarsting was, heeft veel indruk op ons gemaakt. De tocht met de vaste crew naar de krater op ruim 2300 meter was schitterend. Het weer werkte mee en we konden zelfs de hoogste berg op Tenerife zien. In de haven kwamen de bootjes van de plaatselijke visclub terug van hun jaarlijkse clubdag. Tot onze stomme verbazing lag er op de achterplecht van een van de bootjes een reusachtige vis. Met een hijskraan (!) werd het dier opgetakeld en we stonden (bijna) oog in oog met een merlijn, die zoals later bleek, 4 meter lang en 383 kg. zwaar was. Ongeveer heel Santa Cruz en alle pers liep uit! Twee dagen eerder hadden wij in datzelfde water gezwommen...!
Vanmorgen hebben we de trossen weer losgegooid om richting La Gomera te gaan met een deels nieuwe ploeg aan boord. De meesten gaan mee tot aan Brazilië. We zijn eerst benieuwd naar de Kaap Verdische Eilanden en dan.... naar de andere kant van de grote plas!
Matthias, Björn, Ulrich, Pia, Judith, Susanne, Jacob, Heinz en Greet groeten het thuisfront hartelijk
24 september 2009 Tussen Madeira en La Palma
"Die Entdeckung der Langsamkeit"... Dit boek werd in de vorige groep gelezen. We herhalen de titel terwijl we met spinaker op en nauwelijks wind urenlang liggen te dobberen op de Oceaan. Voor de één een weldaad van rust, voor de ander een crime... Een lange deining maakt ons sloom, maar houdt ons ook 's nachts uit de slaap. De schroef draait nauwelijks rond. Het is prachtig zwemweer: zwemtrappetje uit, extra lijn naar buiten, haaienwacht ingesteld en vooruit, het water in! We rekenen uit: met deze snelheid zijn we over ruim een week in La Palma.... Die tijd hebben we niet, dus wordt straks de motor toch weer gestart.Het blauw/groen/gele doek gaat weer in de zak en de Langsamkeit is weer even voorbij.
De lucht is strak blauw; nog een paar uur en dan gaat de zon weer in geel, oranje, roze onder en sturen we verder onder de sterren met een wassende maan.
We groeten het thuisfront hartelijk!
Greet
Maandag 21 september 2009: Madeira!
Een vulkanische rots die ver boven ons uitsteekt, glashelder water, een licht briesje, vriendelijke mensen: voilà de ingrediënten voor de eerste stop na Cascais. Vier dagen hebben we gezeild. Vier dagen het rustige zeeritme: 4 uur wacht en 8 uur vrij. Heerlijk te zien dat er altijd vanzelfsprekend iemand achter het stuur staat: dag en nacht door.
Zodra we in de haven liggen, komen de mobiles te voorschijn, worden de haren gewassen en de kleren voor de wal in orde gemaakt... Het landleven roept voor even. We gaan tot donderdag Madeira bekijken en dan verder naar La Palma, het einddoel van dit traject...
Het thuisfront wordt hartelijk gegroet door Susanne, Judith, Jacob, Sven, Ulrich, Michael, Holger, Ireen, Hilde, Sandra, Dieter, Heinz en Greet.
Thursday September 18th
Nach einem extra Tag unter der herrlichen portugiesischen Sonne, haben wir mit neuer Ankerlier, neuer Toiletten-pumpe und neuem Mut die Marina de Cascais verlassen. Um unser nächstes Reiseziel, die Insel Madeira, wohlauf zu erreichen, haben einige Passagiere der Anne-Margaretha spontan ihr Frühstück an Poseidon geopfert. Seitdem genossen wir 2 wunderbare Segeltage und das Gefühl allein auf der Welt zu sein. Nur Delfine haben uns bisweilen besucht und uns einen Moment begleitet, auch eine Meeresschildkröte wurde gesichtet.
Nun hat uns ein Hoch eingeholt; die See hat sich beruhigt,das Wasser leuchtet tief türkies und Heinz profitiert in diesem windstillen Moment davon, uns auf die Probe zu stellen und überrascht uns mit einem MOB-Manöver. Ca. 7 Minuten später hissen wir mit Hilfe des Stagsegels den "leblosen" Steuermann Jacob aus dem Wasser =)
Und weiter tanzen wir mit der Dünung richtung Südwesten und freuen uns auf die herrliche Lasagne zum Abendessen.
Auf bald, mit neuen Schiffsmeldungen (alles liebe besonders für meine womenfielders)
Susanne
Tuesday 15 September 07:45 Local time Cascais (almost)
My last contribution from on board. (I might just add some more from home)
The sun has risen deep red in the east, the sails are furled, course 170 degrees with a long even swell behind us. The smell of freshly baked bread comes from the galley where Suzanne has prepared a special breakfast. Ulrich and Rocco have consented to let me off watch-keeping to type this, as we will be reaching port in a few hours' time.
To the tune of "Rio Grande":
Your ship is a-sailing over the bar
Oh Ushuaia!
I'd love to be with you but not going so far
For to Ushuaia you are bound!
CHORUS:
It's away to Ushuaia away,
Way Ushuaia!
Sing fare thee well, my crew mates all
For you're bound for Ushuaia!
It's goodbye to Judith and Suzanna too
To mate Jacob and Heinz our skipper so true.
I'd loved to have lingered just one more day
But it's time for you all to be on your way.
Canaries and Verdes are waiting for you
Trade Winds will waft you all on thru'.
Cape Horn and icebergs are a-waiting a-new
Chilean fiords and Galapagos too.
So fare thee well my crew mates all
You're manning a ship with masts proud 'n' tall.
Fare thee well,... T
.
Monday 14 September 15:30 40.48N 09.27W 126 Nm from Cascais Dolphins and Flying Fish
Yesterday, Sunday, was a lovely day, balmy they call it, sun-washed, with a glass smooth sea rising and falling with the ocean swell, spinnaker billowing, passing one lighthouse after another, each high on its own rocky headland, the rocks blackened by the high seas of gale-blown waves - Ortegal, Coruna, Candelaria, Sisagas, Villano, Torinana, and finally Finisterre. We are on our way south.
"Farewell and adieu to you fair Spanish ladies..." goes the old shanty, but they were bound the other way. Talking of shanties I have received dark hints that I may suffer the fate of the bard in Asterix's village, bound and gagged. It's just that when standing on the deck on watch, listening to the whooshing of the sea against the hull, I get the irrepressible inclination to burst out in all the snatches of songs I mostly only half know from the last 60 years of my life. Yes my friends, I was pressed into the church choir at a tender age. Really a pity I know only two lines of most.
Well, delectable Swiss musli for breakfast, tuna salad sandwiches for lunch, Jeannine's pumpkin soup to keep us going later, rounded off with a hearty meal of sausages and mash with cabbage cheese in the evening. Al at the end of a sunwashed day lying mostly stretched out on deck with the gentle breeze stirring the sails above our heads. What more could a person want? There was indeed something we'd all been looking out for, but I didnt see, alas and alack. I slept all the way thru, despite Ulrich's shouts in my ear. Flying fish - dolphins - fluorescence - in the dusk.
Of course, the one says there were dozens, the other says something else. There must however have been at least ten dolphins engaged in a wild chase around the ship catching flying fish jumping up out of the water in droves, a strange splattering sound as they fell back, the whole spectacle illuminated by the fluorescent plankton. Ulrich: "They swam like sharks. I saw six at a time. swimming side by side. If you flash-photoed them, you could see them clearly in the water, it didnt disturb them at all." Voices are full of wonderment as they describe what they saw.
The dolphins did a repeat performance at 05 hrs. I was asleep again of course - after my midnight to four watch. Just my luck.
Tomorrow the last day for all but two of us, lucky people coming on board at Cascais, worth waiting one extra day for, really.
Bye, T.
Sunday 13 Sept 15:30 hrs off La Coruna 43.19N09.02W
Hallo Sloterplas sailing school mate Juan Diaz, I salute your home town for you!
There we are then still about 9.49 Nm (1Nm = 1852 meters) from Cape Torinana/Finisterre,
about 1 hr 30 mins at current rate of progress. (I think I have read the computer correctly this time. Yes confirmed by Heinz)
Then the last leg to Cascais at the mouth of the Tejo, arriving approximately Tuesday evening 15 Sept.
This has just been confirmed by Heinz.
The two reefs were shaken out early this morning and the spinnaker hoisted at around 11 hrs, but the wind was gradually dying on us, and the engine is already running.
Here's a message came in on the NAVTEX last night:
" 0031 UTC Coastal Warning Canary Islands:
Man over board from vessel Beluga Flirtation..place ref...time..ref.. Search and rescue operations are taking place in the area.
All vessels in area are requested to keep a sharp lookout and report any sightings to MRCC Las Palmas."
Poor guy. I hope they find him.......
Meanwhile, we hitch our safety harnesses to the nearest rail as instructed, let me assure you all. And there's Joke to keep a stern eye on us just to make sure we do.
The calm swell allows people to shower, and the sunshine has attracted many to sunbathe as we motor along the Spanish coast. Jeannine has made excellent pumpkin soup, with coconut concentrate and a squeeze of lemon by Judith, who serves it to us all. Are we sorry we are going to be late in Cascais? I suspect not. Wasn't I supposed to be on watch? Yes I'm skiving it to write this, after doing my hour at the wheel and with permission from my watchmates.
All hands on deck to take in the spinnaker! It isnt pulling any more...There's a clanking of harnesses as others rush by me, I go to join them,ye, Toon
Saturday 12 September 12:00 hrs Bay of Biscay. 43.23N 09.15W about 185 nautical miles from Cabo Finistere
Dear readers in Canton Bern, Clydeside, Navarra, Baden-Wuttenburg (Hi Pia!), Frankfurt, Devon, Pfalz, Friesland, Algarve, Dauphine (Grenoble), Amsterdam (Dag lief!) Holland in general, and last but not least, Florian's parents in Romanian Moldova, All hail to you all!
I felt so snug in my bunk as I slowly woke to the rushing sound of the waves on the hull and Anne-Margaretha's rocking and rolling in the Biscay waves, but duty called, so here I am. Why was I so vain as to say "yes" to doing these reports? I could stay wrapped up snug otherwise. Was it because I couldn't resist Suzanne asking me so nicely in her sweetly Swiss-accented Dutch?
Ulrich and I have already forgiven her for waking us up at midnight after 2 hours sleep when our watch didn't begin till 4 hours later. A person can make mistakes from time to time. It was the usual 4 hours on deck till 8 o'clock, nice one for watching the sun rise, which it did. Steering is again difficult with the waves coming in on the port stern. They apparently took in a second reef last night. I shirked my turn, Rocco and Ulrich didn't complain. They had a long and involved conversation in German about mountain-climbing. At least so said U later, my German isnt very good at 6 in the morning.
Then breakfast, and then I stretched out in my comfy fleece bag for some sleep. Breakfast on the Biscay waves is a precarious business, I should add. Muesli is inclined to fly into your lap. It did so. Pour yoghurt on it the next time, not milk.
Next Watch is 16 to 20 hrs, so I have some time, but reading Saramago was too high a target, it requires a high degree of concentration. Difficult.
The port WC is blocked. Heinz has disappeared under the floor on Operation Save the Shit Meanwhile in the galley Irene is preparing scrambled eggs. A daring move, Biscay punishes her by spilling 10 percent of the egg all over every thing. Two-liter bottles of mineral water are flying around the saloon, and refuse to come to land. Florian has taken the wheel. That explains everything. Heigh ho, a life on the ocean wave..... I think I will be better off back in my nice fleece bag.
Bye, Toon
PS 1 The scrambled eggs were wonderful.
PS 2 Message for the French police: I really didnt mean to sully the reputation of your Customs men. They were very civil. One even had a red beard and his pidgin English was even better than my pidgin French. I'm not sure if the one is connected to the other, but I've put it in for good measure, they are individuals, you see, and really recognizable as such. Heus! Really!
Friday 11 September 13:00 hrsBay of Biscay 48.01 N 5.14W Spinnaker set, wind Force 4, visibility good. Course SSW Speed 5.6 knots.
Last night we would have rushed across the Bay of Biscay blown by the force 9 storm. At 4:00 hrs this morning all was quiet but for a gentle breeze. We left in the dark at around 05:30, motoring out to the open sea. straining to distinguish one buoy light from another against the blaze of shore lights. We pause to set the sails in the dark. Then a magnificent sunrise. A warship rushes past. In the distance, two others hold shooting practice. The French navy is ready and waiting, a comforting thought? Incredible how rocks, reefs and islets litter the sea. We gybe to avoid one mid-channel rock. We can follow every inch of our progress onscreen with our Maxsea software, displaying every bit of data you could imagine and more, and that of all the ships around us to boot, but it's still a bit unnerving to a novice like me. However did they manage in the past? They just didnt think twice about it. Just as well.
Heinz worked till 02:00 hrs this morning splicing and sewing the Dyneema halyard.
I was on the 06 to 10 watch, steering a fingertip business compared to yesterday. Sun is shining, and the spinnaker billows over our bow.
We are on our way to Cascais, where the replacement parts for the anchor winch will hopefully await us, along with Greet and my wife Judith. (Well, the latter two had better be there, I meant the parts of course.) Cheers, Toon
Notice to readers:
1. No, the French Customs cutter did NOT fire over our bows. Dont let this story get too exaggerated, my version was bad enough. Remember, stories grow in the telling of them.,
2. This is not a log-book with regular updates (tho I do my best). So Greet is the only official source of accurate information. I write and send these stories at odd times, they are probably out of date when you read them
Thursday 10 September 14:00 hrs Central European Time (CET) Ouessant- out of the Channel and into the Atlantic.
(Shanty: "From Ushant to Scilly is 45 mile" Look it up someone please)
We have just rounded Ouessant island (Ushant to the obdurate English.) We are going into Brest to hopefully repair the Alderney damage - a broken brake belt mechanism on the anchor winch (ankerlier) (NB not the winch itself,thank goodness) and the staysail halyard (fokkeval). Both gave way during our exit from Alderney. The damage might possibly be repaired by welding in Brest. Otherwise spare parts have to come by courier.
Now back to the morning. A-M's masts are heavily stayed to survive all weathers. This means no sailing goose-winged before the wind ('melkmeisje' op zn Hollands). So we sail broad-reached (met ruime wind) instead. As we sail along the Breton coast with a Force 7-8 coming over the port stern (dus schuin van achter op bakboord) the waves were coming from the same direction of course. Quite a lesson in steering for Rocco, Ulrich and me on the 8 to 12 watch with a pitching and yawing ship (I think those are the right terms). We are too close to the shipping lane for comfort. The container and tanker ships pass into the Channel one close after the other around Ouessant. We gybe (gijpen). This brings us closer inshore. It's blowing a right old gale and Ouessant island has to be rounded. We avoid gybing to get the sails over the port (bakboord) side by steering in a circle the other way round (een stormrondje) (Aparently the English dont know this manoever, no description in the Sailor's Manual, to my surprise). All goes very well. The maneuver is repeated when well out past Ouessant and the reefs sticking their ugly teeth invitingly above water here and there. I wouldnt like to be caught without sea-room on this lee shore. We can see the white clouds of spray exploding as the waves smash into the rocks.
21:30hrs CET Brest harbor
Heinz has been hard at work all evening repairing the staysail halyard. It gave way outside Alderney harbor. The staysail came tumbling down at a rather crucial moment in the middle of the tidal race with a stormy wind blowing against the tide and the reefs producing cross-currents.
The marina bar is a long walk around the harbor arm, as we have already discovered. We motored into the long long sea arm into Brest against a Force 9. It should have been blowing us nicely across Biscay to Spain. Ah well.
Wednesday 9 September 18 hrs
The only event breaking the monotony of our calm progress down the Channel was on Monday morning 7 Sept.
Heinz's strategy was to hug the Flemish coast threading our way through the sandbanks and close along Duinkerken so that, as the coast turned south so would we and be able to sail close-hauled against the westerlies. Alas, the wind veered south with us, gradually decreasing too. The motor was on all the way to Alderney. Luckily the French Customs staged a show off Boulogne to break the monotony. The first we saw was a gray ship speeding up on us from behind. Douane in big letters on the side. A Zodiac swung efficiently into the water. Eight black-suited and helmeted gentlemen, side arms and other attributes slung onto their belts. They jumped into their saddles fastened their safety belts and came galloping across. Alongside, and one went forwards, one aft, and four below deck. Two stayed on the Zodiac riding shotgun. The gray cutter lurked threateningly at a short distance. Their interest was basically in drugs and illegals. All the cabins and floor storage spaces were searched. Heinz had to produce all his papers, proving above all that the A-M was a genuine charter vessel on a legitimate voyage. The passenger list was checked against the passports, the names hand-written on a piece of paper, the paper transported by Zodiac to the cutter, where presumably they were checked against a database. Nobody had any outstanding fines or prison sentences, a comforting thought. We were hove to for about an hour, an irritating delay. No time for a stop in Dieppe.
Toon
Tuesday 8 September 10:00 hrs We glided gently into Alderney harbor yesterday evening, our entrance well-rehearsed beforehand. All carefully following skipper Heinz's ïnstructions. It couldn't have gone better. Quite some achievement, given the fact that, between 15 people, we share various combinations of Dutch,German and English, in various shades of non-fluency, with your Anglo-Dutch reporter as the only native English speaker (The language everybody more or less understands).
We enjoyed instant couscous excellently prepared by Judith, who is Second Mate along with Suzanne - two highly professional young women, after an afternoon exploring Alderney.
Night fell over the island, ad we slumbered peacefully, with two crew on anchor watch an hour at a time. The night was not to finish so peacefully.
At around 01 hours, the ship's motion began to become uneasy. The anchor chain growled a couple of times. Your reporter was awake listening.
The wind as veering from NW (with the breakwater giving good shelter)to NNE and onward, straight into the harbor entrance. Ulrich, my cabin mate, woke me at 05 hours for my anchor watch with Rocco from Frankfurt. Anne-Margaretha was tugging at her chains as the swell started to build. Tide was rising too. We checked against the leading lights, all seemed well, but later I heard that the anchor had dragged twice close after midnight.
We woke Heinz at 07 hours. Heinz, our skipper and the owner, is invariably a picture of unflappability, an essential quality for a man in his position. His ability to remain calm when surrounded by sailing novices such as us, standing by to pull ropes of all sorts and colors - or to slack them off - and that in three half-understood languages - is amazing! A couple of hours later he was to lose his cool, just for a moment, but that I will tell in my next report, just watch this space! Till then, Toon
8 september 2009 Alderney in zicht!
Nog een kleine 50 mijl en we gooien het anker uit in de lieflijke baai van Alderney. Na een wat stormachtig begin, is de wind eerst gedraaid naar het zuiden en toen steeds minder geworden. Gelukkig hebben we een goede motor...!
Voor de Franse kust kregen we nog "hoog" bezoek van de douane, op zee. Ach ja, die mensen moeten ook hun werk doen. Alles was in orde, dus mochten we verder.
Nog een halve dag en we mogen weer proberen hoe het voelt om op land te lopen...
We groeten het thuisfront hartelijk!
Heinz
6 september 2009 Start van de 2e Wereldreis!
De Anne-Margaretha is vertrokken!
Met een vol schip is de Anne-Margaretha vertrokken naar het zuiden. Langs de Nederlandse, de Belgische en Franse kust zal Alderney de eerste ankerplek zijn. Vol verwachting is iedereen aan boord gestapt: een heel gemêleerde groep die met het avontuur van de Anne-Margaretha is begonnen.
We begroeten de Nederlandse Wim, Joke, Joost, Jacob, Jeannine, Ireen en Toon; de Duitse Ulrich, Rocco en Judith; de Zwitserse Susanne en Simone en de Roemeense Florian!
Heinz & Greet
ZOMERREIS (TALL SHIPS' RACES
29 juni 2009: vertrek uit KIEL
De Anne-Margaretha is maandag 29 juni vertrokken uit Kiel met capt. Sam aan het roer! 13 enthousiaste vrienden gaan eerst een paar dagen trainen om goed beslagen ten ijs te komen voor de 1e Race van de Tall Ships' Races die in Gdynia begint.
Naast Sam is daar stuurman Jacob, maten Yara en Corné en verder de trainees: Istar, Flore, Gagi, Peter (Shetlands), Lander, Celeste, Lieke, Julius en Elke. In Gdynia komt Oleg uit Rusland de groep nog versterken.
We hebben een vrolijke groep uitgezwaaid in Kiel en duimen voor goede wind!!
30 juni 2009
positie: 54°42.85'N:013°05.68'E
Dat was even schrikken: Sam had me nog speciaal gevraagd wanneer hij in Gdynia moest zijn.... In mijn hoofd zat: vrijdag 3 juli.... Vandaag toch nog eens goed gekeken en het blijkt donderdag 2 juli te zijn. Gelukkig bestaat er
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
(en Inmarsat C), waarmee we kunnen communiceren.
Het gaat allemaal prima aan boord en ze zijn nu ( dinsdag 30-6 om ca. 16.00 uur) boven het Duitse eiland Rügen. De wind is noordelijk en matig: mooi om mee te beginnen. We hopen snel een verslagje vanaf het schip te kunnen plaatsen.
Greet
1 juli 2009 Positie: 54°45.89'N:015°16.64'E
Lieve allemaal,
Het is hier lekker warm; jammer genoeg alleen niet zoveel wind dus we hebben steeds de motor wel een beetje nodig. We hebben al geprobeerd vis te vangen maar ze happen nog niet toe.
Voor de rest hebben we steeds lekker gegeten en gelukkig is er nog niemand zeeziek!!
We hebben allemaal al geoefend met rifs zetten en iedereen kan het logboek al invullen. Alweer dingen geleerd dus.
Morgen komen we aan in Gdynia-Polen. We gaan het daar gezellig maken en daarna aan de bak (Race!) en naar Sint-Petersbug zeilen!
Liefs,Elke
Verslag van Celeste:
Hallo iedereen!
We varen nu twee knopen ergens tussen Kiel en Gdynia. Heerlijke zon, Bob Marley op de achtergrond, Jacob komt langs met wat fruit en Sam doet een wanhopige poging om wat vis voor vanavond te vangen. Wat een leven!
De afgelopen dagen was het wel een stukje kouder, maar weinig wind waardoor we weinig hebben kunnen zeilen. Nu proberen we wat meer snelheid te genereren met de spinnaker, een groot gekleurd zeil aan de voorkant van het schip. Dit ziet er heel stoer uit. Helaas is er in de wijde omtrek geen boot te bekennen om hem te kunnen bewonderen. Vanavond zetten we de motor weer aan en verwachten we donderdag eind van de middag in Polen aan te komen.
De crew is verdeeld in drie shifts die om de beurt wacht lopen. De Piraten zijn Istar, Gagi en Yara (en Oleg, maar die komt er pas in Gdynia bij); Corné, Peter, Flore en Celeste zijn de Hippies en last but not least de Vikingen met Julius, Elke, Lander en Lieke. Samen met de kapitein en de stuurman maakt dit een groep van veertien. Absoluut een klein feestje. We oefenen met reven (het zeil groter of kleiner maken )en het competatieve element van de reis zit er al in. De tijd wordt bijgehouden en het record staat nu op 5,35 min op naam van de Piraten. Vanaf Gdynia gaan we meedoen aan de Tall Ships' Race naar Sint Petersburg en we willen natuurlijk winnen!
Nou lieve thuisblijvers, het is veel te mooi weer om jullie nog langer op te houden met eindeloze uiteenzettingen van onze bezigheden. We hebben het naar ons zin en dat is natuurlijk het belangrijkste (en dat we gaan winnen natuurlijk!). Jullie horen nog van ons!
Liefs, de crew van de Anne-Margaretha (Kiel-Gdynia-St. Petersburg 29 juni- 12 juli)
2 juli 2009
De positie is nog niet doorgekomen, maar ze zijn (op tijd!) in Gdynia aangekomen!! Het eerste traject, met weinig wind..., is volbracht. Nu eerst een paar dagen genieten van de feesten (captain's dinner.., crewparade, crewparty), sportwedstrijden, cultuur! Naast dit alles wordt het schip weer bevoorraad met verse waar en hopen we goedgekeurd te worden om te mogen racen.... De keuring is streng ( en terecht), maar we gaan ervan uit, dat de Anne-Margaretha (weer) voldoet aan alle eisen.
3 juli 2009
Positie: 54°31.26'N:018°33.01'E
Groot feest vandaag: met honderden crewleden van alle schepen is onze groep, getooid met oranje mutsen, in de crewparade door de stad gelopen. Vanavond crewparty!
4 juli 2009
De laatste voorbereiding voor de start van de Race op zondag 5 juli zijn getroffen! Na een zeer geslaagd feest aan boord van de Anne-Margaretha, is alles weer opgeruimd en schoongemaakt. De tactiek wordt nog eens besproken en als de weer/windgoden ons een beetje gunstig gezind zijn, kunnen we er een spannende Race van maken.
Op de site van de organisatie: www.sailtraininginternational.org (news/latest news/ .... more/ Fleet tracking) worden de vorderingen bijgehouden. De wind is zwak tot matig ONO, dus een flitsende start zit er niet in.... Gelukkig heeft elk schip die handicap...:)
5 juli 2009
We zijn gestart! Met een beetje vertraging zijn we over de startlijn gegaan. De wind laat het helaas nogal afweten, dus het is een kwestie van zoeken waar wat wind is..;) De stemming is nog steeds opperbest en iedereen blijft flink in beweging, omdat elk zeil uitgeprobeerd wordt. Schepen met hoge masten, zoals de grote klasse A schepen hebben nu een voordeel..! De weersverwachting is, dat de wind binnenkort gaat draaien naar het zuid westen. Een klein stormpje, waar de Anne-Margaretha altijd van opbloeit, zit er helaas voorlopig niet in...
We wachten weer op (geschreven) berichten van boord..!
6 juli 2009 Positie: 55°53.78'N:019°41.06'E
Verslag van Julius:
Lieve Mensen,
We varen nu op de Baltische zee.
Gdynia hebben we gisteren verlaten. Tijdens Parade of Sail liepen we een technisch mankement op waardoor we uit de Parade moesten..... De Race startte zonder ons, maar 5 uur later konden we alsnog de startlijn passeren: motor uit en puur zeilen. We lagen laatste van de vloot van 105 schepen.
Die nacht hebben we weinig tot geen wind gehad. Snelheden onder de 2 knopen..., nog steeds achteraan in de vloot. Mooie zonsopkomst toen de wacht der Vikingen er net op zat en toen naar bed gegaan. Na 8 uur slaap weer een wacht.
De wind en snelheid van de boot waren toegenomen. Ik hoorde tot mijn grote vreugde dat we inmiddels 10 schepen ingehaald hadden, dus lagen we 95e! We doen weer mee in de Race!
St. Petersburg komt dichterbij en we hopen nog meer schepen in te halen.
Keep the wind in the sails with this lovely sailing groep.
Greetings, Julius the Viking
7 juli 2009 Positie: 57°36.54'N:021°16.31'E
Hey allemaal!
Ja we zijn goed bezig: we spuiten nu met 9 knoop riching het eerste waypoint! Gaat superlekker dus.
Schepen halen we 1 voor 1 in. Helaas van de 5 uur achterstand, maar we gaan nog een leuke score zetten.
Het team is goed op elkaar ingespeeld, dus we halen er echt alles uit. Het scheurtje van de genaker/spinnaker weer gemaakt, maar daar waait het nu te hard voor (6bft). De halfwinder wordt steeds afgewisseld met de kluiver, die we beide snel kunnen zetten, nu we ze standby hebben gemaakt.
Er zit een hele club schepen om ons heen en ik verschuif het doel steeds per boot...;)
Ik ga nu weer naar buiten, waarschijnlijk zo de halfwinder weer op. Tja..., de wind heeft weer inzak momentje... :-) (niks niet slapen of ff afwachten: voor de eerste keer in haar leven mag de Anne-Margaretha ECHT racen! :-) )
Dikke kus daar,
Sam
8 juli 2009 Positie: 59°07.93'N:022°11.03'E
Weinig (schriftelijk) nieuws van boord...
De wind is pal tegen en de Anne-Margaretha moet flink opkruisen, wat de snelheid niet bevordert. Sommige schepen zijn al gefinished, maar onze ploeg zal zeker nog een etmaal nodig hebben om over de finishlijn te gaan. Ze zijn gelukkig niet alleen: vele schepen hebben hetzelfde probleem en ook al vele hebben de race gestaakt..(!) Morgen tegen de middag wordt er gelukkig zuiden wind verwacht, waardoor ze halve/ruime wind naar St.Petersburg kunnen!
We wachten weer op up-to-date nieuws vanaf het schip!
9 juli 2009
Positie: 59°44.56'N:025°10.13'E
Bericht van Sam:
Hier gaat het weer heerlijk! Super goeie storm gehad vannacht! Goed getrainde bemanning, bij elke bries rif zetten, na de bries er weer uit :) Ja we hebben ze laten zwoegen! De 1 na de andere ingehaald, nu op weg naar Jens Krogh(?) en Maybe, beide nog op inhaal afstand voor de finish. Wind is afgezwakt en idd half, waardoor we vol zeil iedereen voorbij spuiten :)
De Gallant net gesproken: ze waren gestopt met racen voor de storm, daarna naar Talin gegaan. Ze varen nu voor ons, maar we halen ze ook weer in!
Gouden tip voor racen met storm: Zet die stormkluiver voor de fok! Hij trekt je keihard door de golven (zeker hier op de Baltic) dus je komt makkelijk 3 knopen harder door het water!
Ga nu naar buiten de Jens Krogh/Aglaia gedag zeggen..:))!
Dikke kus aan jullie en groetjes van de Crew
Sam
Vrijdag 10 juli 2009 Positie: 60°08.11'N:027°57.75'E
Bericht van Sam:
Hey mampa!!
JA, ja, eindelijk gefinished om 21:02 UTC. (9 juli) Was nog een mooie eindsprint waar we de Seute Deern en nog 2 andere jachtjes hebben in gehaald :)
Nu lekker met 8 knopen door aan het knallen naar St. Petersburg. We volgen keurig de virtuele boeienlijn, want de Russen dachten waarschijnlijk dat zo'n hele vloot liever geen boeien had... Naja, Boeien... ;-)
Ik verwacht ergens vanavond 21:00 UTC ( 01.00 uur Ned. tijd!) klaar te zijn met aanmeren, inklaren en tanken. Strax maar ff LO bellen voor het organiseren van alles...
Nou lieverds, tot snel!
KUS KUS,
Sam
Vrijdag 17 juli 2009
Na een indrukwekkende tijd in Sint Petersburg en een roerend afscheid van de ploeg van Sam, zijn we verder gevaren naar Finland.
Istar en Peter zijn aan boord gebleven en Tymen, Tesse, Anne-Floor, Robert, Roos, Mark, Finse Eline, Duitse Christian, Pauline en natuurlijk Heinz en Greet..(!) hebben de groep aangevuld. We zijn na Kotka door het Finse scherengebied gevaren en hebben geankerd tussen de eilanden bij oude bekenden van 2 jaar geleden. Gastvrij boden ze hun eiland aan om op de bbq-en! Een romantischer plek is haast niet voor te stellen. Het plan is nu om r. een eiland voor Helsinki te gaan en bij gunstige wind over te steken naar Estland en Talin te bezoeken!
De stemming is opperbest en het weer heerlijk.
We groeten het thuisfront hartelijk!
Liefs, Greet
Zondag 19 Juli 2009
59.56.99 N; 23.49.15 E
Zwerftocht langs de Finse eilanden. Na een dagje Helsinki, zijn we weer de "binnenwateren" van de Finse kust ingedoken. Duizenden eilanden schuiven voorbij, terwijl we met ruime wind en de Gallant in ons kielzog, naar het westen varen. We dromen weg en fantaseren over (af en toe) wonen in zo'n leuk Fins huis inclusief sauna op een prachtig eiland..! Aan het eind van de dag meren we af langs een rots en kunnen we het onbewoonde eiland verkennen. Ook de Esprit komt langszij en de interactie tussen de schepen kan beginnen..! We varen tenslotte de Cruise in Company!!
We groeten het thuisfront hartelijk!
Greet
29 juli 2009: De race in volle gang
Na 2 dagen racen is de bemanning behoorlijk goed op elkaar ingespeeld. Spraakverwarring met 5 nationaliteiten doen zich soms nog voor, maar het plezier met elkaar overheerst. We eindigen, vanwege een matige Time Correction Factor, nooit in de bovenste regionen, maar dat mag de pret niet drukken. We laten vele schepen achter ons en weten en ervaren dat bij wat meer wind, de Anne-Margaretha zich in haar element voelt!! We stuiven nu langs het Zweedse eiland Gotland en het Zweedse vasteland. Morgen nacht moeten we al finishen....
Vrijdag 31 juli begint de pret in Klaipeda, de Litouwse stad die zich fantastisch voorbereid heeft op dit evenement. De kapiteins wordt zelfs verzocht een voetafdruk in gips achter te laten! (Nog even kijken welke voet dat bij ons zal worden.... Heinz wil grootmoedig deze eer aan mij overlaten..;) ).
We, Niek, Joost, Bart, Anne (Ned.), Manu, Marieke, Christian (Duitsland), Peter (Shetland),Nathalia, Catharina (Rusland), Erkko (Finland)en natuurlijk Heinz & Greet groeten iedereen hartelijk!
3 augustus 2009: Vertrokken uit Litouwen
We zijn weer vertrokken uit Klaipeda na een paar leuke dagen daar. (Onze liaison officer, een meid van 27 was helemaal bedroefd dat we vertrokken...)We hebben een lekker NO windje en stuiven met ca. 8 kn. naar het westen. De windverwachting blijft gunstig..;)
Hartelijke groeten van Greet & Heinz
6 augustus 2009: Sprookjesachtig Christiansö
Een wens is in vervulling gegaan: eindelijk hebben we kunnen aanleggen in (ja, je vaart er echt ín) het piepkleine, maar in het verleden zo strategisch belangrijke eilandje, Christiansö. Een burcht met kanonnen, liefljke kleine huisjes, geheimzinnige paadjes nemen je mee terug in de tijd. Tijdens de nacht van onze aankomst stond de maan bijna vol en dat gaf alles een nog sprookjesachtiger aanblik.
Na Christiansö zetten we koers naar Bornholm; we vonden een plek aan de voet van een kasteel uit de 15e eeuw. Een lekkere zwem- en wandeldag. Nu zijn we op weg naar het Kielerkanaal en wordt er weer "serieus" dag- en nacht doorgezeild. De stemming is nog steeds opperbest.
We, Orla (Ierland), Viktor (Litouwen), Chistian, Marieke, Manu (Duitsland),Anne, Bart, Niek, en Joost (Ned.) en Heinz & Greet groeten het thuisfront hartelijk!
10 augustus 2009: Nederland in zicht..!
Na een dagje tuffen door het met groen omzoomde Kielerkanaal, kwamen we in de ruige Duitse Bocht terecht. Wind tegen stroom, knobbelige zee... Ja, we waren op de Noordzee aangekomen, die soms onberekenbaar kan zijn. We zetten koers naar Helgoland, om een dagje te slenteren door dit belastingvrije oord en te genieten van de grote rood-bruine rots, die daar eenzaam ten noorden van Duitsland ligt. Duizenden toeristen die met de "Buterfahrten" zich rijk kopen aan drank en sigaretten.... Beetje onwezenlijke plek, deze van oorsprong vluchthaven.
's Avonds maar weer de zeilen gehesen: nog ca. 180 mijl te gaan en de windverwachtingen spreken elkaar steeds wat tegen. We willen dinsdag 11 augustus weer voet aan wal zetten in IJmuiden. Zoals het er nu uitziet, gaat dat prima lukken. Na een rustige nacht van zondag op maandag spotten we boven Schiermonnikoog de eerste zeehond! In tegenstelling tot de Baltic zit hier gelukkig wel dierenleven in zee!
Ook aan deze reis komt weer een eind. Alle nationaliteiten aan boord hebben zich weer sterk verbroederd en straks zal het weer moeilijk zijn van iedereen afscheid te nemen....
De Anne-Margaretha gaat meteen op de helling voor een grondige schilder- en inspectiebeurt, vóór dat de Grote Reis op 5 september ( weer) van start gaat!
Wel 50 tot 80 stuks, in families bij elkaar. Omzwermd door de mannelijke
orka's, met hun grote rugvin gemakkelijk te herkennen. Geen aandacht voor ons
maar voor prooi (dat kan overigens best een mens zijn...). Dicht bij onze boot
vingen een paar een pinguïn. Eerst werd ermee gespeeld, iedere keer zwom hun
prooi nog. En toen was het moment daar dat de pinguïn "diende te berusten in
zijn plaats in de voedselketen" (citaat Jan Joost). De restanten pinguïn
verdwenen in de magen van twee Reuzestormvogels en in die van hun kleine
neefjes, de Wilson stormvogels, die al een tijdje hun kans aan het afwachten
waren.
Aan het begin van de avond
kwamen we aan bij onze ankerplaats op de Melchior-eilanden. Voorlopig onze
laatste avond en nacht van relatieve rust, want we hebben alleen ankerwacht.
Vanmiddag gaan we weer het (gemiddeld) vier uur op acht uur af regime in dat
tijdens onze zeiltocht over de Drake passage van toepassing is. Klaarblijkelijk
is het tijd om te vertrekken, want de barometerstand, die tijdens onze tien
dagen hier niet onder de 990 hpa is geweest, keldert nu naar veel lagere
waarden. We liften dan ook mee op de staart van een depressie. Omdat we
zuidelijker beginnen, zal de tocht zo'n vijf à zes dagen duren. Misschien is er
onderweg wat tijd over voor een berichtje.
Je kunt drie weken in Lorett Lamar gaan feesten of drie weken gaan duiken op de Malediven of een rondreis maken door Thailand maar niets is zo mooi als hier binnenvaren in de droom van de ongerepte natuur en de onbeschrijflijke schoonheid zien van de besneeuwde bergen en gletsjers. Je kunt mijmeren in de droom van de ontdekkingsreizigers die hier binnenkwamen en niet wisten wat ze zagen. Je moet er 4 tot 5 lagen kleding voor over hebben maar dan beloont het je ook. Ik heb twee video's over Antarctica gezien. Ik heb er geen boeken op nageslagen, ik heb me maar heel beperkt voorstellingen gemaakt van de reis en die voorstelling komt niet in de verste verte in de buurt van wat je hier werkelijk voor ogen ziet. We waren gistermorgen vertrokken vanaf Deception Island na een bezoek aan de oude walvisvaarders vestiging. Het was een desolaat gebied, donker zwart van het as dat op de dikke lagen ijs lag. Na een uur was het sombere plaatje ook wel voldoende en bestempel de dat een beetje het beeld van wat ik dacht dat ons te wachten zou staan. Echter de wekelijkheid is heel anders. Hoge bergen die vanuit zee rijzen, van de top tot de voet besneeuwd, grote gletsjers die in zee eindigen, ijsbergen die door de zeestraat hobbelen, zeehonden, pinguïns en albatrossen. Vanmorgen werden we, toen ik net aan dek kwam, getrakteerd op walvissen op een paar honderd meter afstand en die bij het duiken een mooie staart boven water showden. We stonden als kinderen enthousiast te juichen en dan heb je het goed. Je kunt hier als een kind in je fantasie verdwijnen mits je maar goed aangelijnd bent zodat je niet overboord dondert. Iedere dag is weer een nieuw beeld, een niet te voorspellen verrassing, een droom van een uitzicht. Soms moet je een paar uren in de hut gaan zitten of in de gemeenschappelijke kajuit om eventjes de beelden te laten bezinken. Eigenlijk zou je de hele dag buiten aan boord kunnen staan en maar kijken, kijken, kijken. Ik ben uiteraard benieuwd wat we morgen weer zullen zien en probeer er maar geen verwachtingen meer van te hebben. Huib Roskam
De barometer bij Harberton...(foto=Harberton)
Gisteren was een machtige dag: We kregen Kaap Hoorn in zicht en dolfijnen en fuer seals begeleidden ons erheen. Het weer was de laatste dagen zo rustig geweest, dat een bezoek aan Cabo de Hornos mogelijk was!(Nelle: "een droom kwam uit!") We mochten onze handtekening in het Gouden Boek zetten en ervaren dat we een van de gelukkigen waren, die hier konden komen!
Het is grappig om te zien dat na deze actie iedereen zijn eigen dingen weer oppakt, alsof er niets aan de hand is. Alles duurt alleen iets langer met deze ruige golven: aankleden, het eten ín je mond krijgen en überhaupt het bewegen door het schip. (Al kan dat laatste ook heel snel gaan, als je weer eens gelanceerd wordt door een onverwachtse golf.) Spieren, evenwicht en gewrichten worden op de proef gesteld. We zijn duidelijk de 50e breedtegraad gepasseerd! Ook de stormvogels hebben er lol in; samen met een tiental Kaapse duiven en enkele albatrossen vliegen ze trouw met ons mee en trakteren ze ons regelmatig op duikvluchten vlak naast de boot. Maar ze laten zich niet makkelijk vastleggen met de camera! Vooral Ulrich blijft het proberen; ikzelf houd het, na vele verwoede pogingen, voorlopig voor gezien. Inmiddels is de wind weer gezakt tot een fijne 25 knopen en varen we 'rustig' door, richting de ingang van het Beagle kanaal. Volgens de voorspellingen staat ons onderweg nog meer wind te wachten. Wie weet brengen de Furious Fifties ons toch nog the perfect storm?!
.
Dankzij het heldere water zien we dat een zwaardvis van ca. 3 meter achter de haak, waar nog een deel van een dorade zit, aan zwemt. Hij wil het laatste stukje nog verschalken! We lokken hem dichterbij en we kunnen prachtig foto's nemen!! Onze opwinding is groot: zo'n prachtig dier zo dichtbij op ons gemak kunnen bewonderen..! Heinz lokt hem, maar zorgt er wel voor dat hij niet werkelijk kan toehappen. Zo'n zwaardis is te lastig aan boord te krijgen ..;)) én we gunnen hem van harte zijn vrijheid!
Maandag 21 september 2009: Madeira!
8 september 2009
De Anne-Margaretha is maandag 29 juni vertrokken uit Kiel met capt. Sam aan het roer! 13 enthousiaste vrienden gaan eerst een paar dagen trainen om goed beslagen ten ijs te komen voor de 1e Race van de Tall Ships' Races die in Gdynia begint. 
8 juli 2009
Na een dagje Helsinki, zijn we weer de "binnenwateren" van de Finse kust ingedoken. Duizenden eilanden schuiven voorbij, terwijl we met ruime wind en de Gallant in ons kielzog, naar het westen varen. We dromen weg en fantaseren over (af en toe) wonen in zo'n leuk Fins huis inclusief sauna op een prachtig eiland..! Aan het eind van de dag meren we af langs een rots en kunnen we het onbewoonde eiland verkennen. Ook de Esprit komt langszij en de interactie tussen de schepen kan beginnen..! We varen tenslotte de Cruise in Company!! 
Vrijdag 31 juli begint de pret in Klaipeda, de Litouwse stad die zich fantastisch voorbereid heeft op dit evenement. De kapiteins wordt zelfs verzocht een voetafdruk in gips achter te laten! (Nog even kijken welke voet dat bij ons zal worden.... Heinz wil grootmoedig deze eer aan mij overlaten..;) ).
