REISEBERICHTE

Wir liegen hier

Voorlopig afscheid

september 2008

Terug in Nederland. Het was weer wennen. We konden het schip niet meteen verlaten en hebben er nog dagenlang geslapen. Een jaar op reis doet veel met een mens. Wat hebben we veel gezien met de Anne-Margaretha en al die mensen die we aan boord hadden. Zóveel indrukken, gesprekken, mijmeringen, zons op- en ondergangen, stormen, windstiltes, kou, warmte, hitte, zeedieren, zeeën in alle kleuren, tranen van verdriet, omdat het schip verlaten moest, tranen van het lachen….

Logistiek heeft alles uiteindelijk geklopt. Sommige trajecten waren veel indrukwekkender dan we verwachtten ( Salvador da Bahaia – Rio de Janeiro), sommige wat minder spectaculair dan we hoopten, maar nooit stelde het landschap teleur. Zoveel behulpzame mensen ontmoet in Zuid-Amerika, zoveel vriendelijkheid gezien.

Het leven zal nooit meer zijn als vóór deze reis..!

We willen alle mensen bedanken die onvoorwaardelijk vertrouwen in ons ( en ons kunnen) hebben gehad en die mede gezorgd hebben voor een onvergetelijke tijd.

Deze reis sluiten we af. Nieuwe plannen zijn weer geboren..!

1 November presenteren we de nieuwe reizen en laten we beelden zien van het afgelopen jaar. Beelden, die onuitwisbaar op ons netvlies zullen blijven. We willen dat graag met veel mensen delen. .

Misschien tot ziens op een van onze volgende trajecten.

Greet, Heinz, Sam & Floor.

4 Augustus 2008

Wir liegen hier in Dieppe in Frankreich, es sind nur noch zwei Tage und dann laufen wir in den Heimathafen der Anne-Margaretha ein. Eine lange Reise geht
zu Ende. Viel hat die Anne-Margaretha erlebt und durch gestanden.

Ich wurde gefragt, ob ich nicht auch noch mal etwas schreiben moechte, schliesslich war ich fast ein halbes Jahr an Bord, zwar in zwei Etappen, aber es ist eine lange Zeit in der viel, sehr viel geschehen ist, in der wir viel gesehen und erlebt haben. Mir faellt es schwer, alles mal ebend zusammen zu fassen, all die Eindruecke in die richtigen Worte zu verfassen. Viele verschiedene Delphiene haben das Schiff begleitet und damit gespielt, Wale ganz aus der Naehe, ja es sind sogar welche mit ihnene geschwommen. Die verschiedensten Voegel, Alberdrosse, andere Sturmvoegel, Pinguine, Pelikane, “Nacht-Schwaezer”(selbst ausgedachter Name), Schildkroeten so gross wie man sie nur aus dem Zoo kennt und vieles mehr. Viele Naechte mit unertraeglicher Hitze, aber auch mit eisiger Kaelte. Unglaublich viele sternklare Naechte mit der nein oder anderen Sternschnuppe. Wolken in den verschiedensten Formen, die uns auch so manche Ueberraschung beschehrt haben. Viel Sonne
inklusive Sonnenbrand und einige Duschen salzig von vorne, als auch suess(-wasser) von oben. Warme, laue, weiche, harte, kalte, schneidende Winde. Flauten… Stuerme… in den verschiendensten Arten, aber natuerlich auch viele, viele gute Tage mit dem richtigen Wind aus einer guten Richtung die uns schnell voran brachten. Laender, verschiedenste Kulturen, Menschen und Tempramente…, Portugal, Kanarische Inseln, Cap Verde, Brasilien,Argentienien, Panama, Kuba, Bermuda, Azoren(Portugal) Spanien, Frankreich…

Diese Reise hat jeden von uns ein Stueck weit geformt und gepraegt, aber esist eine Art und Weise die man sich gerne formen laesst, denn es ist die
Natur die dort ihr Werk tut und keine Form in die man hinein gepresst wird durch irgendwelche Zwaenge die von Aussen kommen.

Neptun war stets bei uns und die Anne-Margaretha hat uns sicher duch alle
Wetterlagen gebracht!

Vielen lieben Dank, liebe Anne-Margaretha!

Zondag 3 augustus 2008

Na de walvis-avonturen op Biskaje hadden we behoefte aan chocolade croissants en stokbrood… Het werd St.Malo, de starthaven van de TallShips’ Races in 2006. De reis erheen langs de vele rotsen en eilandjes is  mooi; de aanblik van de oude, ommuurde stad idyllisch… We krijgen een mooie plek bij de stadsmuur. Dan overvalt ons de drukte van dit toeristische oord… Leuk om er even te zijn, maar na 2 dagen toch weer verder.

De maanden werden weken…., de weken zijn dagen geworden….

Het einde van onze reis nadert. Alderney is een vertrouwde plek: nooit saai wat betreft de aanloop van dit eiland. Bijna altijd moet je door een zee met
draaikolken en grondzeeën….

De Anne-Margaretha en haar bemanning weert zich kranig! Dan laten we het anker vallen en de zon breekt door. We maken weer mooie wandelingen op het eiland

Nu zijn we op weg naar Dieppe. Een nieuwe plek voor ons. De laatste haven voordat we koers zetten naar IJmuiden. We proberen het nog een beetje van ons af te zetten, niet te nostalgisch te worden, maar toch….

Nog een paar dagen en ons prachtige, stoere schip zal weer in Nederland zijn. Ze heeft ons door de meest onstuimige zeeën ter wereld gebracht. Nee, ik ga nog niet te veel terugkijken. Een zeeman(vrouw) is altijd een beetje bijgelovig; niet de goden verzoeken…. Woensdag 6 augustus tussen 17.00-18.00 uur hopen we de Anne-Margaretha bij

de sluizen van IJmuiden aan de wal vast te knopen en misschien velen van jullie terug te zien..!

Met de wind op de kont en een opperbeste stemming varen we noordwaarts.

Een hartelijke groet van ons allen,
Greet

(Bovenste foto:St.Malo, middelste foto: Heinz met nieuwe boog op Alderney, onderste foto: laag water bij Dieppe)

Meer vinvissen!

Zondag 27 juli

Bodo is jarig. We willen hem een bijzondere dag bezorgen. ‘s Nachts om 24.00 uur precies meldt een groepje dolfijnen zich; dit gaat lukken.! ‘s Morgens om 06.00 uur begint zijn wacht en de zon komt als een bal op, precies zoals hij dat graag eens wilde zien. Gisteren hadden we een nieuwsgierige vinvis rond het schip, waar Sam een duik mee heeft gemaakt ( zie het vorige verhaal van Sam!). Wat heeft deze dag verder voor ons in petto? Rond 11.30 uur meldt zich wéér een vinvis, die nieuwsgierig in de buurt van de Anne-Margaretha blijft. Hij wil best een eindje met een van ons zwemmen! Bodo, je verjaarscadeau? Nee, toch maar niet op je 63e… Esther B. wèl!

In duikpak gehesen gaat ze te water op het moment dat dit reusachtige dier naast de boot zwemt. Esther zwemt er pal boven…. Ook zij komt met kloppend hart en schitterende ogen weer aan boord….: wat een ervaring! Dan kriebelt het ook weer bij Sam… Sam te water en hij kon achter de vinvis aanzwemmen, die Sam wel zag, maar niet geschrokken wegzwom. Toen ging ook Esther G. te water. Helaas zwom het dier nu vrij snel weg. Na ruim een uur gingen we weer verder. De feestdag was echter nog niet voorbij. Na enige tijd varen kwamen we bij 4 vinvissen, die het erg druk met elkaar hadden. De club was toch ook nieuwsgierig naar ons en bleef voortdurend om het schip cirkelen. We zagen grote rode plekken in het water en samen met de vinvissen die erg lang aan de oppervlakte bleven, kwam de gedachte op dat we getuige waren van een geboorte(?)

De wind wakkert wat aan en met het bezaanstagzeil erbij, stuiven we nu verder naar het noorden. Waarschijnlijk naar St.Malo, waar we goede herinneringen aan hebben. De appeltaart is heerlijk geworden en we geven Bodo nog een mooie zonsondergang en sterrennacht met vallende sterren cadeau..!

Het thuisfront wordt hartelijk gegroet door Istar, Esther B, Esther G, Bodo, Flore, Heinz, Sam en Greet

Een droom komt uit

Het is 12 uur ‘s middags. Mijn wacht is begonnen, en ik heb net de motor uitgezet want de wind is gunstig toegenomen. Samen met Esther B. en Esther G. babbel ik wat, en neem rustig een slok van mijn koffie om toch nog ff goed wakker te worden. Ik geniet van de laaste 2 weken dat ik nog aan boord ben, en hoop nog veel mee te pikken van de Golf van Biskaje. Esther B. en ik concluderen dat het een goede dag voor whale watching is: geen golven, goede zon en het goede gebied. Ik heb het afgelopen jaar al veel van deze prachtige dieren gezien: bultruggen, orka’s, potvissen, vinvissen, noem ze maar op. Maar toen we, langs de kust van Brazilië varend, de geboorte van een kleine walvis mochten aanschouwen, borrelde voor de eerste keer in m’n leven de drang op om het water in te springen…

Vanaf het schip zie je meestal de welbekende “fontein”, dan nog een deel van de rug, en als je mazzel hebt ook nog de rugvin en de staart. In Antarctica zag ik voor het eerst goed de ogen en de mond van deze fantastische reuzen. Ze kijken je aan met zo’n vredelievende blik, dat je je totaal niet kan voorstellen dat nog steeds zo massaal op deze schoonheden wordt gejaagd. In Antarctica heb ik dan ook vaak op het punt gestaan het water in te duiken om gewoon even met ze mee te drijven, mezelf te tonen, en mijn respect naar hen te uiten… Mij nog nederiger voelen omdat ik dan niet meer op hen neerkijk, maar ze recht in de ogen kan aankijken… Letterlijk op dezelfde hoogte komen als zij… Maar goed, het besef dat de watertemperatuur zo rond de min 10 ligt, hield mij lichtelijk tegen… Toen op de Azoren een groep potvissen rustig bij de boot bleef, leek het geen kwaad te kunnen. Toch blijven het jagers met tanden die reuzeninktvissen van ongeveer 18 meter verorberen… Hoe zouden ze mij niet kunnen aanzien voor iets eetbaars? Nee, beter van niet… Maar toen vandaag: Ik stond achter het roer, uitkijkend over de zee… Esther B. stond aan stuurboord, Esther G. aan bakboord, en toen kwam de eerste spuit recht voor Esther B. haar gezicht… “WALVIS!!!!!! Aan stuurboord, nog geen 20 meter van de boot!!!!!!!!” Hup iedereen het bed uit, snel in de kleren, want tja, zoiets hadden de meeste nog nooit gezien!

Ik gooide het roer om, zodat we door de wind gingen en de boot lekker “bij” kwam te liggen. Het beest had ons goed in de smiezen, en vond ons ook wel interessant. Dat merkten we omdat een walvis meestal niet langer dan 5 á 10 minuten bij de boot blijft, voordat ‘ie weer verder zwemt. Maar nu bleef hij gewoon lekker bij ons: dook weer onder om aan de andere kant naar boven te komen, en ons zo steeds beter te kunnen bekijken. Na een dik uur, en een paar honderd foto’s later, kregen we steeds meer het gevoel dat dit “man watching” was in plaats van whale watching… Het lieve beest, duidelijk een vinvis (grotere walvissoort die voornamelijk kril eet), bleef steeds langer dicht bij ons. Hij bleef rustig op 1 plek hangen om ons op z’n dooie gemak te bekijken. Nu kon ik me echt niet meer inhouden: ik snelde naar beneden om m’n wetsuite te pakken, m’n flippers en duikbril lagen al klaar… Een lange drijflijn werd het water ingegooid en het zwemtrappetje buitenboord gehangen.

Nu ging het gebeuren: de walvis kwam van stuurboord rustig de boot kruisen aan de voorkant van het schip. Ik sprong in het water en probeerde zo snel ik kon in zijn lijn te komen. Maar helaas… het beest was te snel, of ik te langzaam. In ieder geval had ik hem gemist. Terug naar de boot, die inmiddels met 0,5 knoop verder dobberde, flippers en duikbril weer aan dek en met veel moeite hees ik me weer op. Vanaf hier had ik meer uitzicht. De boot steekt 2.5 meter boven het water uit en alleen vanaf daar kon ik het beest goed spotten. Een kwartier later kwam hij weer dichtbij; langzaam zwom hij zo’n 40 meter van de achterkant van het schip naar de voorkant. De mensen op de boot had ik geïnstrueerd om te blijven wijzen naar het beest; dat was m’n enige aanknopingspunt. De walvis naderde nog dichter: nog 30 meter. Ik liet me in het water zakken en zwom zo hard ik kon haaks op het schip. Nog een keer keek ik achterom om de aanwijzingen van de bemanning te volgen; ik zat nog steeds op de goede lijn en was al 20 meter van het schip af… Toen gebeurde het: eerst zag ik een witte flipper op zo’n 7 meter van mij vandaan…

Mijn hart bonkte in mijn keel en de adrenaline schoot door m’n lichaam… Het beest voor me werd steeds duidelijker: Ik begon z’n kop te zien… Ik had ongeveer 10 meter zicht en was de walvis tot zo’n 3 meter genaderd… Opeens was daar z’n glimlach, die gevolgd werd door z’n oog: we keken elkaar recht aan en hij liet duidelijk merken dat ik nieuw voor hem was… De glans was prachtig; ik werd gek van blijdschap en ontzag… Hij keek me nog eens goed aan en zoefde toen langs me heen… Met de kracht van z’n staart voelde ik de zuiging van zijn ca. 16 meter lange lichaam en weg was hij. Kort twijfelde ik of ik hem achterna moest zwemmen, maar wetende dat het dier zo’n 30 km/uur kan… en ik, tja, behoorlijk wat minder, zwom ik weer terug naar de boot die inmiddels al weer 50 meter bij mij vandaan was. Nog net kon ik de lijn in het water pakken en mij daaraan optrekken. Mijn hart nog bonkend in mijn keel, trillend van de adrenaline: ik mag nu zeggen een van de weinige mensen te zijn die heeft gezwommen met een walvis…

Dit neemt niemand me meer af! WOUW….

Sam.

Oceaanoverpeinzingen

Maandag 21 juli

Rond de 50 knopen wind. Sinds we de Azoren verlaten hebben heeft de wind alleen maar uit het noordoosten geblazen en niet zo’n beetje! Toch was daar de volle maan die de golven zilver kleurde; de zon die tussen de wolken door
oranje-roze onderging. De wind trok steeds meer aan. Het koken werd steeds meer een circusact, die prachtig door Esther en Istar werd opgevoerd: elke dag heerlijk gegeten! Het werd een geolied team met Tymen en Sam die, naar mate de wind sterker werd, harder gingen zingen. Ze hadden een flink repertoire.

Vanmorgen gebeurde er iets bijzonders: door de metershoge golven, prachtig beschenen door een ochtendzon, kwam een groep van ca. 50 dolfijnen aanspringen..! Vier-vijf dieren springen synchroon uit de hoge golven voor ons schip uit en betoveren ons allen. Het ging zo snel, dat we geen camera’s konden pakken. Het beeld staat echter op ieders netvlies.

Dagenlang hebben we gevaren. Istar vond dit de mooiste oversteek die ze ooit
had gemaakt. Tymen verlaat morgen de Anne-Margaretha met een vol hoofd.

Oceaanzeilen saai? Nee, dat zal niemand hier zeggen..!

Greet

Nog steeds de Atlantische Oceaan

Zaterdag 19 juliEindelijk was het gisteren dan zover: we kwamen in een walvisroute terecht!Altijd om zich heen speurende Sam zag de spuiten als eerst. Een potvis zwomca. 10 meter vanaf de Anne-Margaretha statig voorbij. Ademloos keken we toehoe dit geweldige dier zijn weg zocht zo vlak bij ons. Automatisch begonnenwe te fluisteren…. zou hij ons gezien hebben? Even later dook hij en konden we zijn staart zien. Klik, klik, klik… hij staat weer op onze camera’s. Vooral de mensen die nog nooit een walvis van dichtbij gezien hadden, liepen op wolkjes…. Wauw! Wat een indrukwekkend beest! Even later zagen we steeds weer nieuwe spuiten en toen, vlakbij het schip een grote vin. Het was onmiskenbaar een vinvis. Hij zwom evenwijdig met het schip en was ongeveer even lang als wij..! Er bestaan diverse soorten vinvissen en degrootste is de blauwe vinvis. We besloten echter dat het toch een andere geweest was.Ook vanmorgen, toen het allemaal lastiger te zien was, vanwege toegenomenzeegang, zagen we wat spuiten. De gasten aan boord zijn al helemaaltevreden: vliegende vissen, hoog opspringende dolfijnen en diversewalvissen…. Meer durf je niet te hopen.. (of orka’s misschien?)De wind komt sinds ons vertrek uit de Azoren uit het oost noord oosten,

behoorlijk tegen dus. Vannacht was de zee vrij glad en de wind stevig. We
zijn urenlang met 9 kn. door het water gegaan. Bij La Coruña wacht ons een
stormpje…. We zijn benieuwd of we Tymen op tijd bij het vliegtuig kunnen
afleveren.

Het thuisfront krijgt de hartelijke groeten van allen.

Greet

Eindeloze zee

vrijdag 18 juli

De dagen rijgen zich aaneen. Al dagen geen land meer gezien en voorlopig blijft dat zo. De wind was de Anne-Margaretha een paar dagen niet al te gunstig gezind: pal tegen, dus kruisen.. We leggen heel wat meer mijltjes af dan we berekend hadden. Tymen is de enige die dinsdag van boord gaat in La Coruña, maar hij maakt zich geen enkele zorgen; hij heeft het volste vertrouwen in ons, dat we het halen… Gelukkig hebben we het op een akkoordje kunnen gooien met Aeolus en blazen we nu met voldoende kracht de goede kant uit.

De luchtdruk blijft hoog, maar het is tamelijk bewolkt, dus echt zonnebaden zit er niet in. Wel worden we elke avond weer verrast met een mooie zonsondergang en daarna met een heldere maan, die nu vol is en een overdadig licht over de oceaan en ons heen strooit. Hoeveel nachten heb ik al in het maanlicht gezeten….hoe vaak heb ik al genoten van sterrennachten (op het zuidelijk halfrond ca.1 miljoen meer sterren gezien….), hoe vaak heb ik de zon al zien ondergaan en opkomen op zee…. Het verveelt nooit! Als ik het niet meer de moeite vind om er van te genieten en dit alles niet meer in foto’s wil proberen te vangen…. dan stop ik met zeezeilen. Dat moment is gelukkig nog niet gekomen.

Ontspannen groeten van Istar, Tymen, Esther G., Heinz, Sam en Greet

Afscheid van de Azoren

Maandag 14 juli 2008

Na ruim 2 weken verlaten we de Azoren. Het is een eilandengroep om zeker naar terug te keren! Een heerlijk klimaat, prachtige bloemen, onbedorven natuur, vriendelijke mensen en betaalbare prijzen. Er is een scala aan mogelijkheden op elk van de eilanden: duiken, snorkelen, wandelen, whalewatching. Elk eiland heeft zo zijn eigen gezicht

Op de pier van Horta hebben we ons schilderij gemaakt: een mooie traditie van zeilers die deze haven op Faial aandoen. Elk stukje op de pier(en) en de muren is beschilderd met een schilderij van het schip/naam en data. Het is moeilijk een vrij plekje te vinden. Pas als een schilderwerkje totaal onleesbaar is geworden, kan je er overheen schilderen, zegt de ongeschreven wet hier. Het is een co-productie geworden van Floor, Heinz en Istar (Binnenkort te bewonderen op onze foto-site!)

Ten zuiden van Pico (waar de hoogste berg van Portugal staat: ca. 2300m hoog) waren we zo gelukkig om dichtbij een groep potvissen te komen. Ook diverse soorten dolfijnen kruisten ons pad. Op Terceira gingen we in een grot, die was ontstaan doordat gloeiende lava zich ooit een weg naar buiten baande. De meeste indruk echter heeft waarschijnlijk wel de bloemenpracht gemaakt: langs alle wegen stonden de lichtblauw tot paarse hortensia’s te bloeien, vaak gelardeerd met roze roosjes. Op São Miguel kwamen daar nog allerlei paarse, oranje en gele bloemen bij. Het regent af en toe ( een heel klein beetje) op de eilanden en dat houdt alles mooi groen. De Azoren laten we weer achter ons we hebben koers gezet naar La Coruña, weer een beetje dichter bij Nederland…. De zeilen staan weer bol, het 24-uurs wachtsysteem is ingezet en iedereen heeft er weer veel zin in!

Greet