Bericht uit Bermuda.

Bermuda was een belevenis: een mooi tropisch eiland met vriendelijke mensen die relaxt door het leven gaan. Je hebt dan ook verschillende tijden op Bermuda… Tijden die buitenlanders hanteren (voor afspraken bv) en tijden die Bermudianen hanteren.... .ook voor afspraken.
Zo gebeurt het dat je een taxi belt en deze rustig een uur later komt dan je afgesproken hebt  Niet over opwinden, take het easy men, kost anders je hart, al dat opwinden. Je leert ervan en gaat rustiger, meer genietend door het leven.
Soms blijft het echter moeilijk, je niet op te winden. Als je bijvoorbeeld in een haven komt en te horen krijg dat je met de achterkant naar de kade toe moet afmeren. Leuk denk je, een uitdaging . De wind komt weliswaar van opzij, maar met een anker vóór laten vallen en dan naar achteren varen naar de kade toe, af en toe met een klapje vooruit corrigeren , moet het lukken. Sam bij het anker met Peter en achterin Esther voor de lijn aan stuurboord achter, Els aan de lijn aan bakboord achter. Manu standby voor onvoorziene dingen. Achteruit varend,  liet Sam netjes het anker uitvieren, alles gaat goed. Tot de lijnen aan de kant moeten. Esther doet drie keer een poging om de lijn aan de kant te krijgen. Elke keer zijn de behulpzame Pensionados net te laat met het oprapen: men wordt ook wat stijver op de oude dag. Niets aan de hand, gewoon weer vooruit varen en de hele oefening nog een keer opnieuw. Er is een lastigheidje: we moeten namelijk een gat in, met aan de stuurboordkant een mooi gelakt 40- voetertje (en hij wil ook zo mooi blijven) en aan de andere kant is een  groot vrachtschip grind aan het lossen.  Zijn bulpsteven is zo’n 20m van ons af, zijn uitwaaierende steven zo’n 10m van mijn masten af.  Tja, je houdt van uitdagingen. Alles gaat weer goed en warempel de oudjes zijn door de voorgaande oefening iets beweeglijker geworden, de stuurboordlijn zit vast. Nu nog de bakboord kant. De wind draait en blaast de Anne-Margaretha richting steven van de grind losser;  ik kan met de motor haast niets doen, want er hangen lijnen in het water langs de kade. De haven kijkt met belangstelling toe hoe ik deze manoeuvre aanpak. De steven komt gevaarlijk dichtbij, het havenvolk geeft me alle aandacht. Na wat strubbelingen… gooit  Manu uiteindelijk de lijn goed op de kant, men vangt en we zitten vast. Het anker houdt. Alles ontspant in mij, op de kant krijg ik applaus, we zijn in Bermuda. We gaan nu op pad om de papierwinkel af te handelen.
De verdere dagen brachten het bekende: de gasten verkenden de attracties van het eiland. Sam en ik gingen op zoek naar de economische basis en hoe men hier zo zijn zaken draaiende houdt, dit door werkplaatsen heen technische handelaren op te sporen voor wat onderdelen.
Alles is gelukt, en nu… zijn we weer nu op weg richting Azoren, waar weer wat dierbaren aan boord zullen komen!
Groet aan allen!

Heinz